[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Άνθρωποι χωρίς σκιά

Στην αρχή είδα το φαινόμενο Χάρι Πότερ εντελώς καλοπροαίρετα. Ευκαιρία, είπα, για τα παιδιά της γενικευμένης ακινησίας να μάθουν να ξεφυλλίζουν και να γυμνάσουν το μάτι τους στη θαυμαστή σπειροειδή κίνηση της ανάγνωσης.

Περίμενα μάλιστα αυτή η εμπειρία να τα οδηγήσει αργά ή γρήγορα εκεί που ναυαγήσαμε κι εμείς, στη θάλασσα δηλαδή της μεγάλης λογοτεχνίας και των ιδεών κατ΄ επέκτασιν.

Δέκα χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο και ενώ το τελευταίο έχει ήδη γίνει μπεστ σέλερ, δεν έχω τα ίδια συναισθήματα για τα παιδιά του Χάρι Πότερ και του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Σ΄ αυτό το δυσοίωνο συμπέρασμα με οδηγούν οι ουρές έξω από τα σινεμά όπου παίζονται οι ομώνυμες ταινίες.

Τι να υποθέσω για κάτι εικοσιπεντάρηδες σαν τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα) που μεγαλώνουν καθηλωμένοι στη νηπιακή φαντασίωση της συγκοιτιακής ζωής; Λίγο νωρίς για να «νοσταλγούν», πολύ αργά για να ανοίξουν τα μάτια τους.

Για τη μικρομέγαλη αυτή κατάσταση δεν φταίει ασφαλώς η σειρά των συγκεκριμένων βιβλίων και τα ανακουφιστικά νοήματά τους. Έτσι είναι η καλή παιδική λογοτεχνία και έτσι θα είναι πάντοτε. Το κακό με τη γενιά του Χάρι Πότερ είναι ότι έμεινε για πάρα πολλά χρόνια μέσα στο ίδιο παραμύθι χωρίς την παραμικρή εναλλακτική. Τα ωραία βιβλία της κυρίας Ρόουλινγκ λειτουργώντας ως καταφύγιο, έσωσαν μεν τα παιδιά από τον άχαρο πολιτισμό που τα περιέβαλλε, τους στέρησε όμως «τον ίσκιο» τους, την πολυπλοκότητα δηλαδή και τις συγκρούσεις της ενήλικης ζωής. Αυτά είχα να πω και, ειλικρινά, ελπίζω να υπερβάλλω.