[ ΡΙΠΕΣ ] Το περιβάλλον

ΑΝ υπήρχε έστω και ένας Έλληνας που δεν αγωνιούσε για το περιβάλλον, οι καταστροφικές πυρκαγιές του προηγούμενου μήνα ασφαλώς θα του άλλαξαν γνώμη.

ΟΙ πληγές που άνοιξαν θα περάσει πολύς καιρός για να κλείσουν και θα απαιτήσουν γιγάντια κινητοποίηση αλλά και συστηματική μακροχρόνια εφαρμογή των μέτρων που θα αποφασιστούν.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές. Το περιβάλλον το τραυματίζουμε εμείς οι ίδιοι, καθημερινά και με τρόπους που απειλούν άμεσα τις ζωές των παιδιών μας και τις δικές μας.

Η περίπτωση του Ασωπού είναι χαρακτηριστική. Το ποτάμι έχει μετατραπεί χρόνια τώρα σε αγωγό λυμάτων και το νερό της περιοχής είναι βαρύτατα καρκινογόνο. Υπάρχουν μάλιστα υπόνοιες ότι η ρύπανση επεκτείνεται στον υδροφόρο ορίζοντα της Αττικής, με όλες τις συνέπειες που θα υπάρξουν.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ όμως είναι και τόσες άλλες περιπτώσεις όπως οι 1.000 παράνομες χωματερές σε όλη την Ελλάδα, το νέφος στην Αττική που επανακάμπτει, η αδιαφορία για την ανακύκλωση, η αποσπασματική και αναποτελεσματική ενίσχυση εναλλακτικών πηγών ανανεώσιμης ενέργειας.

ΜΕ όλα αυτά θα περίμενε κανείς ότι το ζήτημα της προστασίας του περιβάλλοντος θα αποτελούσε κεντρικό σημείο διαλόγου και αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, με πρωταγωνιστή φυσικά την κυβέρνηση που όλα αυτά τα χρόνια δεν ευαισθητοποιήθηκε σχεδόν στο παραμικρό.

ΣΤΑ πλαίσια αυτά η πρωτοβουλία της Γκρίνπις να ζητήσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις από τα κόμματα πάνω σε μία σειρά πράσινων προτάσεων είναι πολλαπλά θετική.

ΠΡΩΤΟΝ γιατί είναι προτάσεις ρεαλιστικές που αν υιοθετηθούν θα επιφέρουν άμεσες και ουσιαστικές βελτιώσεις.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ γιατί έρχονται να καλύψουν ένα σημαντικό κενό στον προεκλογικό διάλογο.