[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένα πρωινό μαζί με τον Έλβις

Ήταν ένα συννεφιασμένο πρωινό του περασμένου Απρίλη- ίσως να είχε ρίξει και δυο σταγόνες- και η αφεντιά μου είχε φτάσει στο Νάσβιλ του Τενεσί. Καμιά φορά η τύχη σου κάνει χάρες.

Το Νάσβιλ είναι μουσική πόλη με ιστορία, και στην καρδιά της πόλης το ένα κλαμπ είναι κολλητά δίπλα στο άλλο, και πάντα παίζει μια μπάντα κάντριροκ, και μπορεί να είναι το καλύτερο γκρουπ που είδες ποτέ αλλά κανείς δεν θα το μάθει, θα το έχεις ξεχάσει κι εσύ, γιατί οι δίπλα θα σου φανούν καλύτεροι. Επίσης, περπατάς στους δρόμους και έχει κάτι κουτιά στους σηματοδότες δίπλα, που δεν είναι κουτιά, είναι ηχεία και παίζουν Χανκ Γουίλιαμς, έτσι για παρέα- ενώ ο Χανκ «στέκει» πιο κάτω και παίζει κιθάρα σαν να μην έφυγε ποτέ από τον μάταιο κόσμο. Εκείνο το πρωί έκανα επίσκεψη στο RCΑ Studio Β. Σε αυτό το στούντιο ηχογραφήθηκαν σπουδαία τραγούδια και είναι κάτι σαν μια κάψουλα που σε πάει πίσω στον χρόνο. Αν το πιστεύεις πραγματικά, σε πάει ακριβώς εκεί που θέλεις. Μπήκα με αέρα. Και με έναν κόμπο στον λαιμό. Για το δεύτερο, τα ρίχνω όλα στον Ρόι Όρμπισον που ακουγόταν να τραγουδάει «Οnly the lonely». Όμως το πράγμα θα γινόταν πιο ζόρικο ακόμη. Ο Κέβιν, ένας πολύ ωραίος τύπος που η δουλειά του ήταν εκεί, μας έλεγε τις ιστορίες. Πώς οι Εverly Βrothers έγραψαν το «Τill Ι kissed you», πώς η Ντόλι Πάρτον αποχαιρέτησε το Νάσβιλ, πού καθόταν ο Τσετ Άτκνις όταν τσέκαρε τον ήχο. Καθήστε- είπε σε μια στιγμή ο Κέβιν. Καθήσαμε, εγώ δίπλα στον Μιχάλη που είχε και γενέθλια. Εδώ ήτανσυνέχισε- που ηχογραφούσε ο Έλβις. Σε αυτό το πιάνο- στο μισό μέτρο εγώ από το πιάνο- του άρεσε να χαμηλώνει τα φώτα για να κάνει ατμόσφαιρα (χαμήλωσε τα φώτα ο Κέβιν) και ήταν κάπως έτσι. Από τα ηχεία του RCΑ studio Β ακούστηκε ο Έλβις να τραγουδάει «Αre you lonesome tonight» και μάλλον τότε ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι μου. Άναψαν τα φώτα πάλι (ο Έλβις είχε ηχογραφήσει πολλές από τις επιτυχίες του εκεί) και ο Κέβιν είπε ότι μπορούσαμε να καθήσουμε και εμείς στο πιάνο. «Μην ανησυχείς», μου ψιθύρισε, «κι εγώ που είμαι συνέχεια εδώ, συγκινούμαι ακόμη». Τον πίστεψα.