Χίλιες φορές να πεθάνω αδούλωτος ελεύθερος

ΜΕ ΑΙΧΜΕΣ και μεγάλη ενόχληση αντιδρά ο κ. Β. Πολύδωρας στις πληροφορίες που θέλουν το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να επιχειρεί να χαράξει νέα πολιτική και επικοινωνιακή πορεία σε μια προσπάθεια να επαναπροσεγγίσει η κυβέρνηση τον μεσαίο χώρο.

Στην επιστολή προς «ΤΑ ΝΕΑ» σχολιάζει τις πληροφορίες αυτές και πολλές από τις επικρίσεις που δέχθηκε μέσα και έξω από το κόμμα του την περίοδο της υπουργίας του. «Είπα πραίτωρ ουρμπάνους ως ιστορική αναφορά για την πρώτη τυπική εμφάνιση της Αστυνομίας στους ρωμαϊκούς χρόνους και χάλασε ο κόσμος. Ο λόγος; Να μην αναταχθεί το ηθικό της Αστυνομίας. Καλά τους είχε κάτω ριγμένους και περιθωριακούς, σχεδόν λαθρόβιους, η κυρίαρχη ιδεολογία της “ασύδοτης αριστεράς”. Εγώ τους είπα “πραίτωρες”, εκείνοι τους έλεγαν “μπάτσους”, υπάρχει κάποια διαφορά». Τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Β. Πολύδωρας ότι ουδέποτε «επικαλέστηκε το μωρολόγημα της ζαρντινιέρας» για την υπόθεση του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη.

«Δεν έχει βεντέτα»
Και σε άλλο σημείο: «Η Αστυνομία δεν έχει βεντέτα με κανέναν. Η βία των αντιεξουσιαστών αποτελεί μονομερή δράση χωρίς στέρεο σκεπτικό. Έχει και εμφορείται από κάποιες ιδεοληψίες μάλλον αποκρουστέες και απορριπτέες. Είναι η φιλοσοφία και πρακτική της βίας. Η ειδωλολατρία της βίας που εκδηλώνεται με τους ρίπτες των μολότοφ τους λιθορρίπτες “βιτρινοθραύστες” ή και τους “βαρόνους ληστές”, τις επιθέσεις εναντίον στόχων της Αστυνομίας και γενικά την άσκηση εξεγερτικής γυμναστικής».

Και ο πρώην υπουργός καταλήγει ως εξής: «Το κυρίαρχο ζήτημα που προβάλλει απειλητικά είναι διττό: Μη μιλάς και προ παντός μη σκέπτεσαι διαφορετικά. Μη χαλάς την “πιάτσα των τυποποιημένων εκφράσεων, την ομοιομορφία των επικοινωνιακών μέσων και τρόπων”. Τίποτα το νέο. Τα περιγράφει όλα προφητικά και με ακρίβεια ο Όργουελ στο “1984”.

Η αξιοπρεπής, η όρθια στάση, η ευθύτητα στον πολιτικό λόγο, η υπερηφάνεια, ο “ασκητικός εγωισμός” που έλεγε ο Φώτης Κόντογλου, πρέπει να τοποθετηθούν στο ράφι των αζήτητων, των αχρήστων, των επικίνδυνων ουσιών εν τέλει.

Αρνούμαι αυτήν τη συνταγή πολιτικής επιβεβαίωσης. Χίλιες φορές να “πεθάνω” αδούλωτος ελεύθερος».