ΑΝΑΛΥΣΗ

Τομές στις πλάτες των φορολογουμένων

Τα δύο πρώτα μέτρα οικονομικής πολιτικής που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι δείγματα της ίδιας «μεταρρυθμιστικής» πολιτικής που γνωρίσαμε και την προηγούμενη τετραετία: μιας πολιτικής χωρίς κοινωνική διάσταση, αλλά και χωρίς έμπνευση και χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες εκσυγχρονισμού του κράτους.

Τα μέτρα αφορούν την επιβολή φόρου κατοχής στους ιδιοκτήτες ακινήτων, καθώς και την εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης με τον αντίστοιχο στο πετρέλαιο κίνησης.

Επί της αρχής, η φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας είναι σωστή και δικαιολογημένη. Πρόκειται για ένα είδος πλούτου που αποδίδει εισοδήματα και αποκτά υπεραξία και συνεπώς αυτοί που τον κατέχουν οφείλουν να συνεισφέρουν στα δημόσια έσοδα. Από κει και πέρα όμως η εξίσωση των μικρών και μεγάλων ιδιοκτητών με έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή και η κατάργηση του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας καθιστά το μέτρο κοινωνικά άδικο. Δεν νοείται να καλείται να πληρώσει- έστω και λίγο- ο συνταξιούχος που νοικιάζει ένα διαμέρισμα για να συμπληρώνει τη σύνταξή του, όταν την ίδια ώρα ο μεγαλοϊδιοκτήτης που πλήρωνε μέχρι χθες τον ΦΜΑΠ γλιτώνει μερικές χιλιάδες ευρώ!

Η άλλη διάσταση του θέματος αυτού έχει να κάνει με την προεκλογική παραπλάνηση των ψηφοφόρων, οι οποίοι είχαν μάθει τα πάντα για την επικείμενη κατάργηση του φόρου κληρονομιάς, αλλά τίποτα για τον νέο φόρο κατοχής. Έτσι, πήγαν στην κάλπη χωρίς να γνωρίζουν ότι τους περίμενε μια νέα… φορο-κεραμίδα. Αυτό γίνεται άλλωστε σαφές από την τεράστια προβλεπόμενη στον προϋπολογισμό αύξηση των εσόδων από τη φορολόγηση ακινήτων.

Η εύκολη λύση
Στο άλλο θέμα, τώρα, της εξίσωσης του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης, η κυβέρνηση κατέφυγε απλούστατα στην εύκολη λύση. Αφού δεν μπόρεσε, ύστερα από τρία χρόνια που έλεγε ότι μελετά το θέμα, να βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίσει το λαθρεμπόριο καυσίμων, μετέφερε το πρόβλημα στους πολίτες, τους απλούς καταναλωτές πετρελαίου θέρμανσης. Αυτοί θα κληθούν τώρα να πληρώσουν αυξημένο φόρο και στη συνέχεια να διεκδικήσουν την επιστροφή του, υφιστάμενοι μια ταλαιπωρία και πιθανώς και ένα επιπλέον κόστος που δεν είχαν καμία υποχρέωση να υποστούν. Γιατί η καταπολέμηση του λαθρεμπορίου σε κάθε κράτος είναι υποχρέωση των αρμόδιων κρατικών αρχών, οι οποίες οφείλουν να βρουν τις κατάλληλες μεθόδους για να το πετύχουν. Δεν συνιστά βεβαίως και καμία μεγάλη εκσυγχρονιστική τομή το να σηκώνουν τα χέρια ψηλά και να πειραματίζονται στις πλάτες των φορολογουμένων.