Κόκκινη κάρτα

Προπονητής με γνώσεις κηπουρού

ΤΟ 1996 η γαλλική ταινία «Για όλα φταίει το γκαζόν», αγαπήθηκε και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας. Δεν γνωρίζουμε τη σχέση του Τάκη Λεμονή με τον γαλλικό κινηματογράφο, αλλά η δήλωσή του «το ψηλό χόρτο δεν μας βοήθησε να παίξουμε γρήγορο ποδόσφαιρο», ήδη διεκδικεί την ατάκα- δικαιολογία της σεζόν.

Για όλα φταίει το χορτάρι στον κόουτς του Ολυμπιακού; Θα δεχόμασταν την άποψή του, αν δεν προϋπήρχαν τα παιχνίδια σε Λεωφόρο (με ΠΑΟ) και «Καραϊσκάκη» (με Λάτσιο). Αν δεν κάνουμε λάθος, οι κηπουροί διαφέρουν σε κάθε γήπεδο, οπότε κάπου αλλού πρέπει να αναζητηθούν οι υπεύθυνοι για τη νέα ισοπαλία.

ΧΩΡΙΣ ΤΑΚΤΙΚΗ
Ο Τάκης Λεμονής προσπαθεί να χτίσει μια νέα ομάδα. Από την αρχή. Κατά συνέπεια, οι απώλειες είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αυτό που είναι εκτός προγράμματος σχετίζεται με το να μη διδάσκεται από λάθη που γίνονται λες και χρησιμοποιήθηκαν με καρμπόν. Με τους «πράσινους», ο Ολυμπιακός γύρισε πίσω στο δεύτερο ημίχρονο. Κόντρα στους Ιταλούς, πάλεψε δίχως επιτυχία να διαφυλάξει το 1-0.

Απέναντι στον Άρη, η ίδια ιστορία. Το να διαθέτεις τους γρήγορους Λούα Λούα και Γκαλέτι δεν είναι πανάκεια και από μόνο του το γεγονός δεν φέρνει γκολ στην αντεπίθεση. Απαιτείται σωστή τακτική, μεθοδική ανάπτυξη και αξιοποίηση των ατού. Ο Ολυμπιακός στερείται δημιουργικού χαφ. Όχι κατ΄ ανάγκην παίκτη παλαιάς κοπής, ένα «δεκάρι» τύπου Ριβάλντο. Κάθε άλλο. Στο «κόκκινο» ρόστερ απουσιάζει ο μέσος με την ικανότητα να κρατά την μπάλα, να ηρεμεί το παιχνίδι και να αναπτύσσεται στον άξονα. Ο Λεντέσμα στην άμυνα είναι «σκυλί», σε καμία όμως περίπτωση δεν μοιάζει με Τουρέ ή Σάμπα. Ο Στολτίδης, μια από τα ίδια. Ο Νε δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει στον ρόλο αυτόν. Και ο Ολυμπιακός του Τάκη Λεμονή αγωνίζεται- όταν προηγείται- με πάσες από την άμυνα που προορίζονται για τον Λούα Λούα.

ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Το σκεπτικό του κόουτς είναι φανερό: προσάρμοσε την ομάδα του για τα παιχνίδια της Ευρώπης και έδωσε στυλ αντεπιθέσεων. Επιδιώκει να γίνει κτήμα του Ολυμπιακού αυτό το σύστημα και δεν το αλλάζει ούτε στα ελληνικά ραντεβού. Αποτέλεσμα; Οι πρωταθλητές αδυνατούν να «τελειώσουν» ένα παιχνίδι και να εξασφαλίσουν τους βαθμούς. Και στον Λεμονή χρεώνεται το γεγονός ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τις εκάστοτε ευνοϊκές συνθήκες για την ομάδα του.

Επί Λεμονή ο Ολυμπιακός αποδίδει- κατά βάση – ωραίο ποδόσφαιρο. Επιθετικό. Δημιουργεί ευκαιρίες. Σημειώνει γκολ. Είναι «αφεντικό» στα ματς. Ο προπονητής οφείλει να θυμηθεί τον αληθινό εαυτό του, να προσαρμόσει τις ιδέες του στις νέες συνθήκες και όχι να μετατρέψει τον Ολυμπιακό σε ομάδα για δεύτερους ρόλους. Στο Λιμάνι ζητούν πάντα πρωταγωνιστές και όχι κομπάρσους σε Ευρώπη και πρωτάθλημα.


Γκολ στη σοβαρότητα

Ο Βραζιλιάνος Λουτσιάνο έχει κάνει τα χαρτιά του για να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα. Αν το ζήτημα ξεκολλήσει από τις δαγκάνες της γραφειοκρατίας, ο μέσος του Περιστερίου θα αποκτήσει και ελληνικό επώνυμο.

Πρόταση: να αναγράφεται στο πίσω μέρος της φανέλας το όνομα… «Πονηρίδης»! Γιατί ο «Λούτσι» με πονηριά βάζει γκολ και προσθέτει βαθμούς στο σακούλι του Ατρομήτου.

Το δεύτερο γκολ στο παιχνίδι του Σαββάτου με τη Λάρισα, απλά δεν υπήρχε. Όπως έδειξε η τηλεόραση, ο Σίριο σε καμιά περίπτωση δεν «πάτησε» τη μπάλα στον Λουτσιάνο και συνεπώς, η έφοδος του μέσου και το σουτ στα δίχτυα προκαλούν τη θυμηδία σε ένα πρωτάθλημα που θέλει να λέγεται σύγχρονο και «καθαρό». Το χειρότερο όλων; Μετά το φινάλε του ματς, ο Λουτσιάνο έβγαλε όλους τους οπαδούς… τυφλούς και αναρωτήθηκε με μπόλικο ύφος: «Γιατί το γκολ να μην είναι έγκυρο; Πρόκειται για κομπίνα δουλεμένη στην προπόνηση». Λάθος αγαπητέ, γιατί ακόμη και η κοροϊδία έχει τα όριά της.

Άλλο να κάνει κοντινή πάσα ο παίκτης την ώρα ενός φάουλ και ολότελα διαφορετικό να την ακουμπά όταν το παιχνίδι έχει σταματήσει. Γκολ σαν κι αυτό του Λουτσιάνο βλέπουμε μόνο στις αλάνες. Το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, ωστόσο, είναι κάτι σοβαρότερο.

Όσο για τον διαιτητή Ζολώτα, το συντομότερο δυνατό πρέπει να πάει στο σπίτι του. Και να μας απαλλάξει από την παρουσία του. Μαζί με τον βοηθό Μαυρόπουλο, το πάλαι ποτέ «δεξί χέρι» του Βασσάρα. Πόσο δίκιο είχαν όταν τον έκοψαν από το Παγκόσμιο Κύπελλο…