[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Να μη σου τύχει…

Εύχομαι, ποτέ, κανένας να μη διαβεί τις πόρτες οποιουδήποτε ελληνικού νοσοκομείου. Αυτά που έζησα τις προάλλες σε μεγάλο κέντρο δημόσιας υγείας όταν είχε εφημερία, δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν με λόγια.

Είναι 11 το πρωί και ο πόνος στη μέση συγγενικού προσώπου δεν λέει να σταματήσει. Βουρ λοιπόν για το νοσοκομείο που εφημερεύει. Οι ουρές στα εξωτερικά ιατρεία κλείνουν την είσοδο. Μάταια φωνάζουν οι τραυματιοφορείς σε αυτούς που στέκονται στη μέση του διαδρόμου- είμαι κι εγώ μία από αυτούς- να κάνουν λίγο πιο πέρα, ώστε να περάσει το φορείο. Είμαστε έξω από τη χειρουργική πτέρυγα. Εκείνη την ημέρα τα είδα όλα: ανθρώπους να ουρλιάζουν από πόνους, άλλους που με δυσκολία τους ξεχώριζα μέσα στα αίματα- μάλλον κάποιο αυτοκινητικό ατύχημα πρέπει να είχαν- και άλλους που περίμεναν με αγωνία να βγει ο γιατρός από τα επείγοντα και να τους πει δυο κουβέντες. Μα, καλά, πώς αντέχουν οι γιατροί και οι νοσοκόμοι μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Πού τη βρίσκουν τόση ψυχραιμία; Ακόμα και το πιο άσχημο πράγμα να θέλουν να σου πουν, δεν υπάρχει περίπτωση να σαστίσουν.

Φεύγοντας από τα εξωτερικά χειρουργικά ιατρεία, και εφ΄ όσον κρίθηκε απαραίτητη η εισαγωγή του συγγενικού μου προσώπου στο νοσοκομείο, άλλες εικόνες με έκαναν να προβληματιστώ. Χρόνια τώρα ακούω για τα ράντζα στους διαδρόμους, για την ταλαιπωρία που περνούν οι ασθενείς και οι οικογένειές τους. Τώρα όμως το έβλεπα μπροστά στα μάτια μου. Εμείς ήμασταν τυχεροί, βρήκαμε κρεβάτι σε ένα από τα δωμάτια της πτέρυγας, το 751. Έξω όμως από το δωμάτιο αυτό, στον διάδρομο, μια ηλικιωμένη κυρία στεκόταν υπομονετικά δίπλα από το ράντζο, πάνω στο οποίο κοιμόταν ο σύζυγός της. Έμειναν εκεί δύο ημέρες, χωρίς κάποιος να τους μιλήσει. Τραγικό! Ακόμα και σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή, δεν ξέρουμε να βρισκόμαστε δίπλα στον άλλον. Μία ευχή: μακριά από νοσοκομεία.