«Μόνο μη γίνουμε σίριαλ»

O χώρος είναι ακατάστατος. Ο Ιάσονας, ο αντάρτης, έχει σκορπίσει παντού τα παιχνίδια του. Και τώρα χοροπηδάει πάνω στο διπλό κρεβάτι των γονιών του. Οι τοίχοι είναι ντυμένοι με βιβλιοθήκες. Πρώτη φορά είδα τόσα βιβλία σε ένα υπνοδωμάτιο. Ο κύριος Χάρης, γιατρός και αυτός, βλέπει στο σαλόνι τον αγώνα της Εθνικής. Πετάγεται σαν ελατήριο για να με χαιρετήσει, εγώ του κλέβω λίγους ηλιόσπορους και του ζητώ την άδεια να φωτογραφίσω τα παιδιά. «Κάντε ό,τι θέλετε, σας έχουμε εμπιστοσύνη, αλλά δεν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας». «Αυτό της άρεσε να κάνει, αυτό έκανε», λέει και πηγαίνει προς το μέρος της γυναίκας τους. Την αγκαλιάζει διστακτικά από τους ώμους και συμπληρώνει: «Μη γίνουμε σίριαλ». Οι γωνιές του σπιτιού είναι γεμάτες κούκλες. «Είναι το μόνο που κάνει η Κατερίνα». «Δεν είμαι καλή νοικοκυρά», ομολογεί η ίδια. «Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα», της λέω για να μην αισθάνεται άσχημα. «Και δεν ξέρετε πόσα ακόμη κάνει», προσθέτει ο σύζυγος. «Σχεδόν μόνη της, με έναν μόνο βοηθό, πήγε και εμβολίασε εκατοντάδες Τσιγγάνους στους καταυλισμούς. Και όταν δούλευε στα παιδάκια που είχαν μεταδοτικές ασθένειες, έμπαινε στους θαλάμους χωρίς προστατευτική μάσκα». «Καλύτερα να πάθαινα εγώ κάτι, παρά να τρόμαζα τα παιδάκια», δικαιολογείται η Κατερίνα.

«Μην ξεχάσετε την υπόσχεσή σας», μου είπε ενώ με ακολουθούσε στην εξώπορτα. «Δεν θέλω να μιλήσω στα κανάλια. Θέλω να το γράψετε καθαρά, να το διαβάσουν και να μη μας ενοχλήσουν». Το γάβγισμα του Φλοξ όλο και δυνάμωνε. Διαισθανόταν ότι ο ξένος έφευγε από στιγμή σε στιγμή και έφθανε η ώρα να τον λύσουν. «Δεν ξέρω πώς βγήκε άγριο αυτό το σκυλί και δεν συμπαθεί τους επισκέπτες», μου είπε στενοχωρημένη δήθεν, αλλά μάλλον υπερήφανη που υπάρχει και ένας άγριος σε αυτό το σπίτι. Το γατάκι στα πόδια της έκανε αστεία τη σκηνή. Ένας μεγάλος αγριεμένος σκύλος και ένας «Μπελάς» στο μέγεθος μιας παλάμης, κάτω από την ίδια στέγη. «Τα μάζεψα και τα δύο από τα σκουπίδια», πρόσθεσε, λες και διάβασε τη σκέψη μου. Σαν να μου έλεγε: «Μπορεί να είναι σκύλος και γάτα, αλλά δεν τρώγονται, γιατί έρχονται και ο δύο από το ίδιο μέρος». «Το γατάκι το βρήκα με τα παιδιά εδώ, δίπλα στους κάδους της γειτονιάς και το σκυλί το είχαν πετάξει μαζί με κάτι σακούλες έξω από τη δουλειά μου». Μιλάει χωρίς να χρωματίζει τη φωνή της. Ούτε λύπη, ούτε χαρά.

Μόνον πραγματικότητα. «Οι άνθρωποι πετάνε και ζώα στα σκουπίδια», μου είπε αντί για καληνύχτα.

Το γατάκι το βρήκα με τα παιδιά εδώ, δίπλα στους κάδους της γειτονιάς, και το σκυλί το είχαν πετάξει μαζί με κάτι σακούλες έξω από τη δουλειά μου. Οι άνθρωποι πετάνε και ζώα στα σκουπίδια