«Αντί για μουσικά ταλέντα, εδώ ψάχνουν ωραία κορμιά!»

Για την αγγλόφωνη ποπ των (Ελλήνων) Μatisse τα πράγματα είναι δύσκολα στην Ελλάδα. Κι ας τους προτιμούν όλα τα ευρωπαϊκά μουσικά σάιτ
Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ («Cheap as Αrt») οι Μatisse επανέρχονται με περισσότερο νεύρο στο «Τoys Up» με 11 νέα κομμάτια που τους κράτησαν μήνες στο στούντιο.

Αλλά αντέχει η αγγλόφωνη ποπ made in Greece στην Ελλάδα; Έχει αέρα να αναπνεύσει, έστω και μέσα από τις ευέλικτες διαδρομές του Ιnternet; Ολίγα λεπτά διακοπή, παρακαλώ. Να το σκεφτούμε καλύτερα. Σε μια εποχή που η δισκογραφία τραβάει σταθερά την κατηφόρα και οι προσπάθειες των νέων ανθρώπων να βρουν να ένα βήμα παραμένουν προσπάθειες, οι Μatisse είχαν την τύχη να υπογράψουν με μια μεγάλη εταιρεία, τη Sony/ΒΜG (2005), να δουν κάποια από τα τραγούδια του πρώτου τους (εξαιρετικού) δίσκου να κυκλοφορούν σε όλα τα i-Tunes της Ευρώπης- δεν συμβαίνει αυτό με άλλα ελληνικά συγκροτήματανα υπερβαίνουν τα ελληνικά σύνορα και να κυκλοφορεί το «Cheap as art» στην Πολωνία από την ανεξάρτητη Dream Μusic. Όταν έχεις ξεκινήσει χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες από τα υπόγεια του «Αnn Club» και βρίσκεσαι με δίσκο που στέκεται επάξια δίπλα στις απαιτητικές και πολυδιαφημισμένες παραγωγές των συναδέλφων σου στο εξωτερικό και μπροστά στο κοινό του Μέριλιν Μάνσον (στο Rockwave Φεστιβάλ το 2005) τότε δικαιούσαι να φαντάζεσαι τον ορίζοντα ανοιχτό.

To «Τoys Up»- ταξίδεψε μέχρι τη Νέα Υόρκη, για να επιληφθεί το mastering o έμπειρος Μαρκ Σαντάντζελο- έχει πιο επιθετικό και καθαρό ήχο, φωτεινές μελωδίες αλλά και σκοτεινούς διαισθητικούς στίχους. Το Ίντερνετ στάθηκε και γι΄ αυτό τον δίσκο στο πλάι τους. Κάθε φορά που ολοκλήρωναν ένα νέο κομμάτι το ανέβαζαν στη σελίδα τους στο myspace για να ακούσουν σχόλια, να συζητήσουν με το κοινό, να δοκιμάσουν εκδοχές. Η προακρόαση ενός ολόκληρου άλμπουμ διαδικτυακά

«Μόνο στην Ελλάδα υπάρχει ο θεσμός του νυχτερινού κέντρου. Στη Σουηδία τα γκρουπ στηρίζονται από το κράτος»

χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από ελληνικό γκρουπ με τόση επιτυχία.

«Είναι μεγάλη βοήθεια για μας» λέει ο μπασίστας των Μatisse Γιάννης Μασούρας. «Και ενημερώνεις το κοινό και βλέπεις τι απήχηση έχει ένα νέο κομμάτι».

