Καπετάνιος με… γόβα στιλέτο

«Με τόσο πολλές γυναίκες-μέλη του πληρώματος, οι επιβάτες δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά στη στολή μου, οι περισσότεροι με περνούν για ασυρματίστρια. “Γυναίκα υποπλοίαρχος; Μπράβο!..”, σχολιάζουν συνήθως μόλις τους απαντήσω. Τους φαίνεται παράξενο. “Τι τυχερή που είσαι που ταξιδεύεις!”, μου λένε».

Τη λατρεία για τη θάλασσα και τα ταξίδια την είχε, όπως λέει, μέσα της. Στην οικογένειά της δεν υπήρχε κανείς ναυτικός. Όταν ήταν ακόμη στο Δημοτικό τη φώναζαν «αγοροκόριτσο», απ΄ την πολλή παρέα που έκανε με τα αγόρια, παιδιά καπεταναίων τα περισσότερα, στη Χίο, όπου έκανε τις καλοκαιρινές διακοπές της. «Μαζί παίρναμε τις βάρκες και βγαίναμε ώς τις Οινούσσες, έπαιξε κι αυτόν τον ρόλο του ώστε να ασχοληθώ

ΚΑΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ

«Και τα δύο- καριέρα ναυτικού και σπίτι- δεν γίνονται. Άλλες συνάδελφοι τα παράτησαν»

και επαγγελματικά πια με τα καράβια», θυμάται σήμερα η κ. Αργυρώ Εξωμανίδου.

Είκοσι επτά ετών πια, μετρά ήδη εννέα χρόνια καριέρας ναυτικού και εδώ και λίγους μήνες είναι η μοναδική γυναίκα υποπλοίαρχος στην ακτοπλοΐα. Όπως λέει, «πολύ απλά, το ήθελα, το πίστευα και το πέτυχα. Απ΄ την Α΄ Γυμνασίου όλοι με κορόιδευαν όταν άκουγαν πως θα γίνω ναυτικός. “Ε, μικρή είναι, μέχρι να τελειώσει το σχολείο θα αλλάξει γνώμη”, έλεγαν, ώσπου σταμάτησα να το λέω στους άλλους». Ούτε και οι γονείς της το πίστεψαν, αλλά η κ. Εξωμανίδου προσπέρασε με ναυτική… μανούβρα τις αντιρρήσεις τους.

«Περισσότερο τους πείραζε η απουσία μου απ΄ το σπίτι, τη θεωρούσαν δύσκολη δουλειά για μια γυναίκα. “Δεν θα έχεις σωστή αντιμετώπιση”, μου έλεγαν· κακά τα ψέματα, εάν ένας άντρας πρέπει να προσπαθήσει μία φορά, εγώ, ως γυναίκα, πρέπει να προσπαθήσω εκατό για να κερδίσω την εμπιστοσύνη των άλλων γύρω μου. Τελικά, όπως κάθε γονιός που βλέπει πως το παιδί του θέλει πολύ να πάρει τον δρόμο του, έτσι και οι δικοί μου υποχώρησαν μπροστά στην επιμονή μου».

«Πείσμωσα»
Το 1998 τελειώνει το Ναυτικό Λύκειο Πειραιά, που κάθε χρόνο απορροφούσε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων τις δυο καλύτερες μαθήτριες. «Προς μεγάλη απογοήτευσή μου, τότε πήραν μόνο μία, όχι εμένα. Οι δικοί μου επέμεναν, “καλύτερα, παράτα τα”, μου έλεγαν.

Εγώ όμως πείσμωσα, μπαρκάρισα αμέσως, να μαζέψω προϋπηρεσία».

Ναυτολογείται για δέκα μήνες, αρχικά στο «Εξπρές Σαντορίνη», μετά και σε άλλα πλοία, με τελευταίο το «Γκόλντεν Βεργίνα», πριν αυτό μετονομαστεί σε «Εξπρές Σαμίνα». Σ΄ αυτά δουλεύει ως επίκουρος, «παιδί για όλες τις δουλειές», στην καθαριότητα, στις καμπίνες του πλοίου. Την επόμενη χρονιά ήταν απ΄ τις λίγες γυναίκες που περνούν τον… καταπέλτη της Σχολής Εμποροπλοιάρ- χων και αποφοίτησε έπειτα από τέσσερα χρόνια, το 2003, ως ανθυποπλοίαρχος.

Με… τη βούλα
Για δύο σεζόν ταξιδεύει, από πέρυσι με το επιβατηγό-οχηματαγωγό «Λισσός», ενδιάμεσα περνά από νέα, εξάμηνη, εκπαίδευση στο ΚΕΣΕΝ, ώσπου, ύστερα από εξετάσεις, από τον Δεκέμβριο του 2006 είναι πια και με τη… βούλα, διπλωματούχος υποπλοίαρχος· η μοναδική γυναίκα, αυτό το καλοκαίρι, στη γέφυρα πλοίου της ακτοπλοΐας. «Κι εμένα μου φάνηκε απίστευτη αυτή η προαγωγή, γυναίκα υποπλοίαρχο δεν είχα ξαναδεί. Όταν ξεκινούσα, πίστευα πως θα φτάσω μέχρι ανθυποπλοίαρχος κι αυτό πολύ θα ήταν…», περιγράφει στα «ΝΕΑ», λίγο μετά τον κατάπλου της στο λιμάνι του Πειραιά απ΄ τα Χανιά, και λίγο πριν το καράβι της ξαναλύσει κάβους.
«Στην αρχή με αντιμετώπιζαν με καχυποψία»

ΣΗΜΕΡΑ, έπειτα από οκτώ μήνες στα νέα καθήκοντά της ως υποπλοίαρχος, η κ. Εξωμανίδου έχει ξεπεράσειόπως λέει- τα αρχικά «σχεδόν με μισό μάτι» έκπληκτα βλέμματα μερίδας συναδέλφων της. «Όλοι στην αρχή, μέχρι να σε γνωρίσουν, είναι λίγο καχύποπτοι. “Τι ΄ναι τώρα αυτή με τα γαλόνια;”, σαν να λένε. Κι εγώ, όμως, ήμουν το ίδιο καχύποπτη. Με τον καιρό, ωστόσο, αυτό ξεπεράστηκε». Στη βάρδιά της, εναλλάξ με τους άλλους αξιωματικούς, θα αναλάβει το κουμάντο στη γέφυρα του πλοίου για δύο καθημερινά δρομολόγια, ΠειραιάςΣούδα και αντίστροφα, «εννέα ώρες ταξίδι το καθένα, όλη μέρα, δηλαδή, στη θάλασσα».

Μέχρι το φθινόπωρο θα ταξιδεύει σερί μόνο με ένα ρεπό τον μήνα. Μ΄ αυτούς τους εξοντωτικούς ρυθμούς, η νεαρή υποπλοίαρχος μοιάζει συμβιβασμένη. «Και τα δύο- καριέρα ναυτικού και σπίτι- δεν γίνονται. Άλλες γυναίκες συνάδελφοι τα παράτησαν. Στο μέλλον, ίσως δουλέψω σε τουριστικά κότερα, σε δουλειά, δηλαδή, με λιγότερες ημέρες στη θάλασσα». Προς το παρόν βάζει… πλώρη για τον επόμενο στόχο της, το δίπλωμα του πλοιάρχου Α΄.

«Από ΄κει και πέρα, υγεία πάνω απ΄ όλα και βλέπουμε!».