[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο κύκλος τετραγωνίζεται…

Κρουαζιερόπλοιο… βυθίστηκε. Τρένα… συγκρούστηκαν. Η Πάρνηθα… κάηκε. Η Ελλάδα… καίγεται. Πυροσβέστες… έχασαν τη ζωή τους.

Πυροσβέστες… νοσηλεύονται. Και τώρα; Τώρα, η χώρα θρηνεί δύο πιλότους.

Κι αν βάλει κανείς σε μια ζυγαριά από τη μία τα δάση που καίγονται και από την άλλη τις ανθρώπινες ζωές που χάνονταιαναρωτιέμαι- προς ποια πλευρά θα γείρει;

Ειλικρινά, εάν δεν μου είχε αποτυπωθεί η φιγούρα μιας γυναίκας που έκλαιγε στη θέα του σπιτιού της το οποίο είχε τυλιχτεί στις φλόγες, θα έλεγα “αφήστε τις πυρκαγιές να καίνε ανεξέλεγκτα”!

Όσο για το περιβάλλον, «λιθοβολήστε» με, αλλά όσο με τρομάζει η περιβαλλοντική καταστροφή άλλο τόσο επιθυμώ να κλείσω τα αυτιά μου στα ουρλιαχτά του πόνου- τόσο εκείνων που φέρουν εγκαύματα όσο και αυτών που σπαράζουν από τον άδικο χαμό των συγγενών τους.

Άδικό να μπαίνει κανείς σε τέτοιου είδους διλήμματα. Άδικο για όλους τους πολίτες που ζουν στην αυταπάτη τους. Ποια είναι αυτή; Πως αποτελούν μέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας, η οποία στηρίζεται σε ένα καλά οργανωμένο κράτος.

Ακόμη μία φορά, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να ξεσκεπάσουν τους μακρόπνοους και βαθυστόχαστους σχεδιασμούς, βάσει των οποίων λειτουργούν τα πάντα «ρολόι», από τη διαχείριση κρίσεων έως τη διεξαγωγή πανελληνίων εξετάσεων.

Έτσι όμως έχουν τα πράγματα, ό,τι σπείρεις θα θερίσεις. Και αν κάποιοι υποστηρίζουν πως ο γιαλός είναι… στραβός, τότε και εγώ απαντώ πως «ο κύκλος τετραγωνίζεται…»!