[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πού πάμε τελικά;

Κατά μέσο όρο 45 λεπτά αναμονής! Πού; Σε κεντρικό πολυκατάστημα. Πότε; Χθες, την επίσημη ημέρα έναρξης των εκπτώσεων. Γιατί; Προς χάριν μερικών δεκάδων ευρώ που θα παραμείνουν στην τσέπη, αντί να κάνουν… φτερά. Με τι; Με πιστωτική κάρτα… φυσικά!

Υπερβολικό; Λογικό, θα ΄λεγα. Όταν ένα κομμάτι ύφασμα κοστίζει 230 ευρώ, τότε όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Και δεν μιλάμε ούτε για μπλούζα, ούτε για φούστα, ούτε για φόρεμα. Σε ένα «ταπεινό» μαγιό αναφέρομαι. Για να καταλάβω δηλαδή, «τι πληρώνεις; Το ύφασμα ή τα ραπτικά;». Και το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: δεν πρόκειται για το τελευταίο αριστούργημα μεγάλου σχεδιαστή. Όσο για το μαγαζάκι που το εμπορευόταν, δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα απλό κατάστημα.

Κι ενώ αρκετοί σχεδιαστές μόδας, στυλίστες και… πανελάδες τονίζουν πως οι ημέρες αυτές είναι η χαρά των αξεσουάρ και η απόλαυση των εφήμερων αγορών, η ίδια η καθημερινότητα αποδεικνύει πως η κατάσταση είναι διαφορετική. Για μερικούς- που είναι αρκετοί- οι εκπτώσεις είναι η μία και μοναδική περίοδος που επισκέπτονται τα καταστήματα με σκοπό να αγοράσουν, αντί να χαζέψουν.

Χρειάζονται κι άλλες αποδείξεις; Στην ουρά του σούπερ μάρκετ, αυτή τη φορά, μια κυρία περιμένει υπομονετικά τη σειρά της. Ανοίγει το πορτοφόλι της και ψαχουλεύει τα ψιλά. Δεν βλέπει καλά, γι΄ αυτό και τα βάζει στη χούφτα της. Αρχίζει να μετράει τα κέρματα ένα ένα. Η ταμίας φωνάζει: «Ο επόμενος». Η κυρία βγάζει από το καλάθι της μία εξάδα αυγά, ψωμί του τοστ και γάλα.

Το τέλος της ιστορίας; Αποχώρησε, αφήνοντας τα αυγά στην άκρη του ταμείου. Για ποια αξιοπρέπεια μιλάμε;