[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ευτυχισμένες κομμώτριες

Μελέτη με τα όλα της! Έψαξαν, ερεύνησαν και εν τέλει το διαπίστωσαν χωρίς να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης. Όσο για τη δική μου γνώμη, με βρίσκουν πέρα για πέρα σύμφωνη. Οι κομμώτριες, είπαν, είναι απολύτως ικανοποιημένες από τη δουλειά τους. Τουτέστιν: ευτυχισμένες!

Και γιατί να μην είναι; Βέβαια, δεν είμαι απολύτως σίγουρη, εάν μεταξύ όλων των άλλων επαγγελματιών «μέτρησαν» και τα επίπεδα ευφορίας των μανικιουριστών. Γιατί, προσωπικά, ζηλεύω και αυτές. Δεν είναι πως δεν ξεπατώνονται στη δουλειά, πως δεν πονάνε τα χέρια τους από τις τόσες ώρες που παλεύουν με τη βούρτσα, πως δεν υποφέρουν από την ορθοστασία, πως δεν παθαίνουν απανωτά λουμπάγκο σκύβοντας για να λιμάρουν τα νύχια χεριών και- κυρίως- ποδιών.

Παρ΄ όλα αυτά, όμως, δηλώνουν ευχαριστημένες από τη ζωή τους και κατά βάση, από τον χώρο εργασίας τους. Σε ειδικό δημοσίευμα βρετανικής εφημερίδας, οι κομμωτές δίνουν τη δική τους διάσταση επί των αποτελεσμάτων της μελέτης. Αντλούν, λένε, απίστευτη ικανοποίηση όταν «μεταμορφώνουν» τον πελάτη τους, όταν παράλληλα παράσχουν ψυχολογική στήριξη και συμβουλευτικές υπηρεσίες περί συναισθηματικών θεμάτων (η γνωστή διαδικασία εκμυστήρευσης των προσωπικών στον κομμωτή και τη μανικιουρίστα), ενώ την ίδια ώρα αισθάνονται πάντα νέοι, γιατί νιώθουν επίτιμα μέλη του κόσμου της μόδας.

Όλα τα παραπάνω επιχειρήματα είναι σοβαρά και δεν έχω τη διάθεση να τα διαψεύσω, ούτε καν να αντιλογήσω. Αλλά- γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά- έχω την υποψία πως ακόμη δεν έχει διατυπωθεί ο σημαντικότερος λόγος: ο μισθός μιας 23χρονης κομμώτριας είναι στη χειρότερη ο διπλάσιος από αυτόν που έχει να λαμβάνει ένας νεαρός δικηγόρος, γιατρός, ιδιωτικός υπάλληλος… (η λίστα είναι μακρά). Γι΄ αυτό και η δική μου η κομμώτρια «ψήνει» την αδερφή της που έχει τελειώσει Νομική, να μάθει την τέχνη της μανικιουρίστας. Γιατί ως γνωστόν μάθε τέχνη κι άσ΄ τηνε…