[ Πρόσωπα ] Το γένος του θανάτου

«Είμαι κόρη ενός δημίου και για τον λόγο αυτό θέλω να αλλάξω όνομα και να βάλω τέλος σ΄ αυτό το γένος του θανάτου. Αρνούμαι να είμαι κληρονόμος όλων αυτών των φρικαλεοτήτων».

Η Αργεντινή δημοσιογράφος Άνα Ρίτα Πρέτι, 35 χρόνων, είναι το μοναδικό από τα παιδιά του αστυνόμου Βαλεντίν Μίλτον Πρέτι, δήμιου και βασανιστή στη διάρκεια της χούντας, που είχε το κουράγιο να απαρνηθεί τη ματωμένη κληρονομιά του πατέρα της. «Τα ονόματα είναι σύμβολα και το δικό μου είναι πολύ μαύρο, γεμάτο αίμα και πόνο», εξήγησε. Έπειτα από μια διαδικασία που διήρκεσε δύο χρόνια, η Δικαιοσύνη δικαίωσε τα κίνητρά της και της έδωσε πρόσφατα το δικαίωμα να αλλάξει επώνυμο. Η νέα ταυτότητα θα εκδοθεί στο όνομα Άνα Ρίτα Βαλιάτι.

Ο Βαλεντίν Μίλτον Πρέτι, γνωστός με το όνομα «Σαράτσο» στα στρατόπεδα του θανάτου, βασάνιζε και δολοφονούσε στη διάρκεια της ημέρας και το βραδάκι επέστρεφε στο σπίτι του για να δειπνήσει με τη σύζυγό του, τη Χουάνα Βαλιάτι, και τα τέσσερα παιδιά τους- η Άνα Ρίτα είναι η μικρότερη.

«Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι η ψυχολογική βία», λέει η νέα γυναίκα σε συνέντευξή της στην ισπανική «Ελ Μούντο» (αναδημοσιεύεται στο γαλλικό περιοδικό «Κουριέ Εντερνασιονάλ»). «Γύριζε στο σπίτι και μας αφηγούνταν τα βασανιστήρια, όχι μόνο για να απελευθερωθεί από το βάρος τους, αλλά και ως μέσο πίεσης στη μητέρα μου».

«Ο πατέρας μου, μου διηγήθηκε πως είχε σκοτώσει ένα μωρό και επίσης έναν από τους συντρόφους του με μια σφαίρα στην πλάτη επειδή βίαζε μια κρατούμενη πάνω στο τραπέζι των βασανιστηρίων. Στη συνέχεια εξαφάνισε το πτώμα προσποιούμενος πως ανήκει σε κρατούμενο…», λέει ακόμη η Άνα Ρίτα, η οποία από 7 χρόνων επισκέπτεται ψυχολόγους και ψυχιάτρους.

Ο Σαράτσο πέθανε το 2005, σε ηλικία 72 χρόνων. Ουδέποτε δικάστηκε για τα εγκλήματά του. Στη δεκαετία του 1970, όταν η δικτατορία δολοφονούσε τους πολιτικούς αντιπάλους της, ήταν δήμιος σε τέσσερα μυστικά κέντρα κράτησης. Σ΄ ένα απ΄ αυτά, το Πόσο ντε Μπάνφιλντ, είχαν οδηγηθεί οι οκτώ μαθητές λυκείου που είχαν συλληφθεί τη «νύχτα των μολυβιών», στις 16 Σεπτεμβρίου 1976. Ήταν από 16 έως 18 χρόνων και ζητούσαν να μειωθεί η τιμή του εισιτηρίου των λεωφορείων. Ουδείς τους είδε ξανά. «Το 1989, η ταινία “Η νύχτα των μολυβιών” του Έκτορ Ολιβέρα προβλήθηκε στο λύκειό μου», θυμάται η Άνα Ρίτα. «Γύρισα σπίτι μου τρομοκρατημένη. Μίλησα στον πατέρα μου γι΄ αυτό που είχα δει και τον ρώτησα αν ήξερε κάτι. Μου απάντησε: “Ήμασταν υποχρεωμένοι να τους σκοτώσουμε”. Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και δεν τον ρώτησα ποτέ σε ποιους αντιστοιχούσε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο»…