Τα γονίδια ευθύνονται για τα δύσκολα στο φαγητό παιδιά

Αναρωτιέστε γιατί τα παιδιά σας τρώνε το ίδιο πράγμα κάθε μέρα και αρνούνται να δοκιμάσουν νέες τροφές; Η απάντηση βρίσκεται στα γονίδια. Το θέμα είναι κληρονομικό.

H διατροφή της 5χρονης Φιόνα Γιάκομπσον μοιάζει κάπως έτσι: Μακαρόνια. Μακαρόνια. Μακαρόνια. Μακαρόνια. Τηγανητές πατάτες. Μακαρόνια. Την έβδομη ημέρα μπορεί να φάει ένα κομμάτι πίτσα- χωρίς σάλτσα ή τυρί. Και στο σπιτικό των Γιούσλοφ η μητέρα του μικρού Ίθαν πονοκεφαλιάζει κάθε μέρα για να τον κάνει να φάει κάτι. «Κάνω αυτό που δεν πρέπει να κάνουν οι μητέρες», εξομολογείται η Τζένιφερ Γιούσλοφ. «Φτιάχνω διαφορετικό φαγητό για τον καθένα». Και οι δύο οικογένειες έχουν ένα κοινό πρόβλημα. Τα παιδιά τους δεν είναι μόνο δύσκολα στο φαγητό: αρνούνται να φάνε ακόμα και τρόφιμα που λάτρευαν μέχρι πριν λίγο καιρό. Επιπλέον, φοβούνται να δοκιμάσουν νέα φαγητά, μια κατάσταση που περιγράφεται ως «νεοφοβία».

Η νέα έρευνα
Μια καινούργια έρευνα έρχεται να εξετάσει τους λόγους αυτής της τάσης. Οι ερευνητές μελέτησαν τις διατροφικές συνήθειες 5.390 ζευγαριών διδύμων ηλικίας μεταξύ 8 και 11 ετών και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η απέχθεια των παιδιών στο να δοκιμάζουν νέες τροφές είναι κυρίως κληρονομική. Το μήνυμα προς τους γονείς: Δεν φταίει η μαγειρική σας, αλλά τα γονίδια.

Η έρευνα, επικεφαλής της οποίας είναι ο δρ Λάκι Κουκ του τμήματος Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Αmerican Journal of Clinical Νutrition». Σύμφωνα με αυτήν, το 78% των περιπτώσεων είναι κληρονομικό και το υπόλοιπο 22% οφείλεται στο περιβάλλον. «Μέχρι τώρα ψάχναμε τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ παιδιών και γονέων», λέει ο δρ. Κουκ. «Όμως, τελικά, δεν ευθύνεται αυτό».

Τα περισσότερα παιδιά τρώνε μεγάλη ποικιλία τροφών μέχρι να φθάσουν τα 2. Τότε ξαφνικά σταματούν. Αυτή η φάση μπορεί να διαρκέσει μέχρι τα 4 ή 5. Είναι μια εξελικτική αντίδραση, πιστεύουν οι ειδικοί. Οι γευστικοί κάλυκες των παιδιών «κλείνουν» την περίοδο που αρχίζουν να περπατούν ώστε να έχουν περισσότερο έλεγχο σε ό,τι τρώνε. «Εάν τα παιδιά των σπηλαίων μόλις περπατούσαν έβγαιναν από τις σπηλιές και έτρωγαν ό,τι έβρισκαν, θα κινδύνευαν», εξηγεί ο δρ Κουκ.


«Φοβάμαι ότι εγώ τα έκανα έτσι»

ΕΝΑΣ ΦΥΣΙΚΟΣ σκεπτικισμός απέναντι στις νέες τροφές είναι υγιές κομμάτι στην ανάπτυξη του παιδιού, τονίζει η Έλιν Σάτερ παιδική διατροφολόγος, που έχει βοηθήσει χιλιάδες γονείς με βιβλία της, όπως «Το παιδί μου: Ταΐζοντας με αγάπη και λογική» (εκδ. Βull, 2000). Και αυτή πιστεύει ότι τα γούστα των παιδιών στο φαγητό είναι κληρονομικά.

Αυτή η άποψη φαίνεται πειστική στην Τζένιφερ Γιούσλοφ, ο γιος της οποίας τρώει μόνο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πράγματος: ψωμί και τυρί με κάποια φρούτα και περιστασιακά λίγο κοτόπουλο. Η 36χρονη μητέρα έκανε ακριβώς τα ίδια όταν ήταν παιδί. «Αισθάνομαι ένοχη», λέει σήμερα. «Φοβάμαι ότι εγώ τα έκανα έτσι».

Ακόμα και έτσι όμως, λένε οι ειδικοί, οι γονείς δεν πρέπει να παραδίδουν τα όπλα.

«Πρέπει να καταλάβουμε ότι η βιολογία δεν είναι μοιραία», λέει η Πατρίτσια Πλίνερ, καθηγήτρια κοινωνικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. «Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να την αλλάξουμε». Όσοι μελετούν τα παιδιά που ανεβαίνουν στους καναπέδες και φωνάζουν με το που θα δουν μπρόκολο, γνωρίζουν ότι η επανειλημμένη έκθεση σε νέες τροφές κάθε μέρα για περίπου μία εβδομάδα είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις τους.