[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η Ελλάδα έγινε άλλη χώρα

Η Ελλάδα που μπήκε στην προεκλογική περίοδο δεν έχει καμία σχέση με εκείνη που βαδίζει προς τις κάλπες. Μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο ήταν μια χώρα κλονισμένη αλλά όχι γονατισμένη, με όχι σπουδαία ψυχολογία αλλά και όχι ανύπαρκτο δυναμισμό, με προβλήματα διοίκησης που δεν έφταναν όμως μέχρι τη διάλυση, με μια κυβέρνηση χωρίς έργο αλλά όχι και υπόλογο καταστροφής, με ένα πολιτικό σύστημα πάσχον αλλά ζωντανό, με ένα κοινωνικό σώμα κουρασμένο από τα δημόσια πράγματα αλλά όχι εντελώς παραιτημένο. Άρκεσαν λίγες μέρες και μια πραγματική τραγωδία για να αλλάξουν τελείως όλα αυτά.

Η Ελλάδα μετά τις 24 Αυγούστου είναι μια χώρα με διαφορετική γεωγραφία και εικόνα, αφού αλλοιώθηκε, οριστικά ίσως, ένα από τα ωραιότερα και ιστορικότερα κομμάτια της. Είναι μια χώρα με άλλη ψυχή και ψυχολογία, αφού όλοι νιώσαμε στο πετσί μας πόσο απροστάτευτοι είμαστε όχι μπροστά στη φύση- αυτή είναι η ανθρώπινη μοίρα – αλλά από ένα Κράτος που παράγει μόνο κομματική νομενκλατούρα, μοιράζει μόνο κομματικά λάφυρα και ασχολείται μόνο με κομματικές διευθετήσεις. Είναι μια χώρα με άλλη πολιτική και, πιθανότατα, εκλογική συμπεριφορά, αφού όλα τα έχει σκεπάσει ο κουρνιαχτός του ανείπωτου δράματος και της ξεδιάντροπης προπαγάνδας όσων ευθύνονται- θεσμικά αλλά και ουσιαστικά- γι΄ αυτό το δράμα. Ξαφνικά η Ελλάδα είναι μια χώρα που καίγεται απέξω κι από μέσα, που γυρνάει αδιακρίτως την πλάτη στα κόμματα και την πολιτική, που δεν αντέχει την ίδια την εικόνα της. Γιατί, εκτός από τον ηρωισμό των λίγων, η μάχη με τις φωτιές έδειξε, για όσους μπορούν ακόμα να δουν, και τη μικρότητα των πολλών, ξεκινώντας από τους ταγούς της

ΘΕΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Στις εκλογές αυτές διακυβεύεται όχι πια η ανανέωση και η ελπίδα, αλλά η ίδια η δυνατότητα συλλογικής επιβίωσης

εξουσίας και καταλήγοντας στο φιλοθεάμον κοινό (να πώς περιγράφει την εμπειρία του στο Διαδίκτυο ένας εθελοντής πυροσβέστης: «Θα ΄θελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια τραβώντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε»- όπως θα θέλαμε όλοι να ξεχάσουμε το τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας όλων εκείνων, σχετικών και άσχετων, που στριμώχτηκαν στις ουρές για να παραλάβουν τα κροκοδείλια ψίχουλα της κρατικής φιλανθρωπίας).

Το πιο απίστευτο όμως είναι ότι μια κυβέρνηση που έκανε τόσα λάθη και παραλείψεις, απούσα στα μέτωπα και πανταχού παρούσα στην «επικοινωνία» (αλήθεια, πώς είναι δυνατόν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να μην αντιστάθηκε στην κωμικοτραγική προσπάθεια μεταμφίεσής του σε «κομάντερ ιν τσιφ»;), μια κυβέρνηση που είπε τόσα ψέματα κι έδειξε τόση αδιαφορία, που μισάνοιξε την πόρτα της εκτροπής (γιατί τι άλλο ήταν η θεωρία περί «ασύμμετρων απειλών» παρά προετοιμασία για ταπείνωση ακόμα και των θεσμών;), που δηλητηρίασε κι άλλο τις ψυχές των λεγόμενων «απλών» ανθρώπων με εικασίες και απειλές αόρατων συνωμοσιών, που διέσυρε, για μια ακόμη φορά, την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό, μια κυβέρνηση- δεν χρειάζεται άλλο παράδειγμα- που δεν μπόρεσε να προστατέψει την Ολυμπία κι είπε και ψέματα σε απευθείας μετάδοση, μια τέτοια κυβέρνηση όχι μόνο διεκδικεί την ψήφο των Ελλήνων (αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά της) αλλά προσπαθεί- κι ελπίζει- να «βγει κι από πάνω». Πέρα από τη δίκαιη οργή των πολιτών, τις ιδιοτυπίες του νέου εκλογικού συστήματος, τις ημιτελείς ή στημένες δημοσκοπήσεις, τη μάχη των εντυπώσεων και την υποχώρηση του Λόγου, στις εκλογές αυτές διακυβεύεται- τόσο απλά και μαζί τραγικά είναι τα πράγματα- όχι πια η ανανέωση και η ελπίδα, για τις οποίες κάναμε λόγο δυο βδομάδες πριν, αλλά η ίδια η δυνατότητα συλλογικής επιβίωσης. Σε αυτό θα δώσει απάντηση ο τρόπος που θα σκάσει το βουβό κύμα στις 16 Σεπτεμβρίου.

Ο συνταγματολόγος Κ. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