[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αυτή δεν είναι ζωή… χαρισάμενη!

Η χώρα του χαμένου χρόνου (και δυστυχώς όχι του Οζ) αποδεικνύεται πως είναι η Ελλάδα! Η απόδειξη; Οι κάτοικοι της Αθήνας, αλλά και του Βόλου και της Καστοριάς… προσφέρουν θέλοντας και μη (αφού δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς) πολύτιμες ώρες από τη ζωή τους απλώς και μόνον περιμένοντας. Τι; Το λεωφορείο, την υπάλληλο δημόσιας υπηρεσίας, το ταμείο…

Όταν κάποιος παραδέχεται πως χάνει τέσσερις ώρες σε καθημερινή βάση για να πάει στη δουλειά και να επιστρέψει, τα σχόλια είναι περιττά. Αλλά και αυτοί που περιφρονούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς οδηγώντας το δικό τους αμαξάκι έχουν πάψει να ζουν σε αυταπάτες, όπως για παράδειγμα πως κερδίζουν κατ΄ αυτόν τον τρόπο χρόνο κατά τις καθημερινές τους μετακινήσεις. Είτε παίρνεις ένα λεωφορείο είτε δύο είτε συνδυάζεις λεωφορείο και Μετρό για να φθάσεις στον προορισμό σου είτε οδηγείς αυτοκίνητο, οι δύο ώρες από το 24ωρο πάνε χαμένες, βρέξειχιονίσει!

Το ίδιο συμβαίνει και όταν περιμένεις στην ουρά των δημοσίων υπηρεσιών. Λες και δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις παρά να σκοτώνεις την ώρα σου.

Λες και όλη σου η ζωή κρέμεται από τη γραφειοκρατία και δεν μπορείς να κάνεις χωρίς αυτήν.

Αλλά και στις τράπεζες η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Και εκεί αναστενάζεις στις ουρές. Κάνει λάθος το λογιστήριο, σου ρίχνουν ένα «φέσι» μερικών δεκάδων ευρώ επειδή, λένε, τράβηξες περισσότερα χρήματα από αυτά που έχεις στον λογαριασμό σου. Περνάς ώρες μπροστά από γκισέ προσπαθώντας να βρεις το δίκιο σου και στο τέλος σου απαντούν (έτσι απλά): «Συγγνώμη, λάθος»! Και σαν να μη φτάνει αυτό: αφού κάνεις την αίτηση για να πάρεις τα λεφτά σου πίσω, στα ξαναπαίρνουν τον επόμενο μήνα γιατί, λένε, το λογιστήριο έχει πάρει την εντολή… Και έτσι, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ε, αυτή δεν είναι ζωή… χαρισάμενη!