Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Πληρώνει άλλος αντί άλλου…

ΟΙ ΦΟΡΟΙ υπέρ τρίτων, οι οποίοι υπάρχουν στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και οι οποίοι υπερβαίνουν το 30% της τελικής τιμής που πληρώνουν οι επιβάτες των πλοίων, αναδεικνύουν τη σωρεία των αδικιών και των στρεβλώσεων που υπάρχουν στο φορολογικό σύστημα της χώρας.

Ένα σύστημα που επιβάλλει στους πάντες να πληρώνουν πληθώρα φόρων υπέρ τρίτων σε αρκετές συναλλαγές και που μαζί με τους έμμεσους φόρους κάνει στα σίγουρα τους φτωχούς φτωχότερους, ενώ τους πλούσιους ούτε καν που τους αγγίζει.

Για να γίνει πιο κατανοητό το πόσο άδικοι είναι οι φόροι υπέρ τρίτων αξίζει να επισημανθεί ότι το κράτος επιβάλλει στον συνταξιούχο των 300 ευρώ να συντηρεί από το πενιχρό εισόδημά του ουκ ολίγα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά ακόμη και- όπως στην περίπτωση των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων- τις λιμενικές υποδομές.

Οι οποίες σε ένα κράτος κοινωνικής δικαιοσύνης θα έπρεπε να χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από το κράτος, αλλά και από τους πλοιοκτήτες που τις χρησιμοποιούν.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που το σύνολο των πολιτικών κομμάτων της χώρας έχει χαρακτηρίσει τους πάνω από 500 φόρους υπέρ τρίτων ως μία από τις πλέον κατάφωρες αδικίες του φορολογικού μας συστήματος. Ωστόσο, κανείς δεν έχει τολμήσει να κάνει πράξη αυτήν την τόσο σημαντική διαρθρωτική πολιτική. Ούτε βέβαια να βάλει χέρι στο σπάταλο κράτος, το οποίο αν καταργούσε το πλήθος των οργανισμών και υπηρεσιών με μηδενικό αντικείμενο δραστηριότητας, θα είχε τη δυνατότητα να απαλλάξει το 20% του πληθυσμού της χώρας που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, από το σκάνδαλο των φόρων υπέρ τρίτων.