ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Δύο μήνες τώρα τρώγονται για μισό ΠΑΣΟΚ

«Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω…» (άκου τώρα τι θυμήθηκα κι εγώ, ο άνθρωπος) τηλεοράσεις. Πολλές τηλεοράσεις. Επίπεδες, ορθογώνιες, τετράγωνες, μικρές, μεγάλες, τεράστιες. Ένα βουνό τηλεοράσεις. Να με περικυκλώνουν από παντού. Ανοιχτές. Στην αρχή χωρίς σήμα. Με εκείνο το ωραίο μπλε, που σε φωτίζει στα σκοτάδια και βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά…

-Γιατρέ μου, γιατί τα βλέπω όλα μπλε; Έχω κάτι; Πες μου, μη μου κρύβεις τίποτε, σε παρακαλώ. Θέλω να τα μάθω όλα. Όλα, σου λέω… Κι εκεί που αναρωτιέμαι αν ο κόσμος είναι γαλάζιος γύρω μου ή εγώ μόνο τα βλέπω μπλε, ακούγεται ένα «τσαφ» και οι οθόνες γεμίζουν πρόσωπα. Ή καλύτερα στόματα να ανοιγοκλείνουν. Δεν ακούω ήχο. Μόνο στόματα βλέπω. Πάνω- κάτω, πάνω- κάτω, πάνω- κάτω, και πού και πού, κάνα σφιγμένο χαμόγελο να αποδιοργανώνει τον ρυθμό. Μωρέ, για να δω καλύτερα. Καλέ, αυτούς εγώ τους ξέρω. Έναν έναν. Πετσάλνικος, Καστανίδης, Βερελής, Λοβέρδος, Φώφη Γεννηματά, Παναγιωτακόπουλος, Κούρκουλα, Τόνια, Παπουτσής, Πολυζωγόπουλος, Κουλούρης, Χυτήρης, Κουκουλόπουλος, Μίχας (ο νομάρχης). ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κάποτε;

Σπουδαία μάχη…
Κάποτε. ΠΑΣΟΚ βέβαια θα σου πουν πως είναι και τώρα, αλλά αν ανοίξεις τη φωνή, αδύνατον να το καταπιείς το παραμύθι, θα καταλάβεις πως δεν είναι, ακόμη κι αν το λένε! Πες μου ότι είναι εκπρόσωποι άλλων κομμάτων, άλλων κυβερνήσεων, άλλων οργανισμών, να σε πιστέψω. Αλλά ίδιο κόμμα αποκλείεται. Διότι οι εκπρόσωποι άλλων κομμάτων έχουν μεταξύ τους έναν κώδικα ευπρέπειας. Ευγένειας. Αναμετρώνται πολιτικά. Κονταροχτυπιούνται για θέσεις. Δίνουν μάχες επί συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων. Γενικώς, υπερασπίζονται την άποψη του χώρου που εκπροσωπούν. Γιατί αυτό πρέπει να κάνουν και γιατί αυτήν την υποχρέωση αισθάνονται. Ετούτοι εδώ δεν υπερασπίζονται τίποτε. «Τρώγονται σαν τα σκυλιά», που έλεγε και η γιαγιά μου η Αρετούλα, αλλά μόνο για έναν λόγο: να κερδίσει ο «δικός» τους. ΟΚ, άντε και κέρδισε. Τι «κέρδισε»; Κανείς δεν έχει καταλάβει. Ούτε εγώ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ ολόκληρο αποκλείεται να το κερδίσει. Το μισό και αν. Δυο μήνες τώρα τρώγονται για μισό ΠΑΣΟΚ. Μμμμ, σπουδαία μάχη…

Ανοιγοκλείνουν
Το καταλαβαίνουν αυτό τα «στόματα»; Όχι βέβαια. Αυτά το μόνο που κάνουν είναι να ανοιγοκλείνουν. Πάνω- κάτω, πάνω- κάτω, στον ίδιο πάντα καταιγιστικό ρυθμό, που θυμίζει δρεπανηφόρα άρματα να φέρνουν γύρο την αρένα. Πού καιρός για σκέψεις. Για αναλύσεις. Για αυτοσυγκράτηση. Διότι το στόμα, πλην της πρόσληψης της τροφής, έχει μία ακόμη λειτουργία: να μιλάει! Αν δεν μιλάει, ποιον άλλο σκοπό της ύπαρξής του εκπληρώνει; Έπειτα, για έναν περίεργο λόγο, όλοι αυτοί, οι γνωστοί μου, έχουν την εντύπωση πως όταν μιλούν πείθουν. Ποιον πείθουν; Συνήθως κανέναν. Και πάντως τους Πασόκους, όχι. Ο Πασόκος, που βρίσκεται σε μια παραζάλη με όλα όσα βλέπει και ακούει, αν είχε τη δυνατότητα θα τους έραβε το στόμα. Με… σακοράφα (με συγχωρείς Σοφία)! Και θα έβαζε όχι κλωστή, αλλά σπάγκο από τον χοντρό. Αυτόν που δύσκολα τον κόβεις, ακόμη και με ψαλίδι. Να μην υπάρχει πιθανότητα να ξανανοίξει αυτό το στόμα. Όπως και τα υπόλοιπα. Μήπως και συμμαζευτεί το πράγμα.

