Ελληνικό καλοκαίρι για τα παιδιά του «εφιάλτη»

Οι αναμνήσεις από το μοιραίο πρωινό της 3ης Σεπτεμβρίου του 2004 είναι ακόμα νωπές στις ψυχές τους- όταν η τριήμερη ομηρεία τους από Τσετσένους αυτονομιστές που κατέλαβαν το σχολείο τους στο Μπεσλάν της Ρωσίας κατέληξε σε μακελειό με περισσότερα από 200 θύματα, ενηλίκους και παιδιά.

Είδαν δικούς τους ανθρώπους να χάνονται- αλλά τώρα, 15 παιδιά, μαθητές του δημοτικού σχολείου, ήρθαν να επουλώσουν τις πληγές τους και να περάσουν λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς στην κατασκήνωση της Αγίας Τριάδας Θεσσαλονίκης, όπου φιλοξενούνται

ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ

Κανένα τους δεν θέλει να μιλήσει για όσα πέρασαν- Ό,τι θέλουν είναι να ζήσουν όμορφα στην κατασκήνωση

με πρωτοβουλία του Κέντρου Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας. Στην αποστολή συμμετέχει ο Κώστας Κανίδης, γιος του ομογενούς δασκάλου του σχολείου που έχασε τη ζωή του στο μακελειό. Σήμερα είναι ο ίδιος διευθυντής του μαρτυρικού αυτού σχολείου. Μαζί του είναι ο γιος του Γιάννης, που φέρει το όνομα του παππού του. Παραδέχεται ότι οι πληγές της τραγωδίας που χτύπησε τον τόπο τους είναι ακόμα ανοιχτές. Το κλίμα στο Μπεσλάν παραμένει βαρύ και τα γεγονότα εκείνων των ημερών που στιγμάτισαν για πάντα τη ζωή τους επανέρχονται στις σκέψεις τους καθημερινά. «Για τον περισσότερο κόσμο η κατάσταση είναι η ίδια. Ο πόνος δεν φεύγει», είπε χαρακτηριστικά στα «ΝΕΑ».

Ευγνωμοσύνη
Θυμάται με συγκίνηση ότι εκτός από τον πατέρα του, λίγο έλειψε να χάσει και τον γιο του. «Ο Γιάννης τότε δεν πήγαινε σχολείο, όμως ήθελε να πάει στη γιορτή, για να δει τον παππού του. Ευτυχώς όμως δεν πρόλαβε…». Ευγνώμων, όμως, είναι και για την ελληνική φιλοξενία. «Σ΄ αυτές τις δύσκολες στιγμές είμαστε χαρούμενοι γιατί δεν είμαστε μόνοι, δεν είμαστε ξεχασμένοι», τόνισε, εκφράζοντας ευχή προς όλους τους Έλληνες: «ο πόνος να μην μπει στα σπίτια σας».

Εκτός από τον Γιάννη, όλα τα υπόλοιπα παιδιά, ηλικίας 9 έως 12 ετών, έζησαν την ομηρία κι έχασαν φίλους και συγγενείς. Κανένας τους δεν θέλει να μιλήσει για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε- ακόμα προσπαθούν να ξεχάσουν. Το μόνο που θέλουν είναι να περάσουν όμορφα μαζί με τους φίλους τους, στην κατασκήνωση που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα.

Ο 11χρονος Αζάμ θεωρεί βέβαιο ότι θα περάσει καλά κατά τη διάρκεια της εικοσαήμερης παραμονής του. Στην ερώτηση, πάντως, για το τι γνωρίζει από την Ελλάδα απάντησε ότι «καίγονται τα δάση», ενώ εξέφρασε την επιθυμία να δει ελληνικές εκκλησίες.

Τα παιδιά συνοδεύονται επίσης από μία γιατρό και μία ψυχολόγο, τη Λίλια Χαμάντκοβα, η οποία έχασε τη μητέρα της στο μακελειό και πλέον έχει αφιερώσει τη ζωή της στο να βοηθήσει τα παιδιά που επέζησαν να ξεπεράσουν το σοκ. Πάντως, όπως παραδέχεται, μπορεί η ψυχολογική τους κατάσταση να βελτιώνεται, όχι όμως τόσο γρήγορα όσο θα ήθελαν.

Και από τη Σερβία
Στην ίδια κατασκήνωση φιλοξενούνται και άλλα 56 ορφανά παιδιά από τη Σερβία, εκ των οποίων τα 20 προέρχονται από την περιοχή του Κοσσυφοπεδίου. Τα παιδιά αυτά έχασαν τους γονείς τους και ακόμα προσπαθούν να ξεχάσουν τον εφιάλτη του πολέμου. Τα παιδιά των δύο χωρών με δειλά βήματα αρχίζουν να κάνουν παρέα μεταξύ τους. Σ΄ αυτό τους διευκολύνουν οι σλαβικής προέλευσης γλώσσες τους, που τους βοηθά να επικοινωνήσουν. Όπως μάλιστα είπε η 10χρονη Μαρία από τη Σερβία, «μπορούμε να συνεννοηθούμε και θα περάσουμε… σούπερ».