Κυνηγούν το όνειρο της… γλάστρας

Μια μεγάλη συζήτηση έχει αρχίσει τελευταία στην Ιταλία, όσον αφορά την εικόνα της γυναίκας όπως την πλασάρουν ΜΜΕ και διαφημιστικές εταιρείες. Αφορμή αποτέλεσε, όσο και αν ακούγεται παράξενο, ένα άρθρο των «Financial Τimes» που θέλει τις σύγχρονες Ιταλίδες να κοιμούνται και να ξυπνούν με ένα και μόνο… μεγαλεπήβολο όνειρο: να γίνουν ή στάρλετ ή χορεύτριες ή τηλεπαρουσιάστριες!

«Εφεξής, ακόμα και στον χώρο της πολιτικής πολλές γυναίκες παρουσιάζονται στα τηλεοπτικά τοκ-σόου με φούστες που φτάνουν μέχρι την κιλότα και ντεκολτέ που κατεβαίνουν μέχρι τον αφαλό. Δεν συνειδητοποιούν ότι η γλώσσα της σαγήνης καθιστά μάταιη τη γλώσσα της σκέψης. Στην τηλεόραση, πλέον έχει γίνει κανόνας: είτε πρόκειται για ιατρική συνέντευξη με θέμα τις θεραπείες του ΑΙDS ή για το μετεωρολογικό δελτίο, είτε πρόκειται για τηλεπαιχνίδι ή για βραδινή εκπομπή λόγου, γυναίκες σίγουρα ικανές και ευφυείς νιώθουν υποχρεωμένες να εμφανίζονται ημίγυμνες και να πεταρίζουν τα βλέφαρα. Το να βλέπεις πλάι πλάι άνδρες ντυμένους από την κορυφή μέχρι τα νύχια και γυναίκες γυμνές τουλάχιστον κατά το ήμισυ είναι κωμικό- σε σημείο να αναρωτιέσαι μήπως υπάρχουν δύο διαφορετικά κλίματα μέσα στο στούντιο…».

Όχι, το απόσπασμα αυτό δεν είναι από το επίμαχο άρθρο των βρετανικών «Financial Τimes». Είναι σχόλιο της Ιταλίδας συγγραφέως Ντάτσια Μαραΐνι στην ιταλική «Corriere della Sera», ένα από τα τρία που έχουν δημοσιεύσει τις τελευταίες ημέρες ισάριθμες Ιταλίδες διανοούμενες καλώντας

Στον ιδιωτικό τομέα, μόλις 2% των διευθυντικών στελεχών των επιχειρήσεων είναι γυναίκες

τις συμπατριώτισσές τους να κηρύξουν τον πόλεμο στον περιβάλλοντα «νεο-σεξισμό», να μην επιτρέψουν σε κανέναν να τις εγκλωβίσει σε μια «θλιβερή και εξευτελιστική εικόνα». «Ίσως οι Βρετανοί να μας ζηλεύουν και να τα λένε όλα αυτά», σχολίασε η Μαρία Λάουρα Ροντοτά. «Στη χώρα τους, ωστόσο, υπάρχει από καιρό ειδικός χώρος για να αλλάζεις τα μωρά στις ανδρικές τουαλέτες· εκεί, θεωρείται απολύτως φυσιολογικό ένας πατέρας να αλλάζει την πάνα του μωρού του. Εδώ, πολύ λιγότερο. Και δεν διαφαίνονται αλλαγές στον ορίζοντα». Τα στοιχεία. Οι Βρετανοί μπορεί πράγματι να ζηλεύουν, δεν παρουσίασαν όμως διαστρεβλωμένα στοιχεία. Το 1976, δήλωσε στους «Financial Τimes» η Έμα Μπονίνο, υπουργός Διεθνούς Εμπορίου και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της κυβέρνησης Πρόντι και πρώην Επίτροπος στην Ε.Ε., μόλις ένας στους δέκα Ιταλούς βουλευτές ήταν γυναίκα- και το ποσοστό αυτό ελάχιστα έχει αυξηθεί έκτοτε. Όσο για τον ιδιωτικό τομέα, μόλις 2% των διευθυντικών στελεχών των επιχειρήσεων είναι γυναίκες, έναντι 23% στη Σκανδιναβία και 15% στις ΗΠΑ. Ακόμα και το ίδιο το γεγονός της ύπαρξης γυναικών όπως η Άνγκελα Μέρκελ και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ εκπλήσσει στην Ιταλία. «Όλος ο κόσμος θεωρεί τη Μέρκελ και τη Ρουαγιάλ αξιοπερίεργα φαινόμενα», σχολίασε στη βρετανική εφημερίδα η Λάουρα Φράτι Γκούτσι, πρόεδρος της ΑΙDDΑ, της ιταλικής Ένωσης Γυναικών σε επιτελικές εταιρικές θέσεις.


Αποκλειστικά για… μανεκέν

Έ ρευνα που πραγματοποιήθηκε πέρυσι σε περίπου 600 προγράμματα των μεγαλύτερων τηλεοπτικών δικτύων (και όχι μόνο των «πρωτοπόρων»- στον τομέα των ημίγυμνων καλλονών- δικτύων του Σίλβιο Μπερλουσκόνι) έδειξε πως στη συντριπτική τους πλειονότητα οι γυναίκες που πατούν το πόδι τους στα τηλεοπτικά πλατό είναι ή ηθοποιοί ή τραγουδίστριες ή μανεκέν. Για ηλικιωμένες γυναίκες ούτε λόγος. Για γυναίκες με κάποια σωματική αναπηρία, η παραμικρή νύξη.


«Είναι μάταιο να περιμένουμε αλλαγές από τους άνδρες»

«Τα ίδια ακριβώς με την τηλεόραση κάνουν και οι εφημερίδες», σχολίασε στη «Repubblica» η Ιταλίδα αρχιτέκτων Μίλα Σπίκολα. «Ένα κλικ στην ιστοσελίδα τους και πέφτεις αμέσως πάνω σε μια όμορφη νεαρά, ει δυνατόν ημίγυμνη. Στην Ιταλία άλλωστε, οι εφημερίδες δεν κάνουν δημοσιογραφία, πουλάνε. Και υπάρχει μεγάλη ζήτηση για στήθη και γλουτούς». Για τη Μαραΐνι, τη Ροντοτά και τη Σπίκολα, ο «συνήθης ύποπτος» (οι άνδρες) δεν είναι και ο μόνος ένοχος: «Είναι μάταιο να περιμένουμε αλλαγές από τους άνδρες. Το πρόβλημα είναι οι γυναίκες. Και κυρίως, οι Ιταλίδες μαμάδες. Πάρα πολλές από αυτές ανησυχούν όταν οι κόρες τους ασχολούνται πολύ με τα μαθήματά τους στο σχολείο και ανησυχούν ακόμα περισσότερο όταν η εμφάνισή τους δεν είναι άψογη. Δεν είναι όμως ζήτημα “αισθητικής επιλογής”, όπως υποστηρίζουν οι “Financial Τimes”· είναι σημάδια υποταγής στην ενιαία σκέψη».