[ Δρόμοι ]

Ο μαρκήσιος…
… Ντ΄ Αρλάντ και ο Πιλάτρ Ντε Ροζιέ ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που πέταξαν. Με ένα αερόστατο που είχαν κατασκευάσει οι αδελφοί Μονγκολφιέροι απογειώθηκαν μια νοεμβριάτικη μέρα του 1783 από το δάσος της Βουλώνης μπροστά στα μάτια ενός κατάπληκτου πλήθους, διέσχισαν τον παρισινό ουρανό και ύστερα από είκοσι λεπτά και οκτώ χιλιόμετρα προσγειώθηκαν στην όχθη του Σηκουάνα. Ο μαρκήσιος θα γράψει αργότερα για την παράδοξη ρευστότητα της πτήσης, την ηρεμία του ανέμου, σαν να μην ήταν οι δύο αεροναύτες εκείνοι που ανέβαιναν στα ύψη, αλλά το πλήθος, που τους περίμενε από κάτω, εκείνο που βυθιζόταν ολοένα και πιο βαθιά.

Κολυμπάμε…
… μέσα σε έναν ωκεανό από αέρα. Και μολονότι η κάθετη απόσταση μέχρι το Διάστημα δεν είναι παραπάνω από μια ώρα δρόμο με το αυτοκίνητο- όπως γράφει ο αστροφυσικός Φρεντ Χόιλ στο βιβλίο του «Το μαύρο σύννεφο»- κουβαλάμε κάθε στιγμή πάνω στα κεφάλια μας 5,6 δισεκατομμύρια τόνους αέρα (δεν είναι να απορεί κανείς αν τα μυαλά μας παίρνουν μεγάλες δόσεις τόσο συχνά). Ο άνεμος είναι η αόρατη κίνηση αυτού του αέρα, αλλά δεν την αντιλαμβανόμαστε παρά μονάχα από δεύτερο χέρι. Πριν ακόμη αντικρύσει το πρώτο φως της ζωής, μόλις βγει από την κοιλιά της μάνας του, το μωρό διψάει για αέρα. Ανοίγει διάπλατα το στόμα, πρέπει να αρχίσει να αναπνέει, μα δεν ξέρει πώς. Ο ζωοδότης αέρας ενώνει ακόμη και εχθρούς. Η λέξη «Ρα» σημαίνει το ίδιο στα εβραϊκά και στα αραβικά: αναπνοή, πνοή, πνεύμα. Ο άνεμος είναι το νευρικό και το κυκλοφορικό σύστημα του πλανήτη. Χωρίς τη δροσερή πνοή του θα ήταν ακατοίκητος. Ο άνεμος…
… όμως μπορεί να είναι χάος, αταξία, να παρασέρνει τη διάθεση και τον χαρακτήρα. Έχει να κάνει με την τρέλα και το ντελίριο, με τη δύναμη και τη βία, λέει ο Μάρκο Μπελπολίτι σε ένα δοκίμιό του στην εφημερίδα «Στάμπα». Την καταιγίδα και τον ανεμοστρό- βιλο τους βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση, αλλά και στα έργα τέχνης. Τα καπρίτσια του ανέμου πάντα γοήτευαν τους καλλιτέχνες. Τα σύννεφα που προδίδουν την κίνηση του ανέμου και που έχουν κουβαλήσει πάνω τους αγγέλους και θεούς, γίνονται ο καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου, της οργής του ή της μελαγχολίας του, του πάθους του ή της αγωνίας του. Στον άνεμο ανέθεσε ο Σαίξπηρ τη βαριά αποστολή να βασανίσει τον Άμλετ.

Επίστρατος…
… ακόμη και της πολιτικής, ένας «άνεμος αλλαγής» σαρώνει θριαμβευτικά τα πάντα σε κάθε προεκλογική περίοδο (λόγια του αέρα). Και οι άνθρωποι; Ε, αυτοί «πείθονται πως ο άνεμος της ευημερίας δεν θα πάψει ποτέ να φυσάει για χάρη τους» (Αισχύλος, «Πέρσες»). Έτσι ζούσαν από τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι: «Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα».