Από το Βυζάντιο μέχρι τους «Ψίθυρους καρδιάς»

Τι να ζητάει η ψυχή ενός ταξιδιώτη- θεατή της Επιδαύρου, μετά τον Ρακίνα; Μια συναυλία από τον Δημήτρη Μπάση, σκέφτηκαν οι άνθρωποι του Φεστιβάλ, που προγραμμάτισαν τα διήμερα μεγάλης και μικρής Επιδαύρου αντιστικτικά- την επόμενη εβδομάδα παράλληλα με την αριστοφανική «Λυσιστράτη» στο μεγάλο θέατρο, θα έχουμε τον βαρύ «Πυρήνα» του σαββοπουλικού έργου στο μικρό θεατράκι.

Ο Δημήτρης Μπάσης με την καλή, καθαρή και στέρεη λαϊκή του φωνή αντιμετώπισε τον χώρο με συγκίνηση. Και κατάφερε να τη μεταδώσει στους ακροατές του, που μπορεί να μη γέμισαν και τις δύο μέρες το αρχαίο θεατράκι, ενθουσιάστηκαν όμως από την ερμηνευτική του ικανότητα. Με ένα λιτό μουσικό σχήμα (πιάνοΓιώργος Παπαχριστούδης, βιολοντσέλο- Μαριλίζα Παπαδούρη και μπουζούκι, ούτι, λαούτοΒαγγέλης

Το δυόμισι ωρών πρόγραμμα του Δημήτρη Μπάση ολοκληρώθηκε με τις προσωπικές του επιτυχίες

Μαχαίρας) επιχείρησε μια μουσική διαδρομή, από το βυζαντινό μέλος, τα δημοτικά τραγούδια, τα σμυρναίικα, τα ρεμπέτικα και τα παλιά λαϊκά ώς τα πιο κλασικά του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου. Για να φθάσει στη χρυσή δεκαετία του ΄80 με Λοΐζο, Πλέσσα, Νικολόπουλο, Πάνου, Καλδάρα, Ξαρχάκο, Μικρούτσικο, Σπανό. Μια αυστηρή επιλογή που πατούσε στα κλασικά και καταξιωμένα κομμάτια των πιο άξιων συνθετών, ποιητών και στιχουργών και μια ερμηνεία χωρίς ζορίσματα και εξάρσεις. Γι΄ αυτό και όχι μόνο άντεξε η συναυλία του στον ευαίσθητο χώρο του αρχαίου μνημείου, αλλά ακόμα και οι πιο μερακλωμένοι άφησαν γρήγορα τα επιφωνήματα τύπου «φόρτωσέ μας κι άλλο αγόρι μου» και συνέχισαν να σιγοτραγουδούν ώς το τέλος μαζί του τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», την «Αθανασία», «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», τα «Αγριολούλουδα», «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», «Όλα σε θυμίζουν», «Ρόζα», «Σπασμένο καράβι» και φυσικά τους «Ψίθυρους καρδιάς». Στο ανκόρ το τραγούδι του Μίμη Κουγιουμτζή «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» με το κοίλο όρθιο να τραγουδάει δυνατά. Γι΄ αυτό και είχε κάθε λόγο ο Δημήτρης Μπάσης να εξομολογηθεί δημόσια στο φινάλε πόσο ιδιαίτερη στιγμή ήταν γι΄ αυτόν τούτη η ξεχωριστή συναυλία, «ένα όνειρο ζωής», κάθε άλλο παρά απατηλό.