Ο Ολυμπιακός του ΄94 ήταν η Ολλανδία του Κρόιφ

Στο γήπεδο ξεχώριζε από την πρώτη στιγμή, όταν παιδάκι τον πήγε στη λέσχη του Ολυμπιακού ο κυρ Αλέκος (όπως τον φώναζε), ο Σπανουδάκης. Από το πρωί ως το βράδυ την έβγαζε εκεί ο Γιώργος Σιγάλας, πίνοντας άφθονο νερό, που του προκαλούσε πολλές φορές εμετό. Έτσι, άλλωστε, τον πλησίασε και τον γνώρισε ο μετέπειτα κουμπάρος του Γιώργος Λημνιάτης.

Το αγωνιστικό του στυλ δεν ήταν ποτέ ελκυστικό, ενώ ήταν πάντα (έτσι έδειχνε) μοναχικός στην πορεία του μέσα στα γήπεδα και φάνταζε απρόσιτος σε όσους δεν είχαν γνωρίσει από κοντά ένα παιδί- διαμάντι που εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους παίκτες της νεώτερης εποχής του μπάσκετ.

Στα 36 του χρόνια, ο «Ράμπο», όπως ήταν το παρατσούκλι του για τον δυναμισμό που επιδείκνυε στο παιχνίδι του (και κυρίως για τις δύσκολες αποστολές που αναλάμβανε), αποφάσισε να αποστρατευτεί από τις «μάχες» των γηπέδων και να αφοσιωθεί σε αυτές της ζωής, δίπλα στις λατρεμένες γυναίκες της ζωής του (τη σύζυγό του Εύη και τη μητέρα του Ελευθερία) αλλά και στον… διάδοχό του, τον 4χρονο Αντώνη που του έχει αλλάξει άρδην τη ζωή. «Να βάλω αδελφέ και ένα πρόγραμμα στη ζωή μου. Θα έχω πλέον ελεύθερο χρόνο να κάνω και άλλα πράγματα που με ενδιαφέρουν και με συγκινούν», λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο έμπειρος άσος. Στο «αντίο» του, δεν υπήρχε φορτισμένο κλίμα συγκίνησης και η σύναξη των καλών του φίλων θύμιζε περισσότερο πάρτι αποφοίτησης. «Η αναγνώριση από συμπαίκτες και αντιπάλους και το να μην ακούσεις ποτέ κακό λόγο για σένα μετά από τόσα χρόνια στον

Στο Τελ Αβίβ είχαμε την καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αν η Ολλανδία του ΄74 έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο, εμείς παίξαμε το “ολοκληρωτικό μπάσκετ”

χώρο είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση. Ακόμα και από παίκτες με τους οποίους τα έδινα όλα ως αντίπαλος, αναγνώρισαν ότι δεν έπαιξα ποτέ βρώμικα. Πιο δυνατά, άτσαλα αν θες κάποιες φορές ναι, ύπουλα όμως ποτέ».

Η σχέση με τον Ιωαννίδη
Από την πρώτη στιγμή έπεσε στα βαθιά, όταν οι δρόμοι του έσμιξαν με αυτούς του Γιάννη Ιωαννίδη: «Ένιωσα γρήγορα ότι έφτασα στα όριά μου και να ξέρεις ήμουν έτοιμος να σηκωθώ και να τα βροντήξω. Ένιωθα οργή και αν δεν ήταν ο Γιάννης Γιαννάκης που ήξερε τον “Ξανθό” χρόνια και δεν με βοηθούσε να καταλάβω λίγο τη φιλοσοφία του, θα την είχα κάνει. Δεν θα πλάκωνα τον κόουτς γιατί δεν είναι του χαρακτήρα μου, αλλά θα έφευγα γιατί δεν άντεχα. Ευτυχώς έβγαζα τον θυμό μου σε θετική ενέργεια και τελικά έμεινα, καταφέρνοντας μάλιστα να τον κάνω να ασχοληθεί μαζί μου. Δεν ξεχνώ ότι χρωστώ στον Γιάννη Ιωαννίδη την ολοκλήρωσή μου ως παίκτης και ως άνθρωπος», λέει ο «Ράμπο» που είχε δουλέψει στο μυαλό του την απόσυρση: «Το καλοκαίρι είχα σκεφτεί κάποια πράγματα, αλλά ο εκπρόσωπός μου με παρακάλεσε να περιμένουμε λίγο γιατί υπήρχε… ζήτηση. Είχα όμως κλείσει μια χρονιά καλή με τον Άρη να βγαίνει Ευρωλίγκα, ήθελα να κάνω και άλλα πράγματα και είπα “ώς εδώ”». Η «μαύρη» νύχτα
Το Τελ Αβίβ και ο χαμένος τελικός σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, αλλά ο Γιώργος Σιγάλας είναι ειλικρινής: «Δεν έμεινα εκεί, γιατί η ζωή η ίδια προχωράει. Θα ήταν ψέματα να πω ότι δεν μου στοίχισε ή ότι κοιμηθήκαμε εκείνο το βράδυ. Αλλά ξέρεις κάτι, το κύπελλο είναι τελικά απωθημένο. Δεν είναι αυτοσκοπός και αν γράψω κάποια μέρα βιβλίο θα το αναφέρω.

Δηλαδή, ο Γκάλης που δεν πήρε ποτέ πρωταθλητριών, δεν ήταν ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας που εμφανίστηκε στην εποχή του; Το κύπελλο το πήραμε τελικά τρία χρόνια αργότερα στη Ρώμη, αλλά η γνώμη μου για το 1994 δεν αλλάζει. Είχαμε την καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στην Ευρώπη και απλά δείτε ότι το μπάσκετ που παίζαμε τότε, με ταχύτητα, αιφνιδιασμούς, θέαμα, το παίζουν σήμερα οι κορυφαίες ομάδες.

Εντάξει, δεν πήραμε το πρωταθλητριών, αλλά οι περισσότεροι θυμούνται τον ηττημένο εκείνης της σεζόν και όχι την Μπανταλόνα. Όπως στο ποδόσφαιρο, όταν μιλάνε για το 1954 ή το 1978, όλοι λένε για τη μεγάλη Ουγγαρία και την Ολλανδία και όχι για τη Γερμανία και την Αργεντινή που πήραν τα παγκόσμια κύπελλα. Ε, για να το παραφράσουμε λίγο, αφού μιλάμε και για την Ολλανδία του Κρόιφ και του Μίχελς, το 1994 θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε το “total basket”, ολοκληρωτικό μπάσκετ δηλαδή».

Το τέλος μιας σχέσης
Τρία χρόνια αργότερα, τα πήρε όλα και έφυγε (στην κυριολεξία…). «Ήταν μαγική χρονιά, έστω και αν τελικά έφυγα αμέσως μετά. Ποτέ δεν είχα επαφές με τα ΜΜΕ και δεν μιλούσα πολύ. Ίσως αυτό να με έφαγε τελικά. Αν έμενα τότε στον Ολυμπιακό, θεωρώ ότι και η καριέρα μου θα είχε πάει ακόμα πιο ψηλά.

Και όμως πλήρωσα τον επαγγελματισμό μου, δεν ήταν ότι μου έγινε κάποια πρόταση και την αρνήθηκα ή ότι διαφωνήσαμε για τα λεφτά. Σίγουρα σου μένει πίκρα για την αντιμετώπιση από κάποιους, αλλά είναι πολύ μικρή για να διαγράψει αυτά που έζησα στην ομάδα μου».