[ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ] Η ανάγκη του μέτρου

Σκέψη που δεν βαριέται, αν αυτό είναι δυνατόν.

Σκέψη χωρίς επαναπαυτικές διαφυγές. Ανεπηρέαστη φυσικά από κραυγές κομματικού συμφέροντος και ιδεολογικής υστερίας. Απαλλαγμένη, οπωσδήποτε, από ατομικές ιδιοτέλειες.

Και φυσικά, μια Σκέψη που δεν ρωτά για να επιβεβαιώσει την απάντηση που ήδη έχει δώσει. Σκέψη που ξέρει να αναγνωρίζει τα δάνειά της, αλλά δεν σταματά να αγωνίζεται για την αυτοδυναμία της.

Σκέψη που αρνείται την ευκολία του ρηχού και προκατασκευασμένου και ετοιμοπαράδοτου συναισθηματισμού. Σκέψη που δεν επιτρέπει να την κατευθύνει η τυφλή οργή. Σκέψη που την ποτίζει η θλίψη, θα είναι καλύτερα.

Μια Σκέψη- και όχι μόνο για τις εκλογές- που σκύβει στο μέλλον και ατενίζει το παρόν, αφουγκραζόμενη τον ήχο του παρελθόντος. Περίσκεπτη σκέψη.

(Η μελαγχολία αναπόφευκτη – ας μην εμποδιστεί: περιορίζει την Ύβριν και συνεργεί στην ταπεινότητα. Επαναφέρει τη μέγιστη ανάγκη του μέτρου. Την οποία τόσο πολύ χρειάζεται ο άνθρωπος, στην προκειμένη περίπτωση ο άνθρωπος- ψηφοφόρος αλλά κυρίως ο άνθρωπος- ψηφοδέκτης.)