[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Αν ήμουν υπουργός Παιδείας, θα έβαζα μάθημα ακρόασης καλής μουσικής

Διαχρονικός. Ο Λάκης Παπαδόπουλος αντέχει στον χρόνο και στην… ανηφόρα. Άλλοτε υπόγεια θλιμμένος, άλλοτε πικρός, άλλοτε ξεκάθαρα καυστικός, έχει σταθερά έναν δικό του τρόπο να σχολιάζει την εποχή μας μέσα από τα τραγούδια του. Μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη, Παρασκευές και Σάββατα, μαζί με τον Γιάννη Γιοκαρίνη, θα τον βρείτε στο «Rodeo».

Εκλογές 2007: ένας στίχος σας που ταιριάζει στο κλίμα; «Τι ωραία υπουργάκια/ Δίπλα στον Εθνικό τον Κήπο/ μοιάζουν με περιστεράκια/ σαν τους ρίχνω κουλουράκια. Δυο- δυο τα υπουργάκια/ Και αμέσως πιάνουν τοίχο/ Μακριά απ΄ τα βουλευτάκια, που ροχαλίζουν δίχως ήχο» (απ΄ τον δίσκο «Κάτι γλυκό»). Κάτι που σας χαροποίησε στα αποτελέσματα;

Κανένα σχόλιο. Που σας έριξε; Κανένα σχόλιο. Τελικά είμαστε ροκ σαν λαός;

Σκυλάδες ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε. Η ασθένεια είναι ανίατη.

Κι εσείς ροκ; Ίσως να κρύβω μια ροκ φιλοσοφία στον τρόπο που ζω. Τα μουσικά μου γούστα όμως είναι πιο σφαιρικά. Κάτι σαν ακροατής της μουσικής του κόσμου.

Χάνεται αυτό με την ηλικία; Ρωτήστε κανένα γέρο. Κι αν χάνεται κάτι (με το πέρασμα του χρόνου), τι είναι αυτό;

Είπαμε. Πιάστε και ρωτήστε τον Δημήτρη Πουλικάκο.

Τι κερδίζει κανείς (με το πέρασμα του χρόνου); Πάλι τα ίδια; Κουράστηκα να απαντάω για το ροκ. Ποιος είμαι, ο Πρίσλεϊ; Τέλος πάντων, πηγαίνετε στον Πουλικάκο.

Εσείς όμως σταθερός στις επάλξεις (της μουσικής). Η πορεία συνεχίζει να είναι μοναχική. Κάποιος, κάποτε, μου είπε: Εσύ έπεσες απ΄ την Ακρόπολη και συνέχισες να περπατάς. Και συμφωνώ. Οι παραστάσεις και το στυλ της μουσικής μας δεν ακουμπάνε πουθενά.

Τι είναι το πιο δημιουργικό (μουσικά) που κάνατε τελευταία;

Όλες αυτές τις μελωδίες που μου βγαίνουν στον ύπνο μου τις διοχετεύω σε νέα παιδιά που έχουν δίψα και μεράκι για αναγνώριση.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τη συνεργασία σας με τον Γιάννη Γιοκαρίνη;

Τέλεια. Αυτός τραγουδάει πιο πολύ, εγώ πληρώνομαι πιο πολύ.

Η καλύτερη συνεργασία σας τα τελευταία χρόνια;

Ο κόσμος της συναυλίας και το αμοιβαίο δώσε- πάρε που εκπέμπεται αβίαστα ένθεν και ένθεν.

Τo τραγούδι που σας κάνει υπερήφανο που το γράψατε εσείς;

«Όλα τα ξεκώλια το παίζουνε Κυρίες/ Και στα πορτοφόλια σούζα Παναγίες/ Όλα τα ξεκώλια το παίζουνε αξίες/ Όλα τα ξεκώλια έχουν πάντα αργίες».

Είσθε χρόνια στον χώρο: Τι σας ενοχλεί περισσότερο στη σημερινή πραγματικότητα; Το ότι τα παιδιά μας θα τα κάνουν σαν τα μούτρα μας. Και πώς το αντιμετωπίζετε; Αν ήμουν στο υπουργείο Παιδείας, θα θεσμοθετούσα (από νήπια κιόλας) τα παιδιά να έχουν ώρα ακρόασης καλής μουσικής: Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Πλέσσα, Μπιτλς, Σκαλκώτα, κλασική μουσική…

Πώς θα χαρακτηρίζατε τους νέους συναδέλφους σας; Κατασκόπους από άλλο επάγγελμα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το σημερινό ραδιόφωνο;

Πύργο Βαβέλ- Γης Μαδιάμ. Βαράτε με κι ας κλαίω… 100 τραγούδια το πολύ, από play list.

Η δική σας γενιά κατάφερε κάτι (στο τραγούδι);

Η δική μου γενιά δεν ήταν προικισμένη όπως η προηγούμενη (βλ.

Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Πλέσσας… Μπορώ να απαριθμήσω 50 συνθέτες). Κάτι που της καταλογίζετε; Ημιμάθεια, μαλθακότητα, έπαρση και φοβίες για το μέλλον.

Για ποιον στίχο σας θα θέλατε να σας θυμούνται έπειτα από χρόνια;

«Δικαίωμα στο όνειρο».