[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Κοντά στον πολίτη ήμουν, είμαι και θα είμαι ως… πολίτης

Η μερίδα των συμπολιτών του που εφησυχάζει και αρκείται στο να καταναλώνει, ανησυχεί σήμερα τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Δημαρά, ο οποίος νοσταλγεί την εποχή των «Ρεπόρτερς»- τιμήθηκαν με βραβείο στα τηλεοπτικά «Πρόσωπα»- για τρεις λόγους: «Πρώτον, για τη νεότητα που πέρασε, δεύτερον, για το πάθος που μας διέκρινε και τρίτον, για την αθωότητα και την εντιμότητα που άφησε τα αποτυπώματά της σε όλη τη δημοσιογραφική διαδρομή μας».

Ένα ακόμη βραβείο για τους «Ρεπόρτερς» στα τηλεοπτικά «Πρόσωπα». Γιατί κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια;

Μα γιατί είναι γνήσια, ανόθευτη, διαχρονική και εξόχως αρωματική. Γιατί τα νεαρά παιδιά που βρέθηκαν τότε στα ίδια γραφεία μόχθησαν για το λειτούργημα και παρά τις διαφορετικές ενίοτε απόψεις τους μπόρεσαν να πείσουν για το ήθος, την ανιδιοτέλεια και το πάθος τους για τα ακριβή στοιχεία της είδησης.

Τι σημαίνει αυτό το βραβείο και για τους τρεις σας;

Ιδιαίτερη τιμή! Νοσταλγείτε και γιατί εκείνη την εποχή;

Ναι. Πρώτον, για τη νεότητα που πέρασε, δεύτερον, για το πάθος που μας διέκρινε και τρίτον, για την αθωότητα και την εντιμότητα που άφησε τα αποτυπώματά της σε όλη τη δημοσιογραφική διαδρομή μας.

Γιατί πιστεύετε ότι οι «Ρεπόρτερς» άφησαν τα ίχνη τους στην τηλεόραση;

Διότι «αφτιασίδωτα» μπόρεσαν να μεταφέρουν το γραπτό ρεπορτάζ στην τηλεόραση.

Με τον Κώστα Χαρδαβέλλα και τον Γιώργο Λιάνη σας ενώνουν πολλά. Υπάρχει και κάτι που σας χωρίζει;

Η αγάπη μάς ενώνει. Η ανάγκη για την παραπέρα δράση μας μπορεί και να μας χωρίζει.

Πότε ήσασταν πιο κοντά στον πολίτη: Ως ρεπόρτερ ή ως βουλευτής;

Θέλω να πιστεύω ότι πιο κοντά στον πολίτη ήμουν, είμαι και θα είμαι ως… πολίτης.

Ένα ρεπορτάζ που σας έχει σημαδέψει;

Η αποκλειστική συνέντευξη που μου παραχώρησε στη Νικαράγουα το 1983 ο επαναστάτης, αρχηγός των Σαντινίστας, Ντανιέλ Ορτέγκα. Τι λείπει σήμερα από την τηλεόραση;

Όλα και τίποτα. Η τηλεόραση είναι ο καθρέφτης μας, είναι η εποχή μας, είναι η ανάγκη μας, είναι ο θυμός μας, είναι η εκτόνωσή μας, είναι η αγάπη μας, είναι…

Τι έχει αλλάξει στο ρεπορτάζ; Το ρεπορτάζ είναι μια από τις ανάγκες του αγωνιούντος πολίτη για τα δρώμενα και τα τεκταινόμενα. Είναι γεγονός ότι η εισβολή της τηλεόρασης στην ενημέρωση άλλαξε πολλά. Για καλό ή για κακό;

Ίδωμεν.

Μια συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο ρεπόρτερ;

Συμβουλές δεν δίνω εκ πεποιθήσεως. Το αγαθό, ωστόσο, που κάθε δημοσιογράφος νομίζω ότι πρέπει πάντα να επιζητεί είναι ένα και μόνο: η εντιμότητα. Τι σας ανησυχεί σήμερα στην κοινωνία;

Η μερίδα των συμπολιτών μου που εφησυχάζει και αρκείται στο να καταναλώνει.

Τι νιώσατε το βράδυ που καιγόταν η Πάρνηθα;

Πίκρα. Τι προβλέπετε να γίνει; Ελπίζω και θα προσπαθήσω και εγώ προσωπικά να γίνει αυτό που το σύνολο της κοινωνίας μας επιθυμεί: να σωθεί, να ξαναγεννηθεί!

Κατανοείτε την αγωνία του κόσμου που μιλά για οικοπεδοποίηση των καμένων δασών;

Ασφαλώς. Είναι κοινός τόπος συνάντησης με όλους όσοι αγαπούμε την πατρίδα μας. Σε αρκετές παραλίες της Αττικής ο κόσμος δεν έχει πρόσβαση. Πόσο ανίσχυρος νιώθετε μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση;

Έχω παρέμβει αρκετές φορές στη Βουλή για το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα που θίγετε με την ερώτησή σας.

Δυστυχώς, οι παρεμβάσεις ενός ή περισσότερων βουλευτών στο Κοινοβούλιο δεν επαρκούν προκειμένου να δοθεί η αυτονόητη λύση. Πριν από εμάς και έπειτα από εμάς, απαραίτητη είναι και η κινητοποίηση των πολιτών.

Τι απαντάτε στον πολίτη που περνά σήμερα δύσκολα;

Να είναι σε διαρκή επιφυλακή και να «τιμωρεί» όσους του δυσκολεύουν τη ζωή.

Και τι θα λέγατε σε έναν άνεργο νέο που παλεύει για μια θέση στον ήλιο;

Ότι η ζωή είναι όμορφη και είναι μπροστά. Και ότι γίνεται ομορφότερη όσο αγωνίζεται και τη χρωματίζει με τα εξαίσια χρώματα της νεότητας και των αγώνων του.

Για ποιο… λάθος αισθάνεστε υπερήφανος;

Για το ότι έγινα… δημοσιογράφος! Εάν ξαναρχίζατε την καριέρα σας- ως δημοσιογράφος και ως βουλευτής- τι θα αποφεύγατε;

Είναι δύσκολο να σας απαντήσω έως ανέφικτο.

Παρακαλώ, αν μπορείτε, να με ξαναρωτήσετε μερικά χρόνια αργότερα.

Μια συμβουλή που τηρείτε ως κόρην οφθαλμού;

Θα προτιμούσα τη λέξη προτροπή: «Να αγαπάμε, να αγαπάμε, να αγαπάμε!».