Εναλλακτικά Τα κόκκινα φανάρια

ΤΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ο Τόνι Μπλερ. Όταν είσαι πρωθυπουργός, ξεχνάς ότι υπάρχουν κόκκινα φανάρια. Οι μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας κλείνουν όλες τις διασταυρώσεις ώστε η πρωθυπουργική λιμουζίνα να διατηρεί σταθερά υψηλή ταχύτητα.

Είναι μια ωραία παραβολή για το πώς οι κυβερνώντες χάνουν την επαφή με την καθημερινότητα. Ο επιβάτης της λιμουζίνας διαβάζει φακέλους και εφημερίδεςή μιλάει στο τηλέφωνο. Η πραγματικότητα των απλών πολιτών περνάει με ιλιγγιώδη ρυθμό μπροστά από τα τζάμια του οχήματος. Ένας πρωθυπουργός τη συναντά μόνο διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις. Στο απόγειο της δόξας του, περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄90, ο Μπλερ τροφοδοτούσε το πολιτικό του ένστικτο με τα ευρήματα μιας κυλιόμενης μέτρησης με δείγμα πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Μετά άρχισε να γίνεται λιγότερο δημοφιλής- και μετά ήρθε το Ιράκ.

Οι πρωθυπουργικές λιμουζίνες είναι θωρακισμένες. Τίποτε όμως δεν μπορεί να θωρακίσει έναν πρωθυπουργό από τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων. Ο Μπλερ- ταλαντούχος πολιτευτής- μπορεί να κέρδισε τρεις εκλογές, αλλά την τρίτη φορά εθεωρείτο αυτονόητο πωςτο πολύ- στη διετία θα άφηνε τη θέση του στον Γκόρντον Μπράουν. Όπερ και εγένετο.

Ο ΚΩΣΤΑΣ Καραμανλής κινείται κι αυτός με μεγάλη ταχύτητα. Το αστείο μεταξύ των κατοίκων της Ανατολικής Αττικής είναι πως «για να πας γρήγορα το πρωί στη δουλειά σου, αρκεί να πετύχεις το αυτοκίνητο του Πρωθυπουργού στην Αττική Οδό και να το πάρεις από πίσω. Αν προλαβαίνεις να περνάς πριν ξανανοίξουν τα φανάρια, έχεις φτάσει πριν το καταλάβεις». Ο Καραμανλής είναι η σπάνια κατηγορία πολιτικού που καμιά φορά παίρνει ο ίδιος το βολάν. Του λείπει η οδήγηση; Νοσταλγεί την καθημερινότητα; Έχει εφησυχάσει ως κάτοχος της εξουσίας, οπότε δεν έχει φακέλους να διαβάσει;

Είναι και ο Καραμανλής καταναλωτής δημοσκοπήσεων. Φαίνεται όμως ότι επιβεβαίωσαν τη ροπή του προς την πολιτική αδράνεια. Όσες φορές και να πηγαινοήρθε από τη Ραφήνα στην Αθήνα κατά τη θητεία της κυβέρνησής του, η χώρα δεν προχώρησε. Ο Πρωθυπουργός δεν τόλμησε να πάρει πρωτοβουλίες. Ακόμη χειρότερα: έφερε την πολιτική ζωή πίσω, σαν οδηγός που, ενώ πηγαίνει μπροστά, δεν μπορεί να ξεκολλήσει το μάτι του από τον πίσω καθρέφτη.

Οι κραυγές στη Βουλή, οι επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ- λες και αυτό κυβερνά- η επιλογή να καταγγείλει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τον πρώην γενικό διευθυντή της Χαριλάου Τρικούπη Γιάννη Παπακωνσταντίνου υποδηλώνουν μια μάλλον οπισθοδρομική διάθεση. Το ίδιο και η δίκη της ΔΕΚΑ, που συντηρούσε το κλίμα χρηματιστηριακής μισαλλοδοξίας, μα τελικά κατέπεσε. Καμία δίκη τύπου Ντρέιφους δεν αντέχει στην πίεση της δικονομίας. Παρ΄ όλα αυτά, η κυβερνητική παράταξη επιμένει χρεώνοντας- διά Γιακουμάτου και άλλων- σχέδιο εμπρησμού της χώρας από τη Χαριλάου Τρικούπη.

Κάπως έτσι, ο Καραμανλής οδηγεί προς τις εκλογές. Με το μάτι στον πίσω καθρέφτη – και την Ελλάδα να καίγεται έξω από τα παράθυρα του οχήματος. Ακόμη και οι φλόγες όμως δεν φαίνονται πίσω από τα φιμέ τζάμια που έχουν όλο και περισσότερες από τις κυβερνητικές λιμουζίνες.