Επιστολές Η απόσπαση στην Ηλεία

O κ. Γεώργιος- Νεκτάριος Καραδάκης γράφει για την αίτηση απόσπασής του από τη Σιβιτανίδειο στην Ηλεία, όπου υπηρετεί η σύζυγός του:

«Εργάζομαι εντεκάμισι χρόνια ως μόνιμος διοικητικός υπάλληλος στη Σιβιτανίδειο (ΝΠΔΔ υπό την εποπτεία του υπουργείου Παιδείας). Η σύζυγός μου διορίστηκε μόνιμη εκπαιδευτικός το σχολικό έτος 2006-07 στην περιοχή Γ΄ Ηλείας όπου και θα παραμείνει για το σχολικό έτος 2007-08. Συνεπώς το πρόβλημα, κοινό σε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, της υπό μακράν συμβίωσης, με ό,τι αυτό έπεται για την οικονομική αφαίμαξη, τα χιλιόμετρα στις εθνικές οδούς κάτω από διάφορες συνθήκες, τη δυσκολία να υπάρξει ένας σταθερότερος οικογενειακός προγραμματισμός, κ.ά., προέκυψε. Για μια αντιμετώπισή του έκανα χρήση σχετικής διάταξης του νόμου και ζήτησα με αίτησή μου από την υπηρεσία μου να εγκρίνει απόσπασή μου από 1/9/07 έως 30/6/08 σε κενή οργανική θέση διοικητικού υπαλλήλου της κατηγορίας μου στο 2ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Πύργου.

Η απάντηση της υπηρεσίας μου με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ήταν αρνητική με το σκεπτικό ότι το υπάρχον διοικητικό προσωπικό της Σιβιτανιδείου δεν επαρκεί για την κάλυψη των υπηρεσιακών αναγκών, οπότε σε περίπτωση απόσπασής μου οι υπηρεσιακές ανάγκες της θέσης μου θα καλυφθούν από συμβασιούχο, κατά πάσα βεβαιότητα από προσωρινό αναπληρωτή εκπαιδευτικό, γεγονός που θα επιβαρύνει οικονομικά τη Σιβιτανίδειο αφού θα καταβάλλει δύο μισθούς- τον δικό μου και αυτόν του προσληφθέντος. Θεωρώ ότι τα εξής ζητήματα προκύπτουν: Αν η έλλειψη μόνιμου προσωπικού σε μια δημόσια υπηρεσία αποτελεί λόγο μη έγκρισης της (προσωρινής) απόσπασης ενός υπαλλήλου της σε άλλη, τότε καταντά ή όχι τελικά άνευ ουσίας η σχετική διάταξη του νόμου που παρέχει αυτό το δικαίωμα σε κάθε υπάλληλο, όταν η πλειονότητα των δημοσίων υπηρεσιών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ανεπάρκειας σε προσωπικό;

Γιατί η πληρωμή ενός δημοσίου υπαλλήλου είναι στενά θέμα της συγκεκριμένης υπηρεσίας που τον πληρώνει κι όχι του αντίστοιχου υπουργείου ή του κράτους;».