Το πνεύμα του κόσμου 

Κτίρια και άνθρωποι

Σπίτια και κτίρια γερνούν σαν τους ανθρώπους, οι σκελετοί τους ρημάζουν με τον καιρό, κυρτώνουν, καταρρέουν. Πόρτες, παράθυρα, τοίχοι, σοβάδες πέφτουν σαν μάγουλα και σάρκες, σχισμές και ραγίσματα, βαθιές ανεξίτηλες ρυτίδες. Ναι, τα κτίρια γερνούν κι αυτά, όμως δεν πεθαίνουν, έχουν το προνόμιο έναντι του ανθρώπου ν΄ αναστηλώνονται, να αποκτούν μια καινούργια λαμπερή ζωή, μάρτυρες αδιάψευστοι άλλων εποχών ιστορίας και πολιτισμού, φωτεινή μνήμη αυτών που τα δημιούργησαν, τα κατοίκησαν.

Θλιβερό φαινόμενο στην Ελλάδα, δεν συμβαίνει πουθενά αλλού, να καταστρέφεται, να αλλοιώνεται η οικιστική αρχιτεκτονική, ιστορική συνέχεια των πόλεων. Διατηρητέα κτίσματα με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (το Σύνταγμα επιτάσσει σεβασμό στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης) να τα επιβουλεύονται κερδοσκόποι με το άλλοθι της δήθεν περιβαλλοντικής ανάπτυξης. Όρα προσφυγικές πολυκατοικίες Λ. Αλεξάνδρας, παρά τις γνώμες ειδημόνων καθηγητών (Μπίρης) ότι η διατήρηση μόνο των δύο από τις οκτώ είναι ακρωτηριασμός του αρχιτεκτονικού μνημείου.

Το ξύλινο τουριστικό περίπτερο του Πικιώνη στους Δελφούς, όπως τα ξεχασμένα Ξενία, χάσκει ερειπωμένο σαν πληγωμένο αγριοπούλι στην αετοφωλιά του πανάρχαιου πολιτιστικού τοπίου. Το σπίτι της ηρωίδας της Αντίστασης Λέλας Καραγιάννη και αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», κτίσμα του 1923, κηρυγμένο διατηρητέο, ρημάζει αφημένο στη δίνη των χρόνων. Τρεις περιπτώσεις κι άλλες χίλιες δεκατρείς (τελευταία οι δύο πολυκατοικίες της Δ. Αρεοπαγίτου) ζητάνε εναγωνίως την απαραίτητη πολιτιστική ευαισθησία να συνεχίσουν να υπάρχουν. Οι άνθρωποι φεύγουν, τα δημιουργήματά τους μένουν να τους αντιπροσωπεύουν, να θυμίζουν, να διδάσκουν.