[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πετρέλαιο θέρμανσης

Τι ωραίο που είναι το κρύο, όπως ενσκήπτει ξαφνικά, ακριβώς τη στιγμή που το καλοκαίρι θα ξεπερνούσε το ρεκόρ της εικοσαετίας. Μέσα σε μια μέρα ετοιμάζονται τα σώματα για νέες καταστάσεις, ρούχα χοντρά, πιάτα ζεστά, σούπες και τσαγάκια, μεταμορφώνεται, ταξιδεύει χωρίς να κινείται, παθαίνει τζετ λαγκ μένοντας στο ίδιο μέρος. Και με το κρύο η ζέστη ξανακερδίζει το νόημά της, γιατί ποιος θα την ήθελε παντοτινή και βαρετή; Τι καλά θα ήταν να μην είχαμε να ακούμε κι όλα αυτά τα άχαρα για τον φόρο του πετρελαίου, την αύξηση της τιμής του, το πόσο θα επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό, να μπορούσαμε, για μια εβδομάδα μόνο, μια μικρή περίοδο χάριτος να μας έδιναν, να συγκεντρωνόμαστε στις εντυπώσεις και τις ανάγκες του οργανισμού και του δέρματος, εγωιστικά, εγωκεντρικά, ομφαλοσκοπικά, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις. Αυτή η εξάρτηση από το πετρέλαιο δεν αντέχεται, δεν προλαβαίνεις να γνωριστείς προσωπικά με τον χειμώνα. Με την καλημέρα πιάνουν το τεφτέρι, τόσο οι Σαουδάραβες, τόσο οι Ρώσοι, τόσο οι Αμερικανοί, βάλε το χέρι στην τσέπη βαθύτερα, μεσογειακέ μου κρυουλιάρη, που είσαι εξαρτημένος από την ατζέντα των βυτίων, τη συνέλευση της πολυκατοικίας, τις απόψεις του διαχειριστή, τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης, τις διεθνείς αγορές, την καμπύλη της τιμής του μαύρου χρυσού, μαύρος κι άραχλος και λιπαρός είναι, και σε κάνει να νιώθεις πολύ εξαρτημένος από τον άγνωστο και πονηρό μεγάλο κόσμο, ακόμα κι αν έχεις αυτόνομη θέρμανση. Πιασμένος στα δίκτυα της παγκοσμιοποίησης, της πολιτικής, των παγκόσμιων νομισματικών και πολιτικών παιχνιδιών, των εύθραυστων ισορροπιών, εσύ, ο απόστολος της μοναχικής πορείας. Δεν είναι άδικο, τόσες ανάγκες, επιδιώξεις και ελλείμματα να στριμώχνονται στην απλή επιθυμία να ζεσταθείς, πριν προλάβεις καλά καλά να τη νιώσεις;