Φαινόμενα

Και καιγόμαστ΄ όμορφα (τρις)

Κι όμως, δεν επαναλαμβάνεται πανομοιότυπο μόνο το τελετουργικό της ενημέρωσης, το χειρότερο είναι ότι οι ολιγωρίες και η αποποίηση ευθυνών που αποκαλύπτει είναι εξίσου τελετουργικά πανομοιότυπες
Πανικός! Πώς να μην υπάρχει μπροστά στη φωτιά που απειλεί όχι μόνο περιουσίες, αλλά την ίδια τη ζωή της πόλης πλέον. Αλλά αυτό που θριάμβευσε για μία ακόμη φορά ήταν η κάμερα και το μικρόφωνο πρόθυμα να καταγράψουν τη φωνή αγωνίας των ανθρώπων που βρέθηκαν δίπλα της, που περνούσαν από κοντά της, που έβλεπαν να πλησιάζει τα σπίτια τους, που πνίγονταν από τον καπνό, που φώναζαν από απελπισία και οδύνη. Ο οδηγός που βρισκόταν στο αυτοκίνητό του, ο κύριος τάδε κάτοικος της περιοχής, ο κύριος δείνα που περνάει συχνά από εκεί και άλλος κάτοικος της περιοχής, όλοι στην κάμερα να ξεδιπλώνουν οργή, αγανάκτηση, να καταγγέλλουν.

Οι δήμαρχοι των τριών περιοχών που μοιράζονταν το πάλαι ποτέ πράσινο άλσος την επομένη στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές αναφέρονται στα ελάχιστα στρέμματα που κάηκαν στην περιοχή του καθενός. Αποφεύγουν την πρόσθεση. Λες και οι ευθύνες μοιράζονται αναλογικά με τα στρέμματα που απωλέστηκαν. Λες και το χαμένο οξυγόνο επίσης αναλογικά θα μοιραστεί στους κατοίκους της Αθήνας.

Είναι πικρό, μαύρο το χιούμορ που αναδύει αυτό το θέαμα των εγχώριων νοοτροπιών μπροστά στα δύσκολα, κυρίως μπροστά στις ευθύνες που τα προκαλούν. Και γίνεται ακόμη πιο μαύρο, καθώς παραμένουν πάντα ίδιες, αναλλοίωτες οι συμπεριφορές, παρά τις αλλεπάλληλες συμφορές με ανθρώπινη την ευθύνη σε όλες. Σαν μια σαπουνόπερα με πάρα πολλά επεισόδια και λίγους σεναριογράφους, που στερεύει η έμπνευσή τους και επαναλαμβάνουν τις ιστορίες, διασταυρώνοντας χιαστί τους πρωταγωνιστές.

Ο λαός-χορός εκφράζει πάντα απελπισία μπροστά στην κάμερα και καταγγέλλει εγκατάλειψη, οι πολιτικοί από την πλευρά της κυβέρνησης πάντα καλά καμωμένα τα ΄χουν, η «κακή στιγμή» φταίει και οι προηγούμενοι που έπραξαν τα ίδια και δεν κάνουν τα «στραβά μάτια» να πράξουν τα ίδια και οι επόμενοι, να ευχαριστηθούν και αυτοί εξουσία και αποκαΐδια, τα τηλεπαράθυρα ξεδιπλώνουν την εθνική τύφλωση και τα ποσοστά τηλεθέασης αναλαμβάνουν να μοιράσουν εύσημα στο καλύτερο θέαμα της χειρότερης πλευράς του εαυτού μας.

Με ένα πανηγύρι της τεχνολογίας της επικοινωνίας ξεδιπλώνει η πρωινή ενημέρωση της επόμενης ημέρας το αλαλούμ της έλλειψης σχεδιασμού, που έκαψε το δάσος του Βύρωνα και της Καισαριανής. Στον Αntenna ακούμε μαγνητοφωνημένη φωνή από ασύρματο να ρωτάει: «Ποιος είναι στον Βορρά;». Ένας εκ των αρμοδίων φανερώνει άγνοια για το πού βρίσκεται ποια από τις ομάδες πυρόσβεσης. Άλλη φωνή μαγνητοφωνημένη, από πιλότο αεροπλάνου αυτή, ζητάει απεγνωσμένα «κάποιον να τους συντονίσει γιατί είναι πολλοί». Υπέροχη, αποκαλυπτική τεχνολογία. Τίποτε δεν μένει κρυφό. Η πρώτη φωνή αναγνωρίζεται. Στο Μega βγαίνει τηλεφωνικά ο κάτοχός της ο κ. Φούρλας, για να υποστηρίξει ότι δεν υπήρξε ζήτημα κακού συντονισμού ή έλλειψης σχεδιασμού.

Το σαπουνοπερικό επεισόδιο ακούγεται απελπιστικά ίδιο με πάμπολλα προηγούμενα. Το καταναλώνουμε χάσκοντας ή έστω σαρκάζοντας. Κάποιος να μας συντονίσει στον σαρκασμό. Κανένα πρόβλημα για το φιλοθεάμον. Αυτό το αναλαμβάνει υπεύθυνα το τηλεοπτικό θέαμα. Και επίσης σηκώνει και το δάχτυλο «μην τυχόν και δούμε βίλες στα καμένα».

Σιγά μη δεν δούμε. Κάποιος λέει το προφανές, ότι «όταν καιγόταν η Πεντέλη κανείς δεν φανταζόταν ότι θα χτίζονταν σπίτια στα καμένα και όμως χτίστηκαν».


Η πύρινη καταστροφή και τα αυθαίρετα

Η Μαρία Δαμανάκη (Μega) ζητάει κατεδάφιση των αυθαιρέτων. Που σημαίνει κατεδάφιση των μισών τουλάχιστον σπιτιών του Λεκανοπεδίου. Των σπιτιών που οι ιδιοκτήτες τους δεν είχαν χρήματα και «άκρες» για να τα νομιμοποιήσουν. Αλλά το πάνελ είναι πολυπληθές, πού να προλάβει ο πολιτικός να ολοκληρώσει σκέψη και κυρίως πρόταση! Ένα σύνθημα προλαβαίνει και αυτό περιληπτικό.

Πόσος καιρός πέρασε από εκείνη τη φωτογενή αυτοκτονία κρατικής υπαλλήλου της πολεοδομίας που συγκρούστηκε για μια αυθαίρετη μάντρα βίλας, αλλά δεν έγινε σαφές ποτέ μετά βεβαιότητας ότι αυτό προκάλεσε την αυτοκτονία. Τι αποκαλύψεις απειλούνταν τότε για «κυκλώματα», για «λαδώματα» και μαζί μια οικογενειακή τραγωδία που έφερνε επί πλέον τηλεθέαση. Χάθηκε η ιστορία- τον ανθρώπινο χαμό μόνον οι οικείοι έμειναν να τον θυμούνται – χάθηκαν και οι αποκαλύψεις, μόνο βίλες σε διάφορες περιοχές φανερώθηκαν. Ίσως μέσα σε αυτές να δείχνουν οι οθόνες τηλεοπτικών συσκευών την πύρινη καταστροφή μιας άλλης περιοχής που παίρνει σειρά.