Αστυνόμευση τύπου… τσουνάμι

Διακρίνω μια χαλαρότητα ή κάνω λάθος; Μετά τον Αρμαγεδδώνα του νέου Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, με τα απίθανα πρόστιμα και την αφαίρεση διπλώματος ακόμη και για στραβοκοίταγμα στον τροχονόμο, βλέπω ότι ξεμυτίζουν ολοένα περισσότεροι «αντιστασιακοί» στους δρόμους μας. Τα κινητά μέσα στα αυτοκίνητα πάνε και πάλι σύννεφο, στο κόκκινο πάσχουμε από αχρωματοψία, μόνο τις ζώνες ασφαλείας νομίζω ότι άρχισαν κάποιοι να συνηθίζουν, κάτι είναι και αυτό. Το τσόφλι έσπασε και σιγά σιγά επιστρέφουμε στον σκληρό πυρήνα του προβλήματος, που δεν μπορούμε βεβαίως να λύσουμε ολοκληρωτικά με την αστυνόμευση. Πολύ δε περισσότερο, με την αστυνόμευση τύπου τσουνάμι, που εφαρμοζόταν ανέκαθεν στη χώρα μας. Έρχεται, λοιπόν, το τεράστιο κύμα των προστίμων και πληρώνουν κάποιοι τα σπασμένα, για να μπορούν μετά οι κυβερνητικοί τελάληδες να μας πείσουν για τη σοφότητα κάθε νέου ΚΟΚ, που βασίζεται πάντα στην ίδια λογική της αύξησης των προστίμων. Τις μισές αυξήσεις να παίρναμε ποσοστιαία στους μισθούς μας και θα γέμιζε η Ελλάδα από Ελβετούς οικονομικούς μετανάστες. Μετά το κύμα ακολουθεί παραδοσιακά η μπουνάτσα. Μεγάλης διάρκειας, για να ξαναπάρουν πάλι δυνάμεις τα εξαντλημένα όργανα ελέγχου και να κουμαντάρουν με την ίδια επιτυχία και το επόμενο τσουνάμι. Που θα εμφανιστεί με μαθηματική βεβαιότητα και θα ξεσπάσει- τι σύμπτωση;εξαιτίας του επόμενου ΚΟΚ. Θυμάμαι τις καμπάνιες του παρελθόντος και νιώθω μία ανατριχίλα. Τις αξέχαστες εξορμήσεις στα Χαυτεία, όπου έγραφαν πεζούς επειδή δεν περνούσαν από τις διαβάσεις (όχι πιτσιρικάδες βέβαια, γιατί αυτούς τρέχα να τους πιάσεις). Τις κίτρινες μπακλαβαδωτές διαγραμμίσεις στις διασταυρώσεις, που σε προειδοποιούσαν να μην μπλοκάρεις την κυκλοφορία (μόλις ξεθώριασαν τις λησμονήσαμε αμέσως). Τις απειλές, ότι όποιος καταλαμβάνει τμήμα του δρόμου και το μετατρέπει σε ιδιωτικό χώρο στάθμευσης τοποθετώντας καφάσια, καβαλέτα, καρέκλες και οτιδήποτε περνούσε από τη φαντασία του, θα τιμωρηθεί αυστηρά (γι΄ αυτό και από τότε κανένας δεν τολμά να κάνει κάτι τέτοιο). Μερικές φορές πάλι αναρωτιέμαι μήπως δεν φταίνε τα μέτρα, αλλά μήπως πάσχουμε στην εφαρμογή τους. Μήπως δηλαδή δεν έφταιγαν μέχρι τώρα οι Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας, αλλά εκείνοι που δεν τους εφήρμοσαν ποτέ συστηματικά και σε βάθος χρόνου. Εμένα, πάντως, με συμφέρει αυτή η λογική. Προτιμώ να διπλασιαστούν τα πρόστιμα κι έπειτα από λίγο καιρό να επανέλθουμε στη «λεβέντικη» συμπεριφορά μας στο τιμόνι, από το να μείνουν καθηλωμένα, αλλά να μη με αφήνουν τα όργανα ελέγχου σε χλωρό κλαρί.