Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μούρλια σας πάει το χρωματάκι!

Αγαπητή κ. Φοίβη, Αυτήν την πολιτική καρφάρα για «τα δικά μας παιδιά» τι τη θέλατε; Πιθανόν να θυμάστε πως τα πρώτα χρόνια των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, πάλι «τα δικά μας παιδιά» είχαν ελπίδα στην εργασία στον δημόσιο τομέα.

Προσωπικά δεν έχω συγχωρήσει ποτέ το ΠΑΣΟΚ της εποχής εκείνης, που με μοναδικό πρόσθετο προσόν ότι ήταν παιδιά της κλαδικής του ΠΑΣΟΚ, διορίστηκαν συμμαθητές μου στο Δημόσιο ή προσελήφθησαν σε ΔΕΚΟ, αν και είχαμε αποφοιτήσει από το ίδιο σχολείο με τον ίδιο πάνω κάτω βαθμό, καθόμασταν στο ίδιο θρανίο και μάθαμε τα ίδια γράμματα.

Σήμερα εγώ, όπως και άλλοι που δεν είχαμε την ίδια «τύχη», γυρίζουμε από ιδιωτική σε ιδιωτική επιχείρηση, κάνουμε δουλειές του ποδαριού, ζούμε στην ανασφάλεια του ιδιωτικού τομέα και αμειβόμαστε με το χαμηλότερο μεροκάματο… Μην ξύνετε πληγές…

Ωστόσο, θα συμφωνήσω μαζί σας πως υπάρχουν λάθος άτομα σε λάθος θέσεις εργασίας, αν εννοείτε αυτό, αλλά και θα σας επισημάνω πως «τα δικά μας παιδιά» αφορά κάτι γενικότερο. Οι καλές θέσεις εργασίας, με καλές αμοιβές, με προοπτική και εξέλιξη στον ιδιωτικό τομέα πάλι από «δικά μας παιδιά» καλύπτονται! Όχι με βάση την κομματική ταυτότητα αλλά με βάση τις γνωριμίες. Σου λέει, αφού είσαι ο φίλος του φίλου του φίλου μου του Χαρίλαου (τυχαίο το όνομα), έλα να καλύψεις αυτή τη θέση εργασίας. Κάνεις δεν κάνεις γι΄ αυτήν, από τη στιγμή που σε προτείνει ο φίλος του φίλου του φίλου του Χαρίλαου, η θέση εργασίας καταλαμβάνεται!

Και στον ιδιωτικό τομέα, μόνον «τα δικά μας παιδιά» έχουν ελπίδα να καταλάβουν μια αξιόλογη θέση εργασίας. Φαίνεται πως στην Ελλάδα έχουμε πρόβλημα στην αξιολόγηση και στην αξιοκρατία και αποφεύγουμε τη σχετική διαδικασία επειδή τα αποτελέσματά της μάλλον θα μας απογοήτευαν… Ή είμαστε ανειδίκευτοι ακόμα και σε αυτό!

Έτσι, και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, βρίσκονται σε λάθος θέσεις εργασίας λάθος άνθρωποι. Και ενώ θα περίμενε κανείς πως ο ιδιωτικός τομέας είναι πιο προσεκτικός και αυστηρός στις επιλογές του ανθρώπινου δυναμικού, ειδικά για θέσεις εργασίας που απαιτούν κάποια ουσιαστικά προσόντα, τελικά έχει γεμίσει από άσχετα στελέχη για χάρη του φίλου του φίλου του Χαρίλαου!

Η ελληνική αγορά εργασίας λειτουργεί σε κλειστό κύκλωμα! Εκεί που δεν μας είχε ενημερώσει κανείς π.χ. πως η Χ επιχείρηση ζητεί προσωπικό, ξαφνικά βρισκόμαστε απέναντι σε νέες προσλήψεις από «δικά μας παιδιά». Πότε υπέβαλαν αιτήσεις, πότε αξιολογήθηκαν δεν το μαθαίνουμε σχεδόν ποτέ…Κάποια στιγμή μαθαίνουμε το πώς και το πότε, αλλά δεν έχει σημασία…

Τελικά, όσο ανειδίκευτοι κι αν είμαστε στο να αξιολογούμε πρόσωπα και καταστάσεις, τόσο ειδικοί είμαστε στο να φροντίζουμε «τα δικά μας παιδιά». Όσο για τα παιδιά των άλλων, αφήνονται στις ουρές των ανέργων να ελπίζουν για μια δουλειάό,τι να ΄ναι- και λένε και ευχαριστώ όταν αυτή προσφέρεται με δίμηνη σύμβαση εργασίας. Η ξεφτίλα δεν είναι αυτή. Η ξεφτίλα είναι, αυτοί οι λάθος άνθρωποι που έχουν καταλάβει λάθος θέσεις εργασίας, να ασκούν εξουσία, κριτική, πολιτική στους άλλους. Ε, ναι, αυτό πάει πολύ!

Ευχαριστώ πολύ, Γεώργιος Ριζόγλου, Άγ.

Σύλλας Κρήτης Δυστυχώς, η δημόσια μηχανή δεν κινείται πλέον, αγαπητέ Γεώργιε, με πραγματικά χρήσιμους εργαζομένους (που πληρώνονται με ευγενική χορηγία όλου του φορολογούμενου λαού), αλλά με εκείνους που έχουν κολλητούς στα ανώτατα κλιμάκια (ακόμη και στις γραμματείς τους!) ή έχουν βαφτεί σε χρώμα ανάλογο των κυβερνητικών ή μπορούν να αντιστοιχούν σε ψήφους. Και μπορεί αυτό να ίσχυε και παλαιότερα, αλλά όπως αποδεικνύεται από τις μετέπειτα κόντρες στους εργασιακούς χώρους περνούσαν τότε και κάποιοι μη «βαμμένοι», με βάση μόνον τα προσόντα τους. Περάστε π.χ. από μια Εφορεία Αρχαιοτήτων, δείτε τους πλεονάζοντες «εργαζομένους» εν αχρηστία και πείτε με το χέρι στην καρδιά, προσλαμβάνονται πλέον με άλλο κριτήριο πλην του κομματικού;


Του ανεκδότου η καρδιά είναι μια άβυσσος

Κυκλοφορεί ως ανέκδοτο στους κύκλους του εκΠολιτισμού. Σαν μια μικρή συμβουλή προς νεοναυτιλλομένους του εκΠολιτισμού μας.

Παρατίθεται δίχως σχόλια: «Παραίνεση προς νέον υπουργό Πολιτισμού. Καλό είναι να μην πατήσει πάνω στο έργο των προκατόχων του γιατί μπορεί να σπάσει!».

Και η θρυλική ατάκα του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» και του Λάκη Λαζόπουλου (που επίσης κυκλοφορεί ως ανέκδοτο) για γραμματείς και φαρισαίους του εκΠολιτισμού μας, με φόντο την καμένη Αρχαία Ολυμπία: «Μερικούς ανθρώπους τους ξερνάει και το τοπίο!».

Φοίβη
Εν-αγώνια

Αγαπητή κ. Φοίβη, καλημέρα «Το καράβι που ταξιδεύει το λένε “Αγωνία 939”». Ο στίχος αυτός του Σεφέρη γράφτηκε το 1937, για την Ελλάδα του 1937. Την Ελλάδα της δικτατορίας του Μεταξά. Θα μπορούσε να γραφτεί και τώρα. Για όλο τον κόσμο. Για το καράβι που ταξιδεύει και το λένε «Αγωνία 07». Γιατί τίποτα δεν πάει καλά στις μέρες μας. Παντού.

Με εκτίμηση, Βασ. Παλαμήδας, Βόλος Γράφει η Κική Δημουλά, αγαπητέ Βασίλη: «Η αγωνία σας/ η αγωνία μου/ κι αυτό…/ Το αυστηρώς φρουρούμενο μέλλον/ κι η αρπαγή του στο τέλος/ απ΄ αυτό:/ Το ανώφελο».