[ ΓΝΩΜΗ ] Ερωτήσεις που δεν πρέπει να κάνεις ποτέ σ΄ έναν συγγραφέα

Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ θα τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2007.

Όπως και με όλους τους προηγούμενους βραβευθέντες και σε αυτή την περίπτωση ασκήθηκε κριτική.Ο κριτικός και καθηγητής του Γέιλ Χάρολντ Μπλουμ δήλωσε ότι το Νόμπελ στη Λέσινγκ δόθηκε για λόγους «πολιτικής ορθότητας». Τις απόψεις της για την πολιτική ορθότητα είχε καταγράψει η Λέσινγκ σε άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» τον Ιούνιο του 1992:

Η φράση “πολιτική ορθότητα” γεννήθηκε την περίοδο που κατέρρεε ο κομμουνισμός. Δεν νομίζω ότι ήταν τυχαίο. Δεν υπονοώ ότι η δάδα του κομμουνισμού δόθηκε στους πολιτικά ορθούς. Εννοώ ότι οι συνήθειες του μυαλού υιοθετούνται, συχνά χωρίς να το ξέρουμε. Υπάρχει προφανώς κάτι ελκυστικό στο να λες σε άλλους ανθρώπους τι να κάνουν: Η τέχνη είναι πάντα απρόβλεπτη και τείνει να γίνει άβολη. Ειδικά η λογοτεχνία πάντα προκαλούσε τις επιτροπές, τους ινστρούχτορες, τους ηθικολόγους. Με ενοχλεί το ότι η πολιτική ορθότητα δεν ξέρει ποιοι ήταν οι πρόγονοί της. Είναι όμως ακόμα χειρότερο να ξέρει και να μην νοιάζεται.

Έχει η πολιτική ορθότητα καλή πλευρά; Ναι, διότι μας κάνει να επανεξετάζουμε αντιλήψεις και αυτό είναι πάντα χρήσιμο. Όμως για κάθε έναν που το κάνει αυτό υπάρχουν άλλοι 20 με κίνητρο να ασκήσουν εξουσία στους άλλους. Ένας φίλος καθηγητής μου περιέγραψε πως όταν οι φοιτητές έφευγαν διαμαρτυρόμενοι από την τάξη της γενετικής και μποϊκοτάριζαν τις ομιλίες που δεν συμφωνούσαν με την ιδεολογία τους, τους κάλεσε να δουν ένα βίντεο με τα γεγονότα. Έξι φοιτητές μπήκαν στην αίθουσα, έκατσαν κάτω σιωπηλοί, κράτησαν τα μάτια χαμηλωμένα όσο έπαιζε το βίντεο και μετά, σαν ένας άνθρωπος, αποχώρησαν.

Μια επίδειξη- που θα τους σόκαρε εάν το μάθαιναν- κλειστών κομμουνιστικών μυαλών.

Ξανά και ξανά στη Βρετανία βλέπουμε δημοτικά συμβούλια ή διευθυντές σχολείων ή καθηγητές να υποβάλλονται σε ένα κυνήγι μαγισσών με τις πιο βρώμικες μεθόδους. Οι επικριτές τους ισχυρίζονται ότι τα θύματά τους είναι ρατσιστές ή κατά κάποιο τρόπο αντιδραστικοί. Ξανά και ξανά η προσφυγή σε υψηλότερες αρχές έχει αποδείξει πως τέτοιου είδους εκστρατείες είναι άδικες.

Είμαι σίγουρη ότι εκατομμύρια άνθρωποι, τώρα που το χαλί του κομμουνισμού έχει φύγει κάτω από τα πόδια τους, ψάχνουν απεγνωσμένα, ακόμα και χωρίς να το ξέρουν ίσως, για κάποιο άλλο δόγμα.