Στην οθόνη γράφτηκε «τέλος»

Στις «παράπλευρες απώλειες» του πολέμου στο Ιράκ ας προστεθεί πλέον και η έβδομη τέχνη. Το «Σεμίραμις» είναι ο τελευταίος κινηματογράφος που είχε απομείνει στη Βαγδάτη. Και σε μερικές μέρες θα παίξει την τελευταία του προβολή.

O Σαάντ Σαμίρ κάθεται απελπισμένος δίπλα στο εκδοτήριο του κινηματογράφου του. Πριν από μερικούς μήνες απέλυσε τον υπάλληλο που έκοβε τα εισιτήρια και το ίδιο είχε κάνει νωρίτερα και με την ταξιθέτρια. Τώρα υποδέχεται μόνος του τους πελάτες και εκτελεί χρέη τεχνικού για να αρχίσει η προβολή. Έτσι κι αλλιώς, σε μια εβδομάδα ένας από τους πιο εμβληματικούς κινηματογράφους της Βαγδάτης και ο τελευταίος που λειτουργεί στην πόλη, δεν θα υπάρχει πια. «Δεν έρχεται πια κανένας.

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ

«Δεν έρχεται πια κανένας. Ο κόσμος φοβάται να βγει σε μια πόλη που η ζωή έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου»

Οι γονείς δεν βγάζουν έξω τα παιδιά τους γιατί φοβούνται τα παγιδευμένα αυτοκίνητα και τις απαγωγές. Κανένας δεν θέλει να διακινδυνεύσει τη ζωή του για να ζήσει την περιπέτεια σε μια πόλη που έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου», λέει ο Σαμίρ. Μόνο χθες η Βαγδάτη έζησε άλλη μια ταινία τρόμου όταν 17 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου.

Με μια τέτοια καθημερινότητα η αίθουσα του «Σεμίραμις» είναι ζήτημα αν μαζεύει περισσότερους από 15-20 θεατές. Αλλά ακόμη κι αυτοί σπάνια κόβουν εισιτήριο για να παρακολουθήσουν την προβολή. Έρχονται για να κοιμηθούνε, για να δροσιστούν από τα κλιματιστικά ή γιατί δεν ξέρουν που να πάνε. Αλλά δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Τη χρυσή δεκαετία του 1970 σχηματίζονταν ουρές έξω από το «Σεμίραμις» για μια από τις 1.800 θέσεις της αίθουσας. «Μεγάλοι και παιδιά διασκέδαζαν για ένα ολόκληρο απόγευμα. Σήμερα αναγκάζομαι να κλείσω από τις 3.00 εξαιτίας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας», λέει στην ανταποκρίτρια της εφημερίδας «Λα Στάμπα» ο Σαμίρ, μοναδικός κληρονόμος του κινηματογράφου που ψυχαγώγησε γενιές και γενιές Ιρακινών.

Οι πειρατικές κόπιες
Τα προβλήματα για το «Σεμίραμις» άρχισαν τη δεκαετία του 1990 όταν ένα τεράστιο κύμα από πειρατικές κόπιες εισέβαλε στην αγορά μειώνοντας την πελατεία. Έτσι κι αλλιώς, η πειρατεία ήταν πιο ασφαλής τρόπος για να δει κανείς ξένες ταινίες, καθώς το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν ευνοούσε τα πολεμικά έπη και τις αραβικές παραγωγές. Την 1η Αυγούστου με το «Σεμίραμις» πέφτει το τελευταίο οχυρό της έβδομης τέχνης στη Βαγδάτη. Οι λίγοι κινηματογράφοι που έμειναν ανοικτοί στην πόλη παίζουν σκληρά πορνό.


Η άνοδος και η πτώση

● Ο ΒΩΒΟΣ κινηματογράφος με ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν έφτασε στο Ιράκ τη δεκαετία του 1920 από τους Βρετανούς κατακτητές. ● ΕΩΣ ΤΗ δεκαετία του 1990 η Έβδομη Τέχνη (στη φωτό ο Χάρισον Φορντ από τους «Κυνηγούς της χαμένης κιβωτού») ήταν η βασική διασκέδαση των οικονομικά ασθενέστερων.

● ΤΗΝ 1η Αυγούστου του 2007 ο τελευταίος κινηματογράφος της Βαγδάτης θα κλείσει με μια πειρατική κόπια του «Σούπερμαν ΙΙΙ».