[ Δρόμοι ]

Ο αρχαιότερος…
… κυνηγός δεν αποκλείεται να είναι ηλικίας 1,8 εκατομμυρίων ετών. Αν και οι πρωτόγονοι πρόγονοί μας ήταν κυρίως εντομοφάγοι, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι κυνηγούσαν μεγάλα ζώα από τότε. Και που πιστοποιούν ότι εκείνοι οι πρωτόγονοι κυνηγοί ήταν μια από τις βασικές αιτίες που εξαφανίστηκαν τα μεγάλα ζώα της Ολοκαίνου Εποχής. Τουλάχιστον εκείνοι οι κυνηγοί κυνηγούσαν για το φαΐ τους.

Το κυνήγι…
… ήταν πάντα μεγάλος πειρασμός. Σε τοιχογραφίες από τη Μεσοποταμία, βασιλιάδες απεικονίζονται σε πολεμικά άρματα να κυνηγούν μεγάλα θηράματα, συνήθως λιοντάρια. Το κυνήγι ήταν σύμβολο κοινωνικής θέσης και ανδρισμού. Όμως, οι αρχαίοι φαίνεται πως είχαν αντιληφθεί από νωρίς τον κίνδυνο που διέτρεχε το περιβάλλον από τους κυνηγούς. Έτσι είχαν δημιουργήσει άδυτα γι΄ αυτούς γύρω από τους ναούς τους (που συνήθως ήταν σε μέρη δασώδη). Αυστηρές κυρώσεις περίμεναν όποιον κυνηγό παραβίαζε το άδυτο των ιερών και σκότωνε ζώα εκεί. Σχετικός είναι και ο μύθος της Άρτεμης και του Ακταίωνα. Ο Ακταίων ήταν δεινός κυνηγός και έβγαινε για κυνήγι συνοδευόμενος από τα πενήντα σκυλιά του. Φυσικά, όπως συνήθως οι κυνηγοί, κόμπαζε κι αυτός για τη δεινότητά του, τόσο που αποτόλμησε να αντικρύσει γυμνή την Άρτεμη όταν εκείνη λουζόταν σε μια πηγή. Τότε, όπως γράφει ο ποιητής Στησίχορος, η θεά τού έδωσε να φορέσει δορά ελαφιού και μόλις αυτός αποκοιμήθηκε τον κατασπάραξαν τα ίδια τα σκυλιά του, κοντά στην Ερένεια των Μεγάρων. Ο θηρευτής που σκοτώνει ό,τι κινείται μπροστά του δεν μετατρέπεται σε θήραμα τυχαία. Η κοινωνία διαισθανόταν πάντα την απειλή. Έτσι, στο διήγημά του «Το πιο επικίνδυνο θήραμα» (1924), ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Κόνελ γράφει για έναν κυνηγό μεγάλων ζώων που, αφού ναυαγεί στη Νότια Αφρική όπου πήγαινε για να κυνηγήσει ιαγουάρους, γίνεται στο τέλος ο ίδιος το θήραμα ενός άλλου κυνηγού που, επειδή είχε βαρεθεί πια να κυνηγάει ζώα, το είχε ρίξει στο κυνήγι των ανθρώπων. Θεία δίκη;

«Παιχνίδι»,…
… έτσι έλεγαν στη μεσαιωνική Αγγλία το κυνήγι, που ήταν η προσφιλής ενασχόληση των αργόσχολων των ανωτέρων τάξεων. Έτσι η λέξη «game» έφτασε να σημαίνει το ίδιο το «παιχνίδι» του κυνηγιού, αλλά και το θήραμα. Πόσο μεγάλη σημασία έδιναν εκείνοι οι Άγγλοι στο κυνήγι φαίνεται από τους θρύλους του Ρομπέν των Δασών. Ο βασικός λόγος που τον καταδίωκε ο Σερίφης ήταν επειδή «σκότωνε τα ελάφια του βασιλιά».

Τώρα…
… δεν υπάρχουν πια ούτε Ρομπέν ούτε δάση. Αυτοί που δεν το έχουν αντιληφθεί φαίνεται πως είναι οι σύγχρονοι κυνηγοί. Είναι τραγικό να τους παρατηρεί κανείς να πυροβολούν τα πουλιά που μόλις κατάφεραν να ξεφύγουν από μεγάλες πυρκαγιές, προτού γίνουν κι αυτά αποκαΐδια, αναζητώντας καταφύγιο σε γειτονικές στεριές ή νησιά. Σύμφωνα με το ζωολογικό ταξινομικό σύστημα, άραγε σε ποια κατηγορία θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τέτοιους κυνηγούς; Μόνο στη συνομοταξία των παχυδέρμων. Όπως άλλωστε και τους κυβερνώντες που δεν απαγορεύουν αυτό το κυνήγι.