«Το Χόλιγουντ μου έκανε δώρο ένα έμφραγμα»

«Είμαι σαν τους πειρατές. Όταν θέλω να συγκεντρώσω υλικό για κάποια ταινία μου βγαίνω στους δρόμους και παραμονεύω. Μόλις κάτι τραβήξει την προσοχή μου ορμάω και το καταγράφω». Ο Τζακ Σπάροου του βρετανικού σινεμά, Στίβεν Φρίαρς, μιλάει για το πώς σκηνοθετεί, δίνει την ερμηνεία του γιατί επικρατούν οι αμερικανικές ταινίες έναντι των αγγλικών, ασκεί κριτική στον κινηματογράφο της χώρας του και εξηγεί γιατί προτιμά να συνεργάζεται με γυναίκες ηθοποιούς.

Ο Φρίαρς έχει πετύχει κάτι που για κάποιους φαντάζει ακατόρθωτο. Κάνει ταινίες χαμηλού κόστους και στον μισό χρόνο απ΄ ό,τι χρειάζονται άλλοι συνάδελφοί του. «Οι ταινίες μου είναι γνωστές για την ταχύτητα με την οποία γυρίζονται και φθάνουν στις αίθουσες προβολής. Δεν θέλω παραπάνω από σαράντα ημέρες- και πολύ σου λέω- για να ολοκληρώσω τα γυρίσματα ενός φιλμ, όταν στο Χόλιγουντ θέλουν τουλάχιστον εκατό», λέει στον Ρίτσαρντ Μπρουκς και τους «Sunday Τimes» ο προκλητικός Στίβεν Φρίαρς, που με τις ταινίες του ανέτρεψε πολλά δεδομένα της αγγλικής κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα ο Φρίαρς απλώς δεν μπορεί να διαχειριστεί υπερπαραγωγές. «Οι προσδοκίες είναι πολύ μεγάλες κι αν αποτύχεις, πράγμα που μου έχει συμβεί με όποια ταινία έχω γυρίσει στο Χόλιγουντ, μετά σου την ΄΄πέφτουν΄΄ ή σου κάνουν δώρο ένα… έμφραγμα, όπως στην περίπτωσή μου με τις ταινίες ΄΄Μέρι Ράιλι΄΄ και ΄΄Ήρωας κατά λάθος΄΄».

Στην τελευταία πρωταγωνιστούσε ο Ντάστιν Χόφμαν. Μια συνεργασία μετ΄ εμποδίων για τον Άγγλο σκηνοθέτη, που προτιμά να δουλεύει με γυναίκες ηθοποιούς. «Είναι καλόβολες. Τις κατανοώ. Είναι στωικές και καθόλου γκρινιάρες. Στον αντίποδα, οι άνδρες μόνο φωνές είναι, σαν πριμαντόνες και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ξέρουν ποιος είναι ο ρόλος τους στις σημερινές ταινίες, όπως και στη ζωή». Ανάλογη άποψη έχει και για την κινηματογραφική βιομηχανία της πατρίδας του. «Έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Στο παρελθόν γυρίζονταν ταινίες για την Αυτοκρατορία και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως αυτά δεν υπάρχουν πια και το ΄χουμε ρίξει στα βιβλία».

Θεωρεί ότι ο μινιμαλισμός των βρετανικών φιλμ αποτελεί τροχοπέδη για να πλασαριστούν σε υψηλές θέσεις του box office; «Πρέπει να είναι κλάσεις ανώτερο ένα αγγλικό φιλμ από ένα αμερικανικό για να διακριθεί. Είναι σαν να σκαρφαλώνει στο Έβερεστ. Σκεφτείτε πως η ΄΄Βασίλισσα΄΄, η καλύτερη ταινία της περυσινής σεζόν στην Αγγλία, βρίσκεται στις χαμηλές θέσεις της λίστας του Χόλιγουντ. Οι θεατές προτιμούν τις αμερικανικές ταινίες διότι οι Αμερικανοί απλώς ξέρουν να κάνουν δημοφιλείς ταινίες».