[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Οι πολιτικοί μπορούν να περιμένουν, τα μπάνια όχι»

Φωνές, συζητήσεις, κακό και όλα αυτά λίγο μετά τις εφτά το πρωί. «Κύριε Κώστα, βάλε τη δική μου τσάντα με τις ψάθες λίγο πιο έξω από τις άλλες», φώναζε μία γυναίκα. Με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και με τη διάθεση για ύπνο να έχει φύγει οριστικά, βγήκα στη βεράντα. Η εικόνα που αντίκρυσα γνωστή: ο οδηγός έξω από το λεωφορείο να βάζει τα πράγματα στον αποθηκευτικό χώρο. Οι επιβάτες διστακτικοί για το ποια θέση να διαλέξουν, αυτή δίπλα στο παράθυρο ή την άλλη κολλητά στον διάδρομο, κάθονταν ο ένας μετά τον άλλο. Ναι, πρόκειται για μια εκδρομή, μόνο που οι επιβάτες δεν ήταν μαθητές κάποιου Γυμνασίου ή Λυκείου αλλά άνθρωποι ηλικιωμένοι, οι περισσότεροι συνταξιούχοι, οι οποίοι σχεδόν καθημερινά φορούν τα μαγιό τους, μπαίνουν στο λεωφορείο και πάνε για μια βουτιά στις κοντινές παραλίες στη Βούλα ή τον Άλιμο ή λίγο πιο έξω μέχρι τους Αγίους Θεοδώρους.

Κάθομαι τόση ώρα και τους κοιτώ που ετοιμάζονται για την εκδρομή. Μπορεί τα νιάτα τους να τους έχουν εγκαταλείψει πριν από χρόνια, η συμπεριφορά τους όμως είναι πιο παιχνιδιάρικη κι από έναν έφηβο. Τότε είναι που μια κυρία, φορώντας ένα μακρύ παρεό, στρέφεται προς τα πάνω, προς το μπαλκόνι και μου λέει: «Σιγά μη χάσουμε τα μπάνια μας για τις εκλογές. Οι πολιτικοί μπορούν να περιμένουν, τα καλοκαιρινά μπάνια όμως όχι. Την Κυριακή των εκλογών θα ψηφίσουμε, μέχρι τότε όμως προτεραιότητα έχει η θάλασσα και ο ήλιος. Άλλωστε και την άλλη φορά που τους ακούγαμε με προσοχή προκοπή δεν είδαμε». Τι να κάνουν οι άνθρωποι, κατάλαβαν ότι με τις πολιτικές υποσχέσεις δεν γεμίζει το πορτοφόλι τους και αντί να κάθονται μπροστά από το κουτί να βλέπουν και να ακούν τα «ΘΑ», προτίμησαν τα μακροβούτια. Άδικο;