[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Να είναι πάντα καλά

«Στο καλό», μου φωνάζει κάθε βράδυ, λίγο πριν μπω στο αμάξι. Η ευχή του έχει γίνει συνήθεια. Όταν καμιά φορά ξεχνιέται- τον απασχολεί κάποιος πελάτης, είναι κουρασμένος ή απλά αφηρημένοςχαμένος στις σκέψεις του- τότε του το υπενθυμίζω. «Κάτι ξεχάσατε!», του φωνάζω και εκείνος γελά, σπεύδοντας να με ευχαριστήσει. «Καλό δρόμο»…

Μια καλή κουβέντα, αυτό είναι όλο, στο τέλος μιας δύσκολης, ή ευχάριστης, ή δημιουργικής, ή εκνευριστικής (ή όλα μαζί) ημέρας. Να όμως που σύμφωνα με τον κανόνα σπάνια λέγεται κι αυτή. Συνήθως ένα «γεια» ανταλλάσσουμε- κι αυτό συχνά είναι από ξερό έως και ψυχαναγκαστικό- με αυτούς που γνωριζόμαστε από λίγο έως λίγο πιο… πολύ- αλλά και πάλι λίγο. Με αυτούς που συναντιόμαστε κάθε μέρα στο ασανσέρ, στους διαδρόμους του γραφείου, στη στάση, στο περίπτερο…

Ομολογώ πως ένιωσα καχυποψία- γιατί να είναι τόσο ευγενικός, σκεφτόμουν. Είχα και την περιέργεια- γιατί να διαφέρει από τους άλλους. Έπειτα από αρκετούς μήνες, πιάσαμε την κουβέντα και οι απαντήσεις ήρθαν η μία μετά την άλλη.

Κατάγεται από τη Νάξο. Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε και έτσι… έμαθε. Οι γείτονες, οι καταστηματάρχες, οι χωροφύλακες: όλοι ήταν γνωστοί του. Το κουβεντολόι στους δρόμους του νησιού ποτέ δεν του έλειψε.

Ούτε οι χαιρετούρες, ούτε τα φιλικά νοήματα, ούτε τα πειράγματα. Γι΄ αυτό και όταν μιλάει για τον τόπο του γελάει όλο του το πρόσωπο.

Οι περιγραφές για τις απρόσωπες σχέσεις στην Αθήνα έχουν γίνει πλέον «ντεμοντέ». Έτσι έχουν τα πράγματα, και δεν χωράνε ούτε περαιτέρω συζήτηση, ούτε ποιητικές προσεγγίσεις, ούτε κοινωνιολογικές ερμηνείες.

«Να είναι πάντα καλά», αυτό μόνο θέλω να του ευχηθώ και να μην ξεχνά κι εκείνος να μου δίνει την… ευχή του.