Το πνεύμα του τόνου 

«Πάω σχολείο»

Αίθουσα αναμονής μεγάλης κλινικής. Κόσμος πολύς μπαίνει, βγαίνει, υπάλληλοι, γιατροί, νοσηλευτές. Ξαφνικά, από δεξιά, ξεμυτίζει ένας πιτσιρικάς, πλησιάζει έναν νεαρό, τον κοιτάζει και του λέει με καμάρι και μια υπέροχη λάμψη στα μάτια:

«Πάω σχολείο!». Ο άλλος γυρίζει χαμογελώντας απορημένος: «Από πότε;». «Α, δεν θυμάμαι», απαντάει ο μικρός λίγο χαμένος, «πριν κάποιες μέρες», και συνεχίζει: «Εμένα με λένε Π…, εσένα πώς σε λένε;». Ο νεαρός σκύβει γελώντας, τον παίρνει αγκαλιά, τον φιλάει και λέει:

«Αν σου πω, θα με κυνηγάς στους διαδρόμους φωνάζοντάς με», και τον αφήνει. Ο μικρός αποχωρεί μουδιασμένα, δεν πλησιάζει κανέναν άλλον. Μάλλον η άρνηση του ονόματος ήταν «σκληρό μάθημα».

Η πλήρης αθωότητα, υπερήφανη, θριαμβική θα ΄λεγα παιδική δήλωση ιδιότητας μαθητή και ταυτότητας, εκείνο το, σαν χαρμόσυνη είδηση, «πάω σχολείο», σαν να ΄λεγε «μεγάλωσα, πες μου μπράβο» που έμεινε ανεπίδοτο, ηχεί ακόμα στ΄ αυτιά μου, ξυπνώντας μνήμες παλαιών ημερών, όταν με το ΄να χέρι κρατώντας τη σάκα και τ΄ άλλο σφιχτά στο χέρι της μαμάς, μπαίναμε στη μεγάλη αυλή με τους ευκαλύπτους, του ξύλινου σχολείου του Σπαθάρη. Τι χρόνια κι εκείνα! Δύσκολα, αλλά τόσο δημιουργικά! Τι άξιοι, θαυμάσιοι δάσκαλοι και δασκάλες! Μάθαμε «γράμματα, πράματα και θάματα» τότε όταν «πήγαμε σχολείο». Αναρωτιέμαι με λύπη, με μια πικρή γεύση στο στόμα, αν η άδολη παιδική χαρά θα βρει ανταπόκριση, αν θα μάθει γράμματα ο μικρός μαθητής χωρίς δασκάλους, χωρίς βιβλία, χωρίς αίθουσες, χωρίς… Μακάρι να ΄χω λάθος. Πάντως, μ΄ όλη μου την καρδιά, εγώ σου λέω «μπράβο» μικρούλη μου και εις ανώτερα!