[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια κάποια… παρηγοριά

«Τη χτύπησε η ασθένεια», άκουσα. Βουβαθήκαμε όλοι. Είναι φίλη μας και τη νοιαζόμαστε.

Είναι νέα και πολύ απλά δεν το αποδεχόμαστε. Τι; Πως η ασθένεια έχει δικαίωμα στα νιάτα… Φοβόμαστε, ξορκίζοντας την απειλή: «Μακριά από εμάς».

Οι ιστορίες που υποδηλώνουν ένα θλιβερό μέλλον, ακούγονται η μία μετά την άλλη. «Εγώ ήξερα κάποιον που έχασε την όρασή του», είπε ένας από εμάς, όλο θλίψη. «Υπάρχουν και χειρότερα. Ένας γνωστός μου παρέλυσε ολόκληρος. Λίγο πριν πεθάνει, το μόνο που μπορούσε να κάνει πια ήταν να ανοιγοκλείνει το στόμα του», πρόσθεσε ένας άλλος. Σιωπή και πάλι. Τι να πεις; Ποιον να παρηγορήσεις; Εκείνον που ασθενεί, την οικογένεια του που πονάει, τον εαυτό σου που ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπος με την ψευδαίσθηση της αθανασίας, τους φίλους σου που σκέφτονται τα ίδια με σένα;

Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο έναν από τους μητροπολίτες, αναφερόμενος στον Χριστόδουλο, να επιχειρηματολογεί υπέρ της ασθένειας. Έλεγε πως η αρρώστια μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό. Πως μέσω μιας τέτοιας δοκιμασίας ζητάμε ελεημοσύνη από τον Ύψιστο. Πως αντιλαμβανόμαστε την υλικότητα του σώματος και την παντοδυναμία της ψυχής. Πως συνειδητοποιούμε το νόημα της ζωής και του… θανάτου.

Τα λόγια του μού ήρθαν στο μυαλό την ώρα που συζητούσαμε με τους φίλους μου. Ανατρίχιασα! Εξοργίστηκα!

Η αρρώστια είναι κανιβαλισμός τόσο της ψυχής όσο και του σώματος. Η παραλυσία είναι κλέφτης της καθημερινότητας και της χαράς. Και ο θάνατος είναι ο εχθρός των νιάτων, αλλά και των γηρατειών Και όλα τα άλλα είναι μία ακόμη ταπεινή προσπάθεια να συμφιλιωθούμε με όσα δεν θέλουμε, με όσα δεν καταλαβαίνουμε και με όσα δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτούμε. Για εκείνους που τα πιστεύουν, ίσως να είναι μια κάποια… παρηγοριά.