Ακροδεξιό αγκάθι στην Ευρώπη

Με μια προεκλογική εκστρατεία που στηρίχτηκε στη σύνδεση της εγκληματικότητας με τους μετανάστες αλλά και σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, το ξενοφοβικό Λαϊκό Κόμμα πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει καταγράψει ποτέ πολιτικός σχηματισμός στην Ελβετία.

Στις εκλογές της περασμένης Κυριακής το Λαϊκό Κόμμα (SVΡ) του Κρίστοφ Μπλόχερ συγκέντρωσε ποσοστό 29% κατακτώντας 62 έδρες στην Κάτω Βουλή. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1919, όταν στις εκλογές που διεξήχθησαν αμέσως μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κόμμα είχε λάβει 28% των ψήφων. Ο εκλογικός χάρτης στις προχθεσινές εκλογές συμπληρώνεται

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Οι Σοσιαλιστές είχαν απώλειες, ενώ ενισχύθηκαν οι Οικολόγοι και πρώτη φορά εξελέγη έγχρωμος στη Βουλή

με τις απώλειες που κατέγραψαν οι Σοσιαλιστές, την ενίσχυση των Οικολόγων και την εκλογή για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο ενός εγχρώμου. Ο Ρικάρντο Λουμένγκο από την Αγκόλα, που ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ελβετία τη δεκαετία του 1980, εξελέγη με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η εκλογή του στη σημερινή Ελβετία μοιάζει με εκλογικό παράδοξο καθώς σε μία από τις προεκλογικές αφίσες του δημοφιλούς SVΡ που έχει φόντο την ελβετική σημαία και σύνθημα «για περισσότερη ασφάλεια», ένα λευκό πρόβατο κλωτσά ένα μαύρο. Πάντως, οι Σοσιαλιστές και οι Κεντρώοι δεν αποδίδουν την εκλογική επιτυχία του SVΡ μόνο στην ξενοφοβική ρητορική του. Οι προεκλογικές δαπάνες του, καταγγέλλουν, έφτασαν τα 34 εκατ. ευρώ όταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξόδεψε κατά την προεκλογική περίοδο μόλις ένα εκατ. ευρώ.

«Είμαι πολύ ευτυχής. Πετύχαμε το μεγαλύτερο ποσοστό από τότε που εφαρμόζεται αυτό το εκλογικό σύστημα», δήλωσε ο πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος Ουέλι Μάουερ. Ωστόσο, ένας διάσημος συμπατριώτης του δεν αισθάνεται καθόλου ευτυχής. «Κινδυνεύουμε να γίνουμε σαν την Ανδόρα», δηλώνει στην «Corriere della Serra» ο Μάριο Μπότα. Ο Ελβετός αρχιτέκτονας, ανάμεσα στα έργα του οποίου είναι η ανοικοδόμηση της Σκάλας του Μιλάνου και η κατασκευή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στο Σαν Φρανσίσκο, σημειώνει ότι η χώρα του μετατρέπεται σε θύλακο χωρίς επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.

Το σταυροδρόμι
Ο Μάριο Μπότα υπενθυμίζει τη φράση με την οποία ένας μεγάλος Ελβετός κωμωδιογράφος, ο Μαξ Φρισχ, τη δεκαετία του 1960 σατίριζε την υποδοχή των εργατών μεταναστών στην Ελβετία: «Περιμέναμε εργατικά χέρια και κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι είχαν έρθει άνθρωποι». Από τότε τα ξενοφοβικά κινήματα ενισχύθηκαν, χθες ήταν ο Σβάρτσενμπαχ, σήμερα ο Μπλόχερ, διαπιστώνει ο Μπότα. Εξίσου αυξήθηκε ο φόβος απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή. Η Ελβετία, προσθέτει, προσπαθεί να απολαύσει τα προνόμια που κατέκτησε η Ευρώπη τις περασμένες δεκαετίες, προτιμώντας να μείνει απ΄ έξω. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσεται, καλώς ή κακώς, χωρίς την Ελβετία. Έχουμε φτάσει πια σε ένα σταυροδρόμι. Είτε θα γίνουμε μια νέα Ανδόρα, ένα δεύτερο πριγκιπάτο του Μονακό, είτε όχι. Αν θέλουμε όμως να είμαστε ίσοι μεταξύ ίσων, πρέπει να μοιραστούμε τους κινδύνους και τις αντιφάσεις των άλλων».


Κάν΄ το όπως ο Σίλβιο

ΠΟΛΥΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΣ και, κατά δήλωσή του, θαυμαστής του Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Κρίστοφ Μπλόχερ είναι ο άνθρωπος που μέσα σε μια 20ετία μετέτρεψε το SVΡ από μικρό κόμμα που το υποστήριζαν κυρίως οι αγρότες, στη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της Ελβετίας. Στη χώρα του τον συγκρίνουν με τον Ιταλό μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης και πρώην πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι ή με τον ηγέτη του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία Ζαν Μαρί Λεπέν. «Ο Μπλόχερ είναι η κυρίαρχη πολιτική φυσιογνωμία στην Ελβετία, ένας λαϊκιστής ηγέτης όπως ο Μπερλουσκόνι ή ο Λεπέν», δηλώνει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης Γκέοργκ Λουτζ. Όπως αναφέρει, «ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματά του είναι ότι μιλάει τη γλώσσα του λαού».