[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Μεταλυκειακά fast food

Η βασική παράμετρος της διακήρυξης της Σορβόννης και της διαδικασίας της Μπολόνιας είναι η προσαρμογή της πανεπιστημιακής μόρφωσης σε μια ταχύρρυθμη διαδικασία εκπαίδευσης τριετούς διάρκειας στα πλαίσια ενός μεταβαλλόμενου τοπίου στην αγορά εργασίας, μετατρέποντας σταδιακά την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ευέλικτα μεταλυκειακά σχολεία κατάρτισης, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες ενός τεχνολογικού δαρβινισμού στην υπηρεσία του σύγχρονου μοντέλου ανάπτυξης που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Έτσι, ολοένα και περισσότερο σχολές fast food τύπου κέντρων ελευθέρων σπουδών θα ξεφυτρώνουν, με ή χωρίς τη μέθοδο δικαιόχρησης (franchising), όχι μόνο για να ικανοποιήσουν προσωρινά τις ανάγκες της αγοράς εργασίας αλλά και για να κερδοσκοπήσουν κάποιοι πουλώντας ελκυστικά πακέτα εξειδίκευσης και υποσχέσεων εκμεταλλευόμενοι την εργασιακή ανασφάλεια των νέων και των οικογενειών τους. Οι σχολές αυτές με κριτήρια αγοράς παρέχουν υπηρεσίες απευθυνόμενες σε πελάτες- σπουδαστές, πουλώντας μεταχρονολογημένες και ακάλυπτες επιταγές ονείρων. Η προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εναντίον της Ελλάδας για παράβαση της οδηγίας 89/49 στην αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους αποφοίτους των ΚΕΣ ως πτυχιούχων ΑΕΙ και η αρνητική εισήγηση του γενικού εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ιβ Μποτ στην ολομέλεια των δικαστών αποτελούν κόλαφο στον εθνικό εφησυχασμό και στην πολιτική μας ραστώνη, προκαλώντας αναστάτωση και ανατροπές στο κατεστημένο εργασιακό πεδίο και στα επαγγελματικά δικαιώματα των Νεοελλήνων.

Σε λίγο κάθε Έλληνας θα είναι κάτοχος κάποιου πτυχίου, έστω μεταλυκειακού κολεγίου. Η άναρχη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού ευνοεί τη βραχύβια κατάρτιση σε συγκεκριμένα τεχνολογικά αντικείμενα- εργαλεία για εργαζόμενους με ημερομηνία λήξης, και παράλληλα με βάση τον νόμο της μεγάλης προσφοράς και της περιορισμένης απορρόφησης επιβάλλει τη συνεχή μείωση των μισθών προς όφελος της ασύστολης κερδοσκοπίας,

Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

απαιτεί δυνατούς λύτες και όχι πολιτικούς μάγους που προσπαθούν να πείσουν πως ανακάλυψαν τον τροχό διαιωνίζοντας ή, το χειρότερο, τροφοδοτώντας την κρίση, παίζοντας με την τύχη της χώρας

απότοκου της ιδεολογίας του νεοφιλευθερισμού. Ήδη σήμερα κατέχουμε το υψηλότερο ποσοστό, 7%, στην Ε.Ε. στην ανεργία πτυχιούχων. Η γενιά των 700 ευρώ έκανε την εμφάνισή της. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα συμβεί σε λίγα χρόνια. Οι περί την πολιτική τυρβάζοντες ημεδαποί φωστήρες, υπεύθυνοι ή μη, εθελοτυφλούν και προπάντων ομφαλοσκοπούν. Όφειλαν να γνωρίζουν πως για το κέντρο των Βρυξελλών είναι αδιάφορο αν καταργηθεί ή όχι το άρθρο 16 του Συντάγματος. Το κοινοτικό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού. Η Ελλάδα είναι πλέον μια νομαρχία της Ευρώπης. Η δικαίωση των «νταβατζήδων» βεβαιώνει του λόγου το αληθές και υποδηλώνει την αδυναμία άσκησης εθνικής πολιτικής, καθώς ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης και διακυβέρνησης επιβάλλεται. Η πολιτική του καρότου (κοινοτικά οικονομικά πακέτα στήριξης- ΚΠΣ, κοινοτικές επιδοτήσεις για διάφορα αγροτικά προϊόντα) και του μαστίγιου (πρόστιμα όταν δεν εφαρμόζονται οι κοινοτικές οδηγίες ή διακοπή χρηματοδότησης σε άλλες περιπτώσεις) παρασύρει τη χώρα πίσω από το άρμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τραγική διαπίστωση: πολιτική αδυναμία να αναγνώσουμε τα μηνύματα των καιρών και να αντιδράσουμε με γνώση και σύνεση.

Η κυβερνητική πολιτική, ουραγός των εξελίξεων, άγεται και φέρεται ανάμεσα στην έλλειψη πολιτικού οράματος για την παιδεία και στην έλλειψη μιας ρεαλιστικής ανάλυσης αντιμετώπισης των προβλημάτων που υπάρχουν ή θα προκύψουν.

Αγχωμένοι και άβουλοι, τρέχουμε την τελευταία στιγμή κάθε φορά να εφαρμόσουμε κάποια κοινοτική οδηγία για να αποφύγουμε το πρόστιμο, σαν τρόφιμοι οικοτροφείου που παρέβησαν τους ιδρυματικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς. Από την άλλη μεριά, ένας αυτάρεσκος και εσωστρεφής συνδικαλισμός εγγυάται τον απομονωτισμό και τη στασιμότητα.

Τελικά, ο γρίφος της παιδείας απαιτεί δυνατούς λύτες και όχι πολιτικούς μάγους που προσπαθούν να πείσουν πως ανακάλυψαν τον τροχό διαιωνίζοντας ή, το χειρότερο, τροφοδοτώντας την κρίση, παίζοντας με την τύχη της χώρας.

Υ στερόγραφο: Το εθνικό σύστημα παιδείας θα προσαρμοστεί ή όχι στο Εuropean Qualifications Framework μέχρι το 2010; Υπάρχει κάποια σοβαρή πολιτική πρόταση πάνω σε αυτό ή θα φτάσουμε άπρακτοι μέχρι αυτή την προθεσμία; Μήπως θα αντιτάξουμε τότε «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» παρά μονάχα καρπαζιές;

Ο Γιάννης Ε. Πουντουράκης είναι καθηγητής ΕΜΠ.