Βεντέτα
Εύκολο; Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Μέχρι αδύνατον θα σου έλεγα, αναγνώστη μου, αλλά δεν στο λέω, για να μη σε απογοητεύσω! Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα και με τη φόρα που έχουν πάρει οι οπλαρχηγοί των αρχηγών, το τελευταίο που περιμένει κανείς είναι στις 12 του μηνός Νοεμβρίου να ξαναβρεθούν όλοι κάτω από την ίδια πράσινη ομπρέλα. Διότι ακόμη κι αν βρεθούν, δεν καταλαβαίνω πώς όλοι αυτοί θα αλλάξουν «καλημέρα» μεταξύ τους. Μαχαιριές ναι. Πιστολιές, μετά βεβαιότητος. Καμιά ρουκέτα, αν τη βρουν εύκολα, μπορεί. Αλλά «καλημέρα σύντροφε», αδύνατο! Γιατί, η ένταση που βγάζει η μεταξύ τους αντιπαράθεση μόνον ένα πράγμα δείχνει: ότι οι άνθρωποι αυτοί, και όσοι άλλοι κρύβονται πίσω από τις πλάτες αυτών που εμφανίζονται μπροστά, είδαν τη διαδικασία για την εκλογή του νέου αρχηγού ως τη χρυσή ευκαιρία να ξεπληρώσουν παλιά γραμμάτια. Να διαιωνίσουν μια βεντέτα που άρχισε από το ΄96 ή κι ακόμη πιο πριν! Εγώ, πάντως, ξέρω ότι αυτά με τις βεντέτες τα κρατάνε στην Κρήτη, τη Μάνη και τη… Σικελία! Όχι σε πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί χρόνια και (θέλουν να) ελπίζουν ότι θα την κυβερνήσουν κάποτε ξανά… Κυβερνητικό πάρτι
Επί του παρόντος, ωστόσο, κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή και κάνει κανονικό… πάρτι! Ανενόχλητη. Να το επαναλάβω: α-νε-νόχ-λη-τη! Δεν τους ζαλίζει κανένας. Αλωνίζουν, κάνοντας ό,τι θέλουν. Στο ίδιο εκείνο κλίμα προ των εκλογών. Ο κυρ Αλογοσκούφης, ο άνθρωπος που έχει σκίσει σα… χασέ, που έλεγαν παλιά, όλες τις οικονομικές θεωρίες, και έχει οδηγήσει μερικές δεκάδες οικονομολόγων σε μαζική παράκρουση, ετοιμάζεται να μας το στείλει το κουφέτο: 2% αύξηση του ΦΠΑ, για να στραγγίξει ό,τι απέμεινε στις τσέπες των δύστυχων Ελλήνων από τα τριάμισι χρόνια της θητείας του ως επικεφαλής του υπουργείου Οικονομίας. 2% αύξηση, ενώ πριν από 35 μέρες ακριβώς διαβεβαίωναν, και αυτός και ο Καραμανλής, ότι «δεν είναι στις προθέσεις τους» να αυξήσουν τον ΦΠΑ. Δεν είναι έ; Μωρέ, τα ΄λεγα εγώ ότι «δεν είναι στις προθέσεις τους να πουν αλήθεια, ποτέ τους, αλλά ποιος με άκουγε τότε; Διότι όπως λέει και μια ατάκα στο έργο της Πέμυς Ζούνη που είδα προχθές και μ΄ άρεσε πολύ, «η πολυτέλεια του τεμπέλη είναι η αλήθεια»!


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ποτέ δεν ήταν τόσο βρώμικη η Αθήνα

Στην Αθήνα μένω, στο κέντρο γυρίζω όλη την ημέρα, σχεδόν στο κέντρο εργάζομαι, λοιπόν, τόσο βρώμικη την πόλη, δεν την έχω δει ποτέ. Δεν ξέρω τι κάνει ο Νικήτας Κακλαμάνης, που κι αυτός στο κέντρο ζει, αλλά έχω την εντύπωση ότι ή κάνει πως δεν τα βλέπει ή τα βλέπει και έχει παραιτηθεί κάθε προσπάθειας. Βουνά είναι τα σκουπίδια στην πόλη στις ώρες αιχμής και τα πεζοδρόμια θυμίζουν δρόμους της Βαγδάτης από τα κάθε λογής σκουπιδάκια που είναι σκορπισμένα παντού, και «ευτυχώς» που πέφτουν κι άλλα σκουπιδάκια και τους κάνουν… παρέα, γιατί να τα μαζέψει κανείς αποκλείεται! Σε εκείνη δε την Πλατεία Συντάγματος, το κέντρο της πόλης, τι να πεις και τι να γράψεις; Δεν υπάρχει μάρμαρο που να μην είναι σπασμένο και όσα έχουν επιζήσει είναι τόσο βρωμερά και τρισάθλια που ντρέπεσαι πραγματικά. Το σιντριβάνι της είναι γεμάτο με κάθε λογής απορρίμματα, διότι ουδείς σκέφθηκε ότι πού και πού πρέπει να καθαρίζεται. Γιατί όλα αυτά;

Διότι η καθαριότητα της πόλης φαίνεται πως δεν απασχολεί κανέναν! Συζήτησα το θέμα με έναν άνθρωπο του δήμου. Και τι μου είπε; Ότι από τα 100 απορριμματοφόρα που έχει ο δήμος, μόνον τα 47 δουλεύουν! Τα υπόλοιπα είναι χαλασμένα. Και ότι από τους χιλιάδες υπαλλήλους τής υπηρεσίας καθαριότητας, ούτε οι μισοί δεν απασχολούνται στο έργο τους- οι άλλοι την έχουν «κάνει» για αλλού, επειδή είχαν «μέσον»! Ωραία, και… εύοσμα! Μπράβο σε όλους…