«Τρίζει» ο συνασπισμός

Ο μεγάλος συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών που κυβερνά από το 2005 τη Γερμανία οδεύει προς το τέλος του. Το ισχυρότερο ατού του είναι η δημοτικότητα της Άνγκελα Μέρκελ, η καγκελάριος όμως λίγη πραγματική εξουσία έχει στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού.

Oι μόνοι που δεν είναι ευχαριστημένοι από την ηγεσία της Μέρκελ, φαίνεται πως είναι τα μέλη της κυβέρνησής της, υπογραμμίζει το περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ», το οποίο επιμένει ότι η δυσαρέσκεια αυτή απειλεί να διαλύσει τον εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό. Η υπουργός Δικαιοσύνης Μπριγκίτε Τσίπρις, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SΡD), σε συνέντευξή της στο γερμανικό περιοδικό επιτέθηκε φραστικά στην καγκελάριο.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ

Η δυσαρέσκεια στην κυβέρνηση στην οποία συνυπάρχουν Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες απειλεί να τη διαλύσει

Κάθε καγκελάριος έχει το δικό του στυλ ηγεσίας, είπε, «αλλά σε μια τέτοια κατάσταση, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ θα είχε στείλει ένα σαφές μήνυμα: να καθήσουμε και να λύσουμε το θέμα με συζήτηση, αντί να συγκρουόμαστε μέσω των μέσων ενημέρωσης». Η τρομοκρατία
Η Τσίπρις αναφερόταν στη συζήτηση που συνεχίζεται στη Γερμανία σχετικά με το κατά πόσον είναι προετοιμασμένη η χώρα για πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις. Από τις αρχές του μήνα, όταν οι γερμανικές αρχές ανακάλυψαν έναν τρομοκρατικό πυρήνα που φαίνεται πως σχεδίαζε μαζικές βομβιστικές επιθέσεις, τα δύο κυβερνητικά κόμματα δεν έχουν πάψει να διαφωνούν για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της απειλής. Συμφωνούν μεν σε κεντρικά θέματα, όπως η ον-λάιν παρακολούθηση υπόπτων για τρομοκρατία και η ποινικοποίηση των επισκέψεων σε στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών, όχι όμως και στην κατάρριψη επιβατικών αεροπλάνων σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης, την οποία υποστήριξε ο Χριστιανοδημοκράτης υπουργός Άμυνας Γιόζεφ Γιουνγκ, ή στον κίνδυνο να εκραγεί μια βρώμικη βόμβα, τον οποίο προέβαλε ο επίσης Χριστιανοδημοκράτης υπουργός Εσωτερικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Το SΡD διαμαρτυρήθηκε για την τρομολαγνία των δύο υπουργών του CDU και η Μέρκελ επιχείρησε να αποκλιμακώσει την κατάσταση με συναντήσεις της με ηγέτες των Σοσιαλδημοκρατών. Σύμφωνα με το «Σπίγκελ» όμως, η κρίση του κυβερνητικού συνασπισμού είναι σοβαρή και απειλεί το μέλλον της κυβέρνησης.


Μεγάλος Συνασπισμός

ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ… ● ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ σημειώνουν σημαντική αύξηση ● Η ΑΝΕΡΓΙΑ μειώνεται ● Ο ΡΥΘΜΟΣ ανάπτυξης της οικονομίας υπολογίζεται να φτάσει το 2,5% φέτος και το 2008 ● ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ εξάμηνο του 2007 στο σύνολό του ο δημόσιος τομέας εμφάνισε πλεόνασμα για πρώτη φορά από την επανένωση της Γερμανίας, το 1990 … ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ● ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ η Γερμανία θα ανοίξει την αγορά εργασίας της σε ξένους μηχανολόγους που σπουδάζουν στα γερμανικά πανεπιστήμια και στους μηχανικούς των 12 νέων χωρών-μελών της Ε.Ε. Η έλλειψη εργατικών χεριών, εξειδικευμένων και μη, κοστίζει στη γερμανική βιομηχανία 20 δισ. ευρώ τον χρόνο σε απώλεια παραγωγής ● ΘΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ τα επιδόματα παιδιού και οι επιδοτήσεις άτεκνων ζευγαριών ● ΤΟ ΟΡΙΟ συνταξιοδότησης θα ανέλθει σταδιακά στα 67 έτη ● Ο ΑΡΙΘΜΟΣ των παιδιών και των εφήβων που εγκαταλείπουν το σχολείο θα μειωθεί κατά το ήμισυ ώς το 2010 ● ΘΑ ΔΙΔΕΤΑΙ ΠΡΙΜ στις εταιρείες που εκπαιδεύουν περισσότερους εργαζομένους από τον μέσον όρο ● Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ θα βοηθήσει τα ομόσπονδα κρατίδια να χρηματοδοτήσουν περισσότερους παιδικούς σταθμούς.


Τρεις λόγοι οδηγούν στο τέλος

Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΒΕΡΝΕ υποστηρίζει στη γαλλική «Λε Μοντ» πως ο μεγάλος συνασπισμός της Γερμανίας οδεύει προς το τέλος του κυρίως για τρεις λόγους: 1. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: Κατά τον πρώτο μεγάλο συνασπισμό της ιστορίας της Ομοσπονδιακής Γερμανίας (1966-1969), οι σχέσεις μεταξύ των δύο εταίρων επιδεινώνονταν καθώς πλησίαζαν οι εκλογές και ο σημερινός μεγάλος συνασπισμός τελειώνει επισήμως τον Σεπτέμβριο του 2009, άρα καθένας από τους δύο εταίρους εξετάζει τώρα πότε θα τον συνέφεραν καλύτερα οι πρόωρες εκλογές.

2. ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ ΤΟ «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ»: Η κυβέρνηση έφερε εις πέρας τις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε και δυσκολεύεται να βρει νέους κοινούς στόχους.

3. ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ: Η Μέρκελ είναι δημοφιλέστερη από ό,τι ήταν οποιοσδήποτε άλλος καγκελάριος έπειτα από δύο χρόνια στην εξουσία (80% θετικές απόψεις), οπότε μπορεί να μπει στον πειρασμό να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός. Αντί να της επιβάλει την πολιτική της ένας εταίρος που δεν έχει επιλέξει, θα μπορούσε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές- με κίνδυνο βέβαια οι ψηφοφόροι να θεωρήσουν την κίνησή της φτηνό ελιγμό για τη διακοπή μιας τετραετούς, κατά το Σύνταγμα, κοινοβουλευτικής θητείας και να την τιμωρήσουν γι΄ αυτό.