Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Το δίχτυ της οικογένειας

ΟΙ ΔΥΟ από τις πλέον κρίσιμες κατηγορίες πολιτών, που αποτελούν τη λυδία λίθο για να αξιολογηθεί μια οικονομική πολιτική ως κοινωνικά ευαίσθητη, είναι οι μακροχρόνια άνεργοι και όσοι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Στην Ελλάδα και οι δύο αυτές κατηγορίες εξακολουθούν να είναι πολυάριθμες, με τους ανέργους να υπερβαίνουν το 8% του ενεργού πληθυσμού και τους φτωχούς να αντιστοιχούν στο 20% του πληθυσμού της χώρας.

Μέχρι στιγμής είναι αλήθεια ότι τα δύο αυτά μείζονα προβλήματα δεν έχουν προκαλέσει έντονες αναταράξεις στην ελληνική κοινωνία. Κι αυτό χάριν της οικογενειακής αλληλεγγύης, που σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εξακολουθεί να λειτουργεί σαν δίχτυ προστασίας για τα αδύναμα μέλη της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Μέχρι πότε όμως θα αντέχουν οι αποταμιεύσεις προηγούμενων ετών, για να μπορεί η ελληνική οικογένεια να συντηρεί τα άνεργα και φτωχά μέλη της; Όχι για πολύ καιρό ακόμη, μια και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής σε συνδυασμό και με τις συγκρατημένες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για αποταμίευση.

Είναι καιρός η οργανωμένη κοινωνία και συγκεκριμένα το ελληνικό κράτος να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τους ανέργους και τους φτωχούς. Για τους μεν πρώτους να διαμορφώσει όρους και συνθήκες να βρουν δουλειά και για τους δεύτερους να βάλει πιο βαθιά το χέρι στο δημόσιο ταμείο, ενισχύοντας τις πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος.

Διαφορετικά οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί που επαγγέλλεται η κυβέρνηση θα επαναβεβαιώσουν απλώς το ρητό: «Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι πάσχουν».