Κατέκτησε το Μαρόκο με όπλο τον μουσακά!

«Με λίγες χρυσές λίρες στην τσέπη που του έδωσαν στη Λήμνο για το ταξίδι της ξενιτιάς προς την Αμερική και καταλήγοντας τελικά στο Μαρόκο, ο πατέρας μου κατάφερε να δημιουργήσει ένα από τα πιο φημισμένα εστιατόρια της χώρας». Στην Πύλη του Μεγάλου Νότου, όπως αποκαλείται η πόλη Ουαρζαζάτ του Μαρόκου, στους πρόποδες του όρους Άτλαντα, ο κ. Πέτρος Κατρακάζος διατηρεί το εστιατόριο Chez Dimitri, ένα από τα πιο γνωστά της χώρας, συνεχίζοντας την παράδοση που άρχισε ο πατέρας του το 1928.

«O πατέρας μου ξεκίνησε σε ηλικία 14 ετών από τη Λήμνο για την Αμερική, όπως έκαναν τότε πολλοί κάτοικοι του νησιού προς αναζήτηση μιας δεύτερης ευκαιρίας. Φτάνοντας στην Καζαμπλάνκα, ως ενδιάμεσο σταθμό, καθώς τα πλοία εκείνη την εποχή δεν έπιαναν λιμάνι κατευθείαν στην Αμερική, οι ντόπιοι τον προειδοποίησαν να μη συνεχίσει το ταξίδι του γιατί ήταν μικρός και αντιμετώπιζε τον κίνδυνο της απέλασης. Έτσι αποφάσισε να μείνει στο Μαρόκο, στην πόλη Ουαρζαζάτ όπου έμαθε γαλλικά και αραβικά», λέει στα «ΝΕΑ», ο κ. Κατρακάζος.

Το 1930, όντας μόλις 16 ετών ο κ. Δημήτρης Κατρακάζος διάβασε σε μια τοπική εφημερίδα τα νέα για την έλευση της Λεγεώνας των Ξένων- μισθοφορικού στρατιωτικού σώματος στην υπηρεσία της Γαλλίας που ιδρύθηκε το 1931 και πολεμούσε έξω από τα εδάφη της χώρας. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία δημιούργησε στην οδό Μοχάμεντ V, ακριβώς στο κέντρο της πόλης, ένα μικρό μαγαζί, το οποίο στην αρχή λειτουργούσε ως μπακάλικο αλλά και ως σταθμός ανεφοδιασμού για τη Λεγεώνα, που κατέφθανε εκείνη την εποχή στη χώρα. «Την ίδια δουλειά έκανε και ο παππούς μου στη Λήμνο και έτσι ο πατέρας μου θεώρησε θαυμάσια ιδέα να κάνει κάτι παρόμοιο. Με την πάροδο του χρόνου το μαγαζί μεγάλωσε, έγινε εστιατόριο και σιγά σιγά απέκτησε τη φήμη που το συνοδεύει μέχρι σήμερα, λέει ο 50χρονος Πέτρος Κατρακάζος.

Ταβέρνα και μπακάλικο. Από το 1930 που λειτουργεί το κατάστημα, είτε ως μικρό μπακάλικο είτε ως εστιατόριο, έχει καταφέρει να συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του τόπου. «Ο ξακουστός Γάλλος πιλότος Ζαν Μερμόζ είχε γράψει σε ένα βιβλίο του πως αν τυχόν τύχει και χαλάσει το αεροπλάνο στην έρημο, είναι καλύτερα να απευθυνθείτε στον Έλληνα ιδιοκτήτη του εστιατορίου, τον Δημήτρη, λέει ο κ. Κατρακάζος, αφηγούμενος μία από τις πολλές ιστορίες που του έχει διηγηθεί ο πατέρας του και συνοδεύουν το εστιατόριο στα σχεδόν 80 χρόνια της ζωής του. Ο 50χρονος κ. Κατρακάζος είναι παντρεμένος με Ελληνίδα και πατέρας δύο παιδιών.

Διευθύντρια… Σαλονικιά. Η διευθύντρια του Chez Dimitri είναι επίσης Ελληνίδα. Η 33χρονη κ. Σαρλότ Λαζάρου, γεννημένη στη Γαλλία με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, έφτασε στο Μαρόκο πριν από δύο χρόνια. «Είχα έρθει για διακοπές στο Μαρόκο και μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση η ομορφιά αυτής της χώρας. Χωρίς να έχω τη δέσμευση της οικογένειας, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα αν μπορούσα να εγκατασταθώ μόνιμα στο Μαρόκο».

Σήμερα το εστιατόριο του κ. Κατρακάζου αποτελεί σημείο αναφοράς και το ιδανικότερο μέρος για να γευματίσει κανείς στην πόλη. Όπως λέει η κ. Λαζάρου, «υπάρχει η φήμη ότι αν περάσεις από την Ουαρζαζάτ πρέπει οπωσδήποτε να γευματίσεις στο Chez Dimitri.

Η κουζίνα του εστιατορίου είναι διεθνής, με μαροκινά, γαλλικά και ιταλικά πιάτα, ενώ βέβαια από τον κατάλογο δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα ελληνικά παραδοσιακά πιάτα, όπως ο μουσακάς, πρεσβεύοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο την ελληνική κουζίνα στο Μαρόκο».


Οι σταρ το προτιμούν

Στα σχεδόν 80 χρόνια της λειτουργίας του, το εστιατόριο έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, καθώς έχει φιλοξενήσει ορισμένους από τους πιο γνωστούς ηθοποιούς, παραγωγούς και σκηνοθέτες. Ανάμεσα στους εκατοντάδες ηθοποιούς που το έχουν επισκεφτεί και έχουν γευματίσει στο εστιατόριο του κ. Κατρακάζου, είναι ο Σον Κόνερι, ο Ομάρ Σαρίφ, ο Όρσον Ουέλς αλλά και η δική μας Μελίνα Μερκούρη.

«Το εστιατόριο βρίσκεται πολύ κοντά στα χολιγουντιανά στούντιο Αtlas. Έτσι έχουμε κατά καιρούς εξυπηρετήσει κάποιους από τους διασημότερους σταρ», λέει ο κ. Κατρακάζος. Στα στούντιο της Αtlas έχουν γυριστεί μεγάλες παραγωγές όπως ο «Λόρενς της Αραβίας», το «Τσάι στη Σαχάρα» και ο «Μονομάχος»».