Έχετε εικόνα για το πώς προχωράει το «Τoys Up» στα ευρωπαϊκά μουσικά σάιτ;

Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Κι αυτή η ιστορία είναι λίγο θολή. Δεν ελέγχεται εύκολα. Κανονικά, αν πάει κάτι καλά σε κάποιο από τα ευρωπαϊκά itunes, η εκεί Sony/ΒΜG θα ενδιαφερθεί να κυκλοφορήσει τον δίσκο. Αν και η τάση δείχνει ότι τους ενδιαφέρει η ψηφιακή πώληση περισσότερο… Γενικά η εικόνα μέσω Ιnternet δεν είναι εύκολα ελέγξιμη, γιατί δεν έχουμε την κατάλληλη υποδομή ακόμα. Στην Ελλάδα εννοώ. Η μπάλα χά νεται στον δρόμο. Το ότι υπάρχετε στα ευρωπαϊκά ιντερνετικά καταστήματα σάς έχει βοηθήσει στον τομέα των συναυλιών;

Στις 2 Νοεμβρίου μάς έχουν καλέσει σε ένα φεστιβάλ στην Ιταλία. Εκτός από τα λάιβ στην Αγγλία σε κλαμπ, που μας καλούν Έλληνες φοιτητές.

Ακούγεται σαν κατά λάθος… Σα να είναι θέμα τύχης να σας ανακαλύψει κανείς εκεί έξω.

Μα, είναι θέμα τύχης. Δεν γίνεται συντονισμένη προσπάθεια. Και εμείς είμαστε από το 2000 στον χώρο αλλά και οι πέντε μας έχουμε τις κανονικές μας δουλειές. Οι Μatisse είναι για τα Σαββατοκύριακα και για μετά τις 9 το βράδυ. Δεν γίνεται να ζήσεις απ΄ αυτήν τη δουλειά.

Άρα, χρειάζεται αρετή και τόλμη η μουσική.

Σίγουρα. Πας σε λάιβ εκτός Αθήνας και νιώθεις απίστευτα ύστερα από μια συναυλία όπου όλοι χορεύουν και σε κοιτούν στα μάτια. Αλλά μέχρι πότε να σε κρατήσει αυτή η ψυχική ικανοποίηση; Μέχρι πότε να τρέχεις; Η μουσική είναι ακριβό χόμπι τελικά. Αν καταφέρεις και δεν σε βάλει μέσα.

Όταν συναντιέστε με συναδέλφους σας από το εξωτερικό, τα συζητάτε αυτά;

Μας ακούνε και σοκάρονται. Δεν τα πιστεύουν. Στην Αγγλία παίρνεις απίθανες προκαταβολές όταν υπογράφεις με μια πολυεθνική. Αρκούν αυτά τα χρήματα για να μην κάνεις καμιά άλλη δουλειά. Στη Σουηδία σε χρηματοδοτεί το κράτος. Μη γελάτε. Τα νέα γκρουπ υποστηρίζονται απ΄ το κράτος. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επιζήσουν. Πουθενά δεν υπάρχει ο θεσμός του νυχτερινού κέντρου. Clubs, ναι. Κάνεις μια εμφάνιση και τέλος. Πώς θα ζήσεις λοιπόν;


Μια ελληνική «κιτσερέλα»

Σκέφτηκαν ποτέ οι Μatisse με την αγγλόφωνη ποπ τους να πάνε στο εξωτερικό; «Μας το είχε πει ένας μάνατζερ τελευταία. Αν έρθετε στην Αγγλία, κάτι μπορεί να γίνει. Μετά είναι και το άλλο. Είναι και η μουσική μας κουλτούρα διαφορετική.

Μεταξύ Ανατολής και Δύσης…».

Θα μπορούσε να είναι και ατού αυτό. Θα μπορούσε. Αλλά δεν συμβαίνει. Στη Ευρώπη ο υπεύθυνος των δισκογραφικών βγαίνει και ψάχνει ταλέντα. Εδώ ψάχνει ωραία κορμιά. Και δεν θα το μάθουμε ποτέ τι υπάρχει εκεί έξω. Και το ροκ στην προσπάθειά του να γίνει “ευρωπαϊκού επιπέδου” θα βγάζει διαρκώς μια “κιτσερέλα”.