Οι ελπίδες για να ζήσουν ελεύθεροι γεννήθηκαν στη Ρόδο

«ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ χάναμε κάθε μέρα κι έναν δικό μας άνθρωπο. Έτσι πήραμε τη μεγάλη απόφαση να φύγουμε και να πάμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα, ώστε το παιδί μας να ζήσει ελεύθερο».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον 24χρονο οικοδόμο Ασάφ Καζέν, τον οποίο πριν από μία εβδομάδα μαζί με την ετοιμόγεννη σύζυγό του, τη μητέρα και το αδελφάκι της οι δουλέμποροι τούς «πέταξαν» σε μια παραλία της Σύμης. Η οικογένεια βρέθηκε στο νησί με μια από τις τελευταίες «καραβιές» των προσφύγων που αποβιβάζονται τον τελευταίο μήνα από τα τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά. Η σύζυγός του Ζαμέν-Αρπέτ Αλαρχμάν ήταν «στις μέρες της» για να γεννήσει και οι γιατροί της Σύμης την παρέπεμψαν στο Νοσοκομείο Ρόδου. Εκεί, την περασμένη Δευτέρα η 22χρονη Παλαιστίνια έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι, που είναι και το πρώτο παιδί της οικογένειας.

Οι ελληνικές αρχές είδαν με κατανόηση την περίπτωση των συγκεκριμένων προσφύγων και χορήγησαν σε όλους άδεια να μεταβούν στη Ρόδο. Τώρα όλη η οικογένεια φιλοξενείται στο Νοσοκομείο Ρόδου, αλλά κανείς δεν ξέρει έως πότε ούτε τι θα γίνει στη συνέχεια. Η προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Νοσοκομείου Μαίρη Χατζηαντωνίου καταβάλλει προσπάθειες ώστε τουλάχιστον για δύο εβδομάδες ακόμη όλοι να παραμείνουν σε ένα χώρο, για να προσφερθεί κάθε βοήθεια στη μητέρα και το νεογέννητο. «Ελπίζω να τα καταφέρουμε γιατί έχουμε μπροστά μας μια περίπτωση ταλαιπωρημένων προσφύγων και ενός μωρού που έχει δικαίωμα να ζήσει ελεύθερο», τονίζει η κ. Χατζηαντωνίου. Παράλληλα, καταβάλλεται προσπάθεια να τους χορηγηθεί άσυλο και να παραμείνουν στην Ελλάδα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση πρέπει σε ένα μήνα να εγκαταλείψουν τη χώρα και να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους.

Το ζευγάρι των Παλαιστινίων, η μητέρα της γυναίκας και ο τετράχρονος αδελφός της πριν από ένα μήνα εγκατέλειψαν τη Λωρίδα της Γάζας. Το σπίτι τους καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκε ο πατέρας της Ζαμέν-Αρπέτ. Έφυγαν από τη Λωρίδα της Γάζα χωρίς χαρτιά και μόνο με λίγα χρήματα.

Διέσχισαν πολλά χιλιόμετρα και πολλές φορές χρειάστηκε να περπατήσουν μέχρι να φτάσουν στη Λιβύη. «Πληρώσαμε από 500 δολάρια ο καθένας και μπήκαμε σε ένα μικρό σκάφος. Δεν ξέραμε καν σε ποια χώρα θα μας πήγαιναν», λέει ο Παλαιστίνιος πρόσφυγας.