Επιστρέφουν στις ρίζες

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να παίζεις λύρα σε μια παρέα, σε ένα γλέντι και να βλέπεις τους άλλους να ευχαριστιούνται από τη μουσική. Τώρα τελευταία ο κόσμος έχει επιστρέψει στην παραδοσιακή μουσική της Κρήτης και διαπιστώνουμε ότι πάρα πολλά παιδιά, όχι μόνο ακούνε, αλλά ενδιαφέρονται περισσότερο και ψάχνονται για να μάθουν λύρα, λαούτο ή βιολί».

O Γιώργος και ο Βαγγέλης Νικολουδάκης από τα Χανιά παίζουν λαούτο και βιολί. Στα δεκαοκτώ του χρόνια ο Βαγγέλης και ο κατά έναν χρόνο μικρότερος αδελφός του εμφανίζονται σε πολλές εκδηλώσεις με παραδοσιακή μουσική της Κρήτης εδώ και μία τριετία. Χρόνο με τον χρόνο, όμως, οι δάσκαλοι των παραδοσιακών μουσικών οργάνων στην Κρήτη διαπιστώνουν ότι

ΓΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

Παίζουν σε γλέντια, γάμους και βαφτίσεις, αλλά διευκρινίζουν ότι το κάνουν για ευχαρίστηση και όχι γιατί σκοπεύουν να γίνουν επαγγελματίες

όλο και περισσότεροι νέοι επιστρέφουν στη… λύρα. «Αρχίσαμε εδώ και 8 χρόνια με παραίνεση από τους δικούς μας καθώς είχαμε πολλά μουσικά ακούσματα από τον στενό μας συγγενικό κύκλο και αυτό σίγουρα μας επηρέασε», λέει ο Βαγγέλης Νικολουδάκης. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τα δύο παιδιά έχουν ήδη πάρει μέρος σε δεκάδες εκδηλώσεις, ακόμη και εκτός Ελλάδας, για να συνοδεύσουν χορευτικά συγκροτήματα, δεν σκέπτονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη μουσική. «Εγώ θέλω να σπουδάσω αρχιτεκτονική και ο αδελφός μου πολιτικός μηχανικός. Όμως θα συνεχίσουμε οπωσδήποτε να παίζουμε για την ευχαρίστησή μας», λέει ο Βαγγέλης.

Για τον 14χρονο Γιάννη Νταουντάκη, μαθητή Γυμνασίου, το λαούτο είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του. Μάλιστα, όπως λέει, κάποια στιγμή, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του που μαθαίνει τώρα βιολί, θα φτιάξουν «ζυγιά»- θα κάνουν, δηλαδή, ντουέτο. «Από μικρός άκουγα συνέχεια κρητικά σπίτι μου. Με κέρδισε το λαούτο, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ ο ήχος που βγάζει», λέει ο Γιάννης που αποδίδει με δεξιοτεχνία κομμάτια όπως «Ο Μελισσιανός» ή το «Εσύ είσαι η αγάπη μου».

Το πρώτο χειροκρότημα
Την επιστροφή των νέων στη μουσική παράδοση της Κρήτης διαπιστώνει ο 17χρονος λυράρης Γιώργος Μυγιάκης. Όπως λέει, στις παρέες του με τους συνομηλίκους του όλοι ακούνε παραδοσιακή μουσική και αρκετοί μαθαίνουν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. «Εγώ είχα μια παλιά λύρα από τον πατέρα μου. Κουρδίζοντάς την ξεκίνησα», λέει ο Γιώργος που περιγράφει πόσο όμορφα ένιωσε όταν κέρδισε το περασμένο καλοκαίρι το πρώτο χειροκρότημα για τη μουσική του. Παραμονές του γάμου του εξαδέλφου του έβγαλε τη λύρα και άρχισε να παίζει. «Το αγαπημένο μου κομμάτι, ανάμεσα σε πολλά, είναι το “Πονώ μα δάκρυ δεν θα δεις”. Για τους περισσότερους εφήβους που ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική, πρότυπα είναι σπουδαίοι οργανοπαίχτες της Κρήτης».


«Όνειρό μου να παίζω στο πάλκο τα αγαπημένα μου κισαμίτικα»

ΓΙΑ ΤΟΝ 16χρονο Μανώλη Κοκοτσάκη, που παίζει εδώ και δύο χρόνια λαούτο, πρότυπο είναι ο Κ. Κουτσουρέλης, αλλά και ο δάσκαλός του Π. Καρμπαδάκης. «Το όνειρό μου είναι να ανεβαίνω στο πάλκο και να παίζω τα αγαπημένα μου κισαμίτικα, όπως το Άρωμα», λέει. Πάντως, όπως και τα άλλα παιδιά, ο Μανώλης ξεκαθαρίζει ότι δεν θέλει να γίνει επαγγελματίας, παρά μόνο να παίζει για την ευχαρίστηση τη δική του και της παρέας του. Έχει παίξει ήδη αρκετές φορές σε γλέντια, αλλά και σε γάμους και βαφτίσεις.