Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Οι φτωχοί φτωχότεροι

ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ όπου η οικονομία της Ελλάδας γνώρισε πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης- το ΑΕΠ αυξανόταν πολύ πάνω από τον μέσο κοινοτικό όρο- οι φτωχοί της χώρας αυτής δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, ο ένας στους πέντε Έλληνες ζει (με βάση τις προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης) κάτω από το όριο της φτώχειας. Αν αυτό συνέβαινε σε περιόδους ισχνών αγελάδων, από τις πολλές που έζησε η Ελλάδα από τότε που υπάρχει ως κράτος, τότε ίσως να ήταν κατανοητό αν και όχι δικαιολογημένο.

Όταν όμως η φτώχεια κτυπά την πόρτα 2,2 εκατομμυρίων Ελλήνων σε περιόδους παχιών αγελάδων, όπου ο πλούτος που συσσωρεύτηκε ήταν τεράστιος, τότε κάποιοι φταίνε γι΄ αυτό. Φυσικά κανείς δεν περιμένει να εξαλειφθεί το φαινόμενο της φτώχειας. Είναι όμως παράλογο μια χώρα να γνωρίζει μια από τις πιο πλούσιες περιόδους της νεώτερης ιστορίας της και παρ΄ όλα αυτά να μη μπορεί ή και να μη θέλει να περιορίσει τον αριθμό των φτωχών πολιτών της. Κι αυτό, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι από τους πλουσίους έγιναν πλουσιότεροι, ενώ παράλληλα στις τάξεις τους προστέθηκαν αρκετές εκατοντάδες νεόπλουτοι. Είναι σαφές ότι οι μηχανισμοί αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος (κοινωνικό κράτος, φορολογική πολιτική, επενδυτικό κλίμα) είναι είτε ανεπαρκέστατοι και αναποτελεσματικοί, είτε- ακόμη χειρότερα- προσανατολισμένοι στη συντήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Το κακό είναι ότι τα πράγματα για τους φτωχούς της χώρας θα γίνουν χειρότερα, καθώς η ελληνική οικονομία (όπως και η παγκόσμια) φαίνεται να μπαίνει σε περίοδο ισχνών αγελάδων απροσδιόριστης διάρκειας